tag:blogger.com,1999:blog-56171052338878422652011-07-31T15:52:00.701+05:30ഒരു വെറ്റേറിനറി ഡോക്ടറുടെ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-19183426940044308462010-03-05T22:41:00.006+05:302010-03-06T09:12:17.554+05:30ഇട്ടിമാത്തന്‍ ശരിക്കും ഒരു കട്ടയാനായിരുന്നു.<br />അഞ്ചടി രണ്ടിഞ്ചുപൊക്കം, കരിവീട്ടിയുടെ നിറം, ഒരു കുട്ടിയാനയേ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നശരീരപ്രകൃതി,<br />മസിലുകള്‍ തെറിച്ചു നില്‍ക്കുന്നശരീരം, വട്ടമുഖം, ഒരു കോളിനോസ് പുഞ്ചിരി എപ്പോഴും മുഖത്തുണ്ട്.<br />കൈയ്യുള്ള ബനിയനും കൈലിയുമാണു സ്ഥിരം വേഷം <br />പ്രധാന തൊഴില്‍ കുടനന്നാക്കലാണ്, എന്നാല്‍ എന്തുതൊഴില്‍ ചെയ്യാനും മടിയില്ല <br />ശരിക്കും തൂവല്‍ക്കൊട്ടാരം സിനിമയിലെ ജയറാമിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ തനിപകര്‍പ്പ്<br /> <br />എന്തുപണിചെയ്യുമ്പോഴും കാണുന്നവര്‍ക്കുതോന്നും ഇത് ഇതിയാന്റെ കുലത്തൊഴിലണെന്ന്,<br /> അത്ര വിദഗ്ധനായിരുന്നു ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ <br /><br />ഞാന്‍ ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടനെ പരിചയപ്പെടുന്നത് <br />ശിവപുരം(സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാല്‍ സാങ്കല്‍പികം)മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ജോലിചെയ്യുമ്പോഴാണ്.<br /><br />ആശുപത്രിയില്‍ ഒരു പട്ടിയുടെ ചികില്‍സക്ക് വന്നതായിരുന്നു ചേട്ടന്‍. <br />വഴിയില്‍ വണ്ടിയിടിച്ച് വീണ ഒരു പട്ടിയെഒരു ഓട്ടോയില്‍ കയറ്റി കൊണ്ടുവന്നു <br />അതിന്റെ കാല്‍ ഒടിഞ്ഞിരുന്നു <br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍പട്ടണത്തില്‍പോയി പ്ലാസ്റ്ററും മരുന്നുകളും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു <br /><br />ചേട്ടന്റെ താല്‍പര്യം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി <br />മൃഗങ്ങളെ ഇത്ര സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനോട് എനിക്ക് തോന്നിയ ആദരവ് ഞാന്‍ മറച്ചുവെച്ചില്ല <br />എന്നാല്‍ എന്റെ അഭിനന്ദനം കേട്ട ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു <br /><br />“എന്റെ ഡോക്ടറേ, ഇത് മൃഗസ്നേഹം ഒന്നും അല്ല <br />ഈ പട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് ഏതോ നല്ല വീട്ടില്‍ വളര്‍ത്തിയ പട്ടി <br />അബദ്ധത്തില്‍ റോഡില്‍ ഇറങ്ങിയതാണെന്നു തോന്നി <br />ഇതിന്റെ ഉടമസ്ഥരു അന്വേഷിച്ചുവരാതിരിക്കില്ല <br />ഇങ്ങിനെ ഒക്കെ അല്ലേ ഓരോ ബന്ധങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുന്നേ..” <br /><br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരുനിമിഷം നിര്‍ത്തി എന്നിട്ടുപറഞ്ഞു <br /><br />“ഡോക്ടറു ഒരു പയ്യനല്ലേ അതല്ലേ ഇതിന്റെ ഒക്കെ ഗുട്ടന്‍സ് അറിയാന്‍ മേലാത്തേ.”<br /><br />എനിക്ക് ഒന്നും മനസിലായില്ല <br /><br />“കാക്ക ഏകാദശി നോറ്റകഥ ഡോക്ടര്‍ കേട്ടിട്ടില്ലേ?<br /> ഇലയൊടിഞ്ഞ് വെള്ളത്തില്‍ വീണു സ്വര്‍ണ്ണപ്പെട്ടികിട്ടണമെങ്കില്‍<br /> ഒടിയാന്‍ ഇടയുള്ള ഇല കാണുമ്പോള്‍ കേറിയിരിക്കണം <br />അല്ലാതെ ആരും ക്ഷണിച്ച് കൊണ്ടുവരുകേം ഒന്നും ഇല്ല.” <br /><br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു <br />എനിക്ക് അപ്പോഴും ഒന്നും മനസിലായില്ല <br /><br />ഞാന്‍ അറ്റന്ററോട് ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടനെപ്പറ്റി കൂടുതല്‍ അന്വേഷിച്ചു.<br /><br />ആളൊരു പൊതുജന ഉപകാരിയും സകലകലാ വല്ലഭനുമാണ് , <br />ആദ്യഭാര്യ മരിച്ചുപോയി <br />മുതിര്‍ന്നമക്കളുണ്ട് <br /><br />ശിവപുരം മൃഗാശുപത്രി ഒരു വാടകക്കെട്ടിടത്തിലാണു പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്.<br /> റോഡിനെ ഫൈസു ചെയ്ത് രണ്ടുമുറികള്‍ <br />ഒന്ന് ഡോക്ടര്‍ക്കും ഒന്ന് മറ്റുജീവനക്കാര്‍ക്കും <br />ഈ രണ്ടുമുറികള്‍ക്കുപുറകില്‍ രണ്ടു ചെറിയ മുറികള്‍ <br />ഒന്ന് ഡിസ്പെന്‍സിഗ് റൂം മറ്റേത് സ്റ്റോര്‍ <br />ഈ രണ്ടുമുറികളില്‍നിന്നും പുറകിലുള്ള വരാന്തയിലേക്കിറങ്ങാം <br />വരാന്തയുടെ ഒരുവശത്ത് ഒരു മുറിയുണ്ട് <br />അത് ഒരു കുടുമ്പത്തിനു വാടകക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുകയാണ്<br />ജോണിയും ടെസ്സിയും രണ്ട് ചെറിയ കുട്ടികളുമാണവിടെ താമസം <br />മറുവശത്തും ഒരു മുറിയുണ്ട് <br />അവിടെ ഒരു കടയുടെ ഗോഡൗണ്‍ ആണ്. <br />ഈ രണ്ടു മുറികള്‍ക്കിടയില്‍ ഉള്ള മറയുള്ള സ്ഥലത്താണു ട്രവിസ്<br />(ചികില്‍സ ചെയ്യുവാനുള്ള പശുവിനെ കെട്ടാനുള്ള കൂട്) <br /><br />പട്ടിയുടെ ചികില്‍സ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ മൃഗാശുപത്രിയുമായുള്ള ബന്ധം വിട്ടില്ല <br />എല്ലാദിവസവും ഉച്ചക്ക് ശിവപുരം കവലയിലുള്ള കുടനന്നാക്കുകടയില്‍ നിന്നും ചേട്ടന്‍ മൃഗാശുപത്രിയില്‍ വരും <br />കുറെസമയം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും <br /><br />ഉച്ചക്ക് തിരക്കൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും ആ വരവ് താല്‍പര്യമായിരുന്നു <br />സൂര്യനുകീഴിലുള്ള എന്തിനേപ്പറ്റിയും ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ അഭിപ്രായം പറയും <br />മറ്റാരും ചിന്തിക്കാത്ത പോയിന്റുകള്‍ ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ എങ്ങിനെ കൃത്യമായി കണ്ടെത്തുന്നെന്ന് <br />എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് <br /><br />ഒരിക്കല്‍ ഒരു മുതലാളിവീട്ടിലെ പയ്യന്‍ കുടിച്ച് കോണുതെറ്റിപോകുന്നതുകണ്ടപ്പോള്‍ <br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടനെന്നോടുചോദിച്ചു<br /><br />“ ഡോക്ടറേ കണ്ടില്ലേ, ഒരുത്തന്റെ പോക്ക് ഇതിന്റെ പുറകിലെ രഹസ്യം എന്താണെന്നു ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”<br /><br />“ അതിനിത്ര ചിന്തിക്കനെന്തിരിക്കുന്നു, <br /> ചെറുപ്രായത്തില്‍ കണക്കില്ലാതെ കാശുകിട്ടിയാല്‍ പിള്ളേരിങ്ങനെയാകും അല്ലാതെന്നാ?<br /> ഇവന്റെ അപ്പന്‍ മത്തായിസാറു എത്ര മാന്യനും പിടിപ്പുള്ളവനുമാ <br />ഇങ്ങിനെ ഒരുസന്തതി ആ വീട്ടില്‍ വീട്ടിലുണ്ടായാല്‍ മതിയല്ലോ എല്ലാം കൊളമാകാന്‍.”<br /><br /> എനിക്ക് ഇതല്ലാതെ ഒന്നും തോന്നിയില്ല <br /> ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ ഇരുത്തി ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു <br />“ഇവിടെ നമ്മളെന്നാകാണുന്നേ?<br /> കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്ത് മുതലാളിയായവന്റെ മകന്‍ കോണുതെറ്റി റോഡില്‍ കിടക്കുന്നു <br />കള്ളും കുടിച്ച് ഷാപ്പില്‍ കിടക്കുന്നവന്റെ മകന്‍ അധ്വാനിച്ച് മുതലാളിയാകുന്നു <br /><br />ആരൊക്കെ എന്നാപറഞ്ഞാലും ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചുപറയാം <br />അപ്പന്റെ തനിഗുണമേ മക്കളുകാണിക്കൂ <br />എന്റെഡോക്ടറേ ഏതുസാഹചര്യത്തിലും മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം നിശ്ചയിക്കുന്നതു അവന്റെ പാരമ്പര്യമാണ്. ഇന്ദിരാഗാന്ധിക്ക് ഇത്രകഴിവെങ്ങനെ കിട്ടി നെഹ്രുവിന്റെ മകളായതുകൊണ്ട് അതാണു പാരമ്പര്യം.” <br /> <br />“അപ്പോള്‍പ്പിന്നെ ഈ വഴിയില്‍ കിടക്കുന്നവനോ?”<br /> ഞാന്‍ തര്‍ക്കിച്ചു <br /><br />“എന്റെ ഡോക്ടറേ,കാക്കയുടെ കൂട്ടില്‍ കുയിലു മുട്ടയിടുന്ന ഒരു കഥകേട്ടിട്ടില്ലേ ?<br />അങ്ങിനെ മുട്ടയിടാന്‍ കുയിലുപോകുമ്പോള്‍ കാക്ക എന്തു ചെയ്യുമെന്നറിയാമോ?<br />കുയിലിന്റെ കൂട്ടില്‍ പോയി മുട്ടയിടും<br />അങ്ങിനെ കാക്കക്കൂട്ടില്‍ കുയിലിന്റെ കുഞ്ഞും, കുയിലിന്റെ കൂട്ടില്‍ കാക്കയുടെ കുഞ്ഞും വളര്‍ന്നുവരും <br />വലുതാകുമ്പോള്‍ അവരവരുടെഅപ്പന്മാരേപ്പോലെ കുയിലു കൂവുകേംചെയ്യും കാക്ക കാ കാ എന്നും വയ്ക്കും ,<br />അതാണീ വഴികെടക്കുന്നത് .” <br /><br />ഈ തത്ത്വശാസ്ത്രം കേട്ട് ഞാന്‍ അമ്പരന്നുപോയി. <br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ചേട്ടന്‍ തന്റെ വാദം സാധൂകരിച്ചികൊണ്ട് ശിവപുരത്തേ ഒരുപാട് മുതലാളിവീടുകളുടെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു<br />ആ കഥകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി പ്രസിദ്ധ സാഹിത്യകാരന്‍ കെ കെ യുടെ കഥാപാത്രങ്ങളേപ്പോലെ അവിശ്വസ്തരായ ഭാര്യമാര്‍ മാത്രമേ ഈ ശിവപുരം നാട്ടില്‍ ഉള്ളൂ എന്ന് <br /><br />“എന്റെ ഡോക്ടറേ, ഡോക്ടര്‍ വിചാരിക്കുമ്പോലെ ഒന്നുമല്ല ഈ ലോകം <br />അത് നമ്മുടെ കാനം ഇ ജെ യുടെ നോവലില്‍ പറയുമ്പോലെ കടലുപോലെയാ <br />പുറമേ നോക്കിയാല്‍ ശാന്തമാ എന്നാല്‍ ഉള്ളില്‍ മുത്തുമുതല്‍ മുതലവരെ കാണും <br />ഡോക്ടറു പയ്യനല്ലേ ഇനി ഈ ലോകത്ത് എന്തെല്ലാം കാണാന്‍ കിടക്കുന്നു,അറിയാന്‍ കിടക്കുന്നു .”<br /><br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടനും ശിവപുരം മൃഗാശുപത്രിയുമായുള്ള അടുപ്പം വര്‍ദ്ധിക്കാന്‍ ഒരു പുതിയ കാര്യം കൂടി ഉണ്ടായി. ആശുപത്രിയോടു ചേര്‍ന്നുള്ള ഗോഡൗണ്‍ കൂടുതല്‍ വാടക കൊടുക്കാമെന്നുപറഞ്ഞ് .<br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു <br />അതിനേപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ പതിവുചിരി ചിരിച്ചു <br /><br />“എന്റെ ഡോക്ടറേ, പണം വരും പോകും എന്നാല്‍ മനുഷ്യബന്ധങ്ങള്‍ എനിക്ക് വളരെ വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്. ഡോക്ടറോട് ഒക്കെ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മനസിനുള്ള സുഖം എത്ര വലുതാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല <br />പിന്നെ പ്രായമായില്ലേ, ഉച്ചക്ക് ഇച്ചിരി സമയം കിടക്കണം <br />അതിനു വീടുവരെ പോകാതെ പറ്റിക്കാമല്ലോ <br />ഈ റൂം ആരുംകൊടുക്കാത്ത വാടക നല്‍കി അതാണു ഞാന്‍ എടുത്തത് <br />കാശുപോയാലെന്താമനസുഖമല്ലേ മനുഷ്യനു പ്രധാനം.”<br /><br /> ഒരിക്കല്‍ പതിവുപോലെ ഉച്ചസദസ് നടക്കുമ്പോള്‍ ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ പത്രത്തിലെ ഒരു വാര്‍ത്ത വായിച്ചിട്ടുപറഞ്ഞു <br />“ഡോക്ടറിതുകണ്ടില്ലേ, ലോകസുന്ദരിമാര്‍ !!<br /> ഈ എരണം കെട്ട സാധനങ്ങളേ സുന്ദരിയാന്നുപറയുന്നവനേ തല്ലണ്ടേ?<br /><br /> ഞാന്‍ ആ പത്രം നോക്കി <br />“അതെന്നാചേട്ടാ ഇവര്‍ക്കെന്നാ കുഴപ്പം?.”<br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു <br />എന്നിട്ട് ഒരു ശ്ലോകം ചൊല്ലി <br />ഒരു സംസ്കൃത ശ്ലോകം <br />ഒന്നു ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു <br /><br />“ഡോക്ടര്‍ക്കൊന്നും മനസിലായിക്കാണില്ല <br />ഇത് ശാസ്ത്രമാണ്.നമ്മുടെ മഹര്‍ഷിമാര്‍ നിശ്ചയിച്ച ശാസ്ത്രം <br />ഇതിനൊത്തുവരുന്നവരാണു സുന്ദരിമാര്‍ <br />കൃത്യമായ ഈ അളവുകള്‍ ഒത്തുകിട്ടുക എന്നത് വളരെ വളരെ അപൂര്‍വ്വം <br />അങ്ങിനെ ഉള്ള ഒരാളാണു പുരാണങ്ങളില്‍ പറയുന്ന തിലോത്തമ.”<br /><br />“എന്റെ ചേട്ടാ അതൊക്കെ പുരാണങ്ങളില്‍,<br />ഭൂമിയില്‍ അങ്ങിനെ ആരെങ്കിലും കാണുമോ അങ്ങിനെ ഒരളവും തെറ്റാത്തതായി.”<br />ഞാന്‍ തര്‍ക്കിച്ചു <br />എന്നാല്‍ ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ തോക്കാന്‍ തയറായില്ല <br /><br />“ആരുപറഞ്ഞു ഇല്ലന്ന് ?<br />ഇവിടെ താമസിക്കുന്ന ടെസ്സിയേ ഡോക്ടറൊന്നു ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്ക് <br />മഹര്‍ഷിമാരുടെ ശ്ലോകത്തിലെ കണക്കിന്റെ ഒരു മില്ലീമീറ്റര്‍പോലും പിഴവില്ല <br />ടെസ്സിയുടെ മുന്നില്‍ ഈ ലോകസുന്ദരിമാരാരാ?വെറും തൃണം.”<br /><br />ഇതുകേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും ഒന്നു ഞെട്ടി <br />ഹോസ്പിറ്റല്‍ കെട്ടിടത്തിന്റെ പുറകിലെ മുറിയില്‍ താമസിക്കുന്ന ടെസ്സി എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ്<br /><br />മൃഗാശുപത്രിയില്‍ എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് ചിലവു ചെയ്യുമ്പോള്‍ ടെസ്സിയും ഞങ്ങളിലൊരാളായി കൂടാറുണ്ട് <br />ഒഴിവു സമയങ്ങളില്‍ ഞങ്ങളോട് വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ വരാറുണ്ട് <br />പിന്നെ എന്തെങ്കിലും വിശേഷ പലഹാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് കൊണ്ടുവന്നു തരാറുമുണ്ട് <br />എന്നാല്‍ ടെസ്സിയുടെ സൗന്ദര്യം എന്റെ ചിന്തകളിലൊരിക്കലും കടന്നുവന്നിരുന്നില്ല <br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്തെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുഎന്ന് എനിക്ക് അപ്പോഴാണു മനസിലായത് <br /><br />“ഡോക്ടറേ ഞാന്‍ ഒന്നു നടുവുനിവര്‍ക്കട്ടേ.”<br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതില്‍ അടച്ചു.<br /><br />മറ്റൊരുദിവസം ചര്‍ച്ച വേട്ടക്കാരേപ്പറ്റിയായിരുന്നു <br /><br />“ഡോക്ടറേ ഒരു വേട്ടക്കാരനു വേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം എതാന്നറിയാമോ?<br /><br />ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു <br />എന്റെ അറിവിലെ ഏറ്റവും വലിയ വേട്ടക്കാരന്‍ പ്രസിദ്ധ ആനവേട്ടക്കാരന്‍ കവളങ്ങാട്ട് ഇട്ടന്‍ മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായനാണ്.<br />മനോരമയില്‍ അദ്ദേഹം എഴുതിയ അനുഭവകഥകള്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചിരുന്നു.<br /> <br />ഒരിക്കല്‍ ഒരുകാട്ടാനയേ വെടിവെയ്ക്കാന്‍ മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായന്‍ പുറപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ആളുകള്‍ പുറകേകൂടി <br />മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായന്‍ വന്നാല്‍ ആന വീഴുമെന്നു എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം <br />ആന ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനിന്നപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ജീവനും കൊണ്ടോടി <br />മാത്തുക്കുട്ടിച്ചായന്‍ ആനയേ വെടിവെച്ചിട്ടിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോള്‍ വഴിയിലുള്ള മരക്കൊമ്പുകളില്‍ <br />ജീവനും കൊണ്ടോടിയവരുടെ മുണ്ടും തോര്‍ത്തുമെല്ലാം ഉടക്കി കീറിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു <br /><br />ഇതോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ധൈര്യം അതാണു ഒരു വേട്ടക്കാരനുവേണ്ടത് <br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല <br />“ധൈര്യം ആവശ്യം തന്നെ എന്നാല്‍ ഏറ്റവും വേണ്ടത് ക്ഷമയാണ്.<br />ഡോക്ടറു ജിം കോബറ്റിനേപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?<br />പ്രസിദ്ധനായ കടുവാ വേട്ടക്കാരന്‍?<br />അങ്ങേരു ആദ്യം ഇരയുടെ വിഹാരസ്ഥലം മനസിലാക്കും <br />പിന്നെ നിശബ്ദനായി അതിന്റെ നീക്കങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കും <br />ബലവും ബലഹീനതയും മനസിലാക്കും <br />പിന്നീട് തന്ത്രം ആവിഷ്കരിക്കും പിന്നെ കൃത്യമായ വലവിരിക്കും <br />പിന്നെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കും ചിലപ്പോള്‍ മാസങ്ങള്‍ നിളുന്ന കാത്തിരുപ്പ് <br /><br />അവസാനം കടുവായെ പിടിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്ന് ചിരിക്കും <br />അങ്ങിനെ ചിരിക്കണമെങ്കില്‍ ഒരുപാട് ക്ഷമവേണം ഡോക്ടറേ, ഒരുപാട് ഒരുപാട് ക്ഷമ.”<br /> <br />എനിക്ക് ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നിയതിനാല്‍ പിന്നെ തര്‍ക്കിച്ചില്ല <br />ഇങ്ങിനെ വളരെ രസകരമായി ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു<br /> <br /> ശിവപുരം മൃഗാശുപത്രിയില്‍ നിന്നും അധികം ദൂരെയല്ലാതെ അല്‍പ്പം സ്ഥലം വാങ്ങി <br />ജോണി ഒരു വീടു വയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു <br />ഞങ്ങളുടെ പതിവു സദസ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറുന്നകാര്യം ടെസ്സി പറഞ്ഞത് <br /><br />പാലുകാച്ചിനു എല്ലാവരും വരണമെന്ന് ടെസ്സിപറഞ്ഞതും <br />എല്ലാവരേയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇട്ടിമാത്താന്‍ ചേട്ടന്‍ ക്ഷോഭിച്ചു <br />“ഒരു കോപ്പിനും എന്നേപ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടാ വെറുത്തേ കാശു കളഞ്ഞതുമിച്ചം.”<br />എന്ന് പൊറുപൊറുത്തുകൊണ്ട് ചാടി എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി <br /><br />ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല <br />ക്ഷോഭം അടങ്ങിയിട്ടു സംസാരിക്കാം എന്നുകരുതി ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാന്‍ പോയില്ല <br />അറ്റന്റര്‍ കുറച്ചുകഴിഞ്ഞു അനുനയവുമായി ഒന്നു പോയിനോക്കി <br />“നിങ്ങളൊക്കെ ഇത്ര പുണ്യവാളന്മാരാന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചില്ല <br /> ആണുങ്ങളാണെന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്നു <br />എന്റെ പൈസയും സമയവും പോയതു മിച്ചം.”<br /><br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്റെ ചൂടുകണ്ട് അറ്റന്റര്‍ തിരികെപോന്നു <br />പിറ്റേന്ന് ചെന്നപ്പോള്‍ കേട്ടത് ഇട്ടിമാത്തന്‍ചേട്ടന്‍ വാടകമുറി വിട്ടു എന്ന വാര്‍ത്തയാണ്.<br />ഉച്ചയ്ക്ക് ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരിന്നെങ്കിലും ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ വന്നില്ല<br /><br /> എത്രയാലോചിച്ചിട്ടും ഇട്ടിമത്തന്‍ ചേട്ടന്റെ കോപത്തിന്റെ കാരണം എനിക്ക് മനസിലായില്ല <br />അതുകൊണ്ടാണു എന്തെങ്കിലും ക്ലൂകിട്ടുമോഎന്ന് അറിയാനായി <br /> ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ ഉപയോഗിച്ച മുറിഒന്നു പരിശോധിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് .<br /><br /> കുറെ പരിശോധിച്ചിട്ടും ഒന്നും കണ്ടില്ല <br />വെള്ളപൂശിയ ഭിത്തിയിലെ എണ്ണക്കറ യാദൃശ്ചികമായാണു ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് <br />ഞാന്‍ തറയില്‍ ഇരുന്ന് ആ എണ്ണക്കറയിലേക്ക് തല ചേര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ <br />കൈ തട്ടി ഭിത്തിയില്‍ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കല്ലുകഷണം താഴെ വീണു <br /><br />ഭിത്തിയില്‍ അമ്പത് പൈസ വട്ടത്തിലുള്ള ഒരു ദ്വാരം <br />എണ്ണക്കറയില്‍ തല ചേര്‍ത്തുവെക്കുമ്പോള്‍ ആ ദ്വാരത്തിലൂടെ കൃത്യമായി കാണാന്‍ പറ്റുന്നു <br />ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി<br />ടെസ്സിയുടെ മുറിയുടെ വാതില്‍ കൃത്യമായി കാണാം <br /><br />ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ പണ്ടുപറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ എന്റെ മനസില്‍ തെളിഞ്ഞു <br />“ഡോക്ടറേ ഒരു വേട്ടക്കാരന്ഏറ്റവും വേണ്ടത് ക്ഷമയാണ്.<br />ജിം കോബറ്റിനേപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?പ്രസിദ്ധനായ കടുവാ വേട്ടക്കാരന്‍ ?<br />അങ്ങേരു ആദ്യം ഇരയുടെ വിഹാരസ്ഥലം മനസിലാക്കും <br />പിന്നെ നിശബ്ദനായി അതിന്റെ നീക്കങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കും <br />ബലവും ബലഹീനതയും മനസിലാക്കും <br />പിന്നീട് തന്ത്രം ആവിഷ്കരിക്കും പിന്നെ കൃത്യമായ വലവിരിക്കും <br />പിന്നെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കും <br />ചിലപ്പോള്‍ മാസങ്ങള്‍ നിളുന്ന കാത്തിരുപ്പ് <br />അവസാനം കടുവായെ പിടിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം മറന്ന് ചിരിക്കും <br />അങ്ങിനെ ചിരിക്കണമെങ്കില്‍ ഒരുപാട് ക്ഷമവേണം ഡോക്ടറേ, ഒരുപാട് ഒരുപാട് ക്ഷമ <br /><br />ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.<br /><br />എല്ലാം പകലുപോലെ വ്യക്തം <br /><br />പണ്ട് വഴിയില്‍ കിടന്ന പട്ടിയേ ചികില്‍സിക്കുവാന്‍ കൊണ്ടുവന്നതുമുതല്‍ <br />ഇന്നു വരെ നടന്നത് മുഴുവനും ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ തിരക്കഥയെഴുതിയ ഒരു നാടകം <br /><br />ടെസ്സിയെന്ന കടുവയേ വീഴ്ത്താനായി ഇട്ടിമാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്ന ജിം കോബറ്റ് <br />ഭൂമിയേക്കാള്‍ ക്ഷമയോടെ കളിച്ച നാടകം <br /><br />ഉച്ചക്കു ഉറങ്ങാനാണെന്നും പറഞ്ഞ്മുറിയടച്ച് ഈ ദ്വാരത്തിലൂടെമാസങ്ങളായി ഈ മനുഷ്യന്‍ <br />കണ്ണിമ പൂട്ടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു <br />ഒരിക്കലെങ്കിലും ടെസ്സി ആശുപത്രി ജീവനക്കാരിലാരെയെങ്കിലും തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുമെന്നും <br />അത് കൈയ്യോടെ പിടിച്ച് തനിക്ക് അന്നുമുതല്‍ ടെസ്സിയേ ബ്ലാക്ക് മെയില്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്നും എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍!!<br /> <br /> ഞാന്‍ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാടു വേന്ദ്രന്മാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്,<br />എന്നാല്‍ ഇത്രക്ക് ഭാവനയുള്ള ഒരാളെ ശിവപുരത്തല്ലാതെ വേറൊരിടത്തും കണ്ടിട്ടില്ല.!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-1918342694004430846?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-65894168237996651142009-07-20T16:17:00.009+05:302009-07-20T22:17:27.400+05:30<div align="left"><span style="font-size:100%;">വടക്കന്‍ പറവൂര്‍ ബ്ലോക്കില്‍ ഒരുപാടുജീവനക്കാരുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്തത് സച്ചിയോടാണ്. </span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചിയെന്ന് വിളിക്കുന്ന സച്ചിതാനന്ദന്‍, </span><span style="font-size:100%;">ഐ ആര്‍ ഡി പി ക്ലര്‍ക്കായിരുന്നു, </span><span style="font-size:100%;">റവന്യൂവകുപ്പില്‍നിന്നും വന്ന</span><span style="font-size:100%;">യാള്‍, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സര്‍വ്വീസിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയത് </span><br /><span style="font-size:100%;">ഈ സച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെയാണ് എന്നുതന്നേ പറയാം. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി സരസനും വാചാലനും ആണ്,</span><br /><span style="font-size:100%;">എന്തുപറയുമ്പോഴും ഒരു സന്മനസ്സും നര്‍മ്മഭാവവും ആ മുഖത്ത് തെളിയും. ചുരുക്കത്തില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സര്‍വ്വീസില്‍ വളരെ അപൂര്‍വ്വമായി മാത്രം കാണുന്ന </span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരു പ്രതിഭാസമാണീ സച്ചി എന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് . </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">പറവൂരിലെ ഇ സിയുടെ ലോഡ്ജിലായിരുന്നു, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ആദ്യ താവളം കണ്ടെത്തിയത്. </span><br /><span style="font-size:100%;">പറവൂര്‍ ടൗണില്‍കേസരിമെമ്മോറിയല്‍ ടൗണ്‍ ഹാളിനടുത്ത് ,</span><br /><span style="font-size:100%;">മിക്കവാറും </span><span style="font-size:100%;">ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ താവളം അന്ന് ഈ ലോഡ്ജായിരുന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അസൗകര്യം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും, </span><br /><span style="font-size:100%;">എനിക്ക് അവിടുത്തേ താമസം മടുത്തത് പെട്ടന്നാണ്.</span><br /><span style="font-size:100%;">അതാണ് മഴപെയ്തുതോര്‍ന്ന ഒരു സായം സന്ധ്യയില്‍, </span><br /><span style="font-size:100%;">തണുത്ത കുളിര്‍കാറ്റുകുളിര്‍പ്പിച്ച മനസ്സുമായി, </span><br /><span style="font-size:100%;">ചീനവലകളും തോണികളും കണ്ടുകൊണ്ട് </span><br /><span style="font-size:100%;">കോട്ടുവള്ളിപ്പാലത്തിന്റെ കൈവരികളിരുന്ന് കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍ സച്ചിയോട് എന്റെ മനസ്സിലെ പുതിയ ആഗ്രഹം പറഞ്ഞത്. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“സച്ചീ, എനിക്ക് പറവൂര്‍ ടൗണിലേ താമസം മതിയായി. </span><br /><span style="font-size:100%;">ഈ കോട്ടുവള്ളിപ്പാലത്തില്‍ നിന്നും ചീനവലകളും കണ്ട് കാറ്റും കൊണ്ട് </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നും രാത്രിയേറെയാകും വരെ ഇരിക്കണമെന്ന് കൊതിതോന്നുന്നു.” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“അതിനെന്താ ഡാക്ടറേ, നമുക്ക് ആ ലോഡ്ജ് വിടാം, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഇവിടെ ഒരു വീടു സംഘടിപ്പിക്കാം .” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“പക്ഷേ എനിക്ക് കൂട്ടായിട്ടാരേകിട്ടും?</span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരു വീട് മുഴുവനും എനിക്കാവശ്യമില്ലല്ലോ ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">യഥാര്‍ത്ഥ പ്രശ്നം ഞാന്‍ അവതരിപ്പിച്ചു.</span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി ഒരുനിമിഷം ചിന്തിച്ചിരുന്നു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“ഡാക്ടറുവാ, നമുക്ക് ഒരാളേ ഇപ്പോള്‍തന്നേകാണാം” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">ഞങ്ങള്‍ കോട്ടുവള്ളിപ്പാലത്തില്‍ നിന്നും തിരിച്ച് കവലയിലേക്ക് നടന്നു . </span><br /><span style="font-size:100%;">പാലത്തിന്റെ അടുത്തുതന്നേയുള്ള ഒരു വീട്ടിലേക്കാണ് ഞങ്ങള്‍ പോയത്. </span><br /><span style="font-size:100%;">അറയും നിരയും ഉള്ള ഒരു സാമാന്യം വലിയ ഒരു വീട് </span><br /><span style="font-size:100%;">ചുറ്റും ഇട്ടിരുന്ന പന്തല്‍ അഴിച്ച് മാറ്റുന്നതേയുള്ളൂ. </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്തോ വിശേഷം ആ വീട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ എന്നെനിക്ക് തോന്നി . </span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി ചിരപരിചിതനേപ്പോലെ </span><br /><span style="font-size:100%;">“അമ്മായീ, അമ്മായി എവിടെപ്പോയീ?” </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നുചോദിച്ചുകൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്കുകയറിപ്പോയി. </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നാല്‍ ഞാന്‍ ഒന്നു സംശയിച്ചു നിന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;">അപ്പോഴേക്കും സച്ചിയും </span><br /><span style="font-size:100%;">ഏതാണ്ട് അമ്പത് വയസ്സുതോന്നുന്ന ഒരു സ്ത്രീയും കൂടിയിറങ്ങിവന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അവരെന്നേയൊന്നു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി, എന്നിട്ടു ചോദിച്ചു. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“ഹോമിയോ ഡാക്ടറാ അല്ലേ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">“അല്ല, വെറ്റേറിനറി ഡോക്ടര്‍” ഞാന്‍ തിരുത്തി. </span><br /><span style="font-size:100%;">അവര്‍ചിരിച്ചു. </span><br /><span style="font-size:100%;">“ഹോമിയോ ആയാലും, വെറ്റേറിനറിആയാലും ഡാക്ടറല്ലേ? അതുമതി,</span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ വേറൊന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഡാക്ടര്‍ക്ക് ഒരു മുറി ഞാന്‍ തരാം, എപ്പോഴെന്നുവെച്ചാല്‍ വന്നോളൂ” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">എന്റെ ഹൗസ് ഓണറും ഞാനുമായുള്ള ആദ്യ സംഭാഷണമതായിരുന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;">തിരികെ പറവൂര്‍ക്കു പോകുവാന്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">ചെറിയപ്പള്ളി സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ സച്ചിയും കൂടെ വന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">‘ഡാക്ടര്‍ക്കു ഭാഗ്യമുണ്ട് , </span><br /><span style="font-size:100%;">മുപ്പതുരൂപാ പ്രതിമാസവാടകയ്ക്ക് ഒരുമുറി തരാമെന്നാണമ്മായി സമ്മതിച്ചത്.” </span><br /><span style="font-size:100%;">“മുപ്പതുരൂപയോ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">എനിക്ക് അത്രയും കുറഞ്ഞ വാടക ഒരു അത്ഭുതമായിതോന്നി. </span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി ചിരിച്ചു, </span><br /><span style="font-size:100%;">“ഒരു മുറിക്കല്ല, ഒരു വീടിന്, ഡാക്ടര്‍ നോക്കിക്കോ, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരാഴ്ച്ച കഴിയുമ്പോള്‍ അമ്മായിഡാക്ടറേ ഈ വീട് ഏല്‍പ്പിച്ചിട്ട് </span><br /><span style="font-size:100%;">മകളുടെ വീട്ടില്‍ പോകും. </span><br /><span style="font-size:100%;">വീടു സൂക്ഷിക്കുന്നതിനു </span><br /><span style="font-size:100%;">കൂലി ഇങ്ങോട്ടു തന്നാലും അത്ഭുതപ്പെടരുത്,</span><span style="font-size:100%;">അതാ അമ്മായി .” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“അമ്മായിക്ക് ഒരു മകളേ ഉള്ളോ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. </span><br /><span style="font-size:100%;">“അതൊക്കെ ഒരു കഥയാണ്,” സച്ചിപതുക്കെപ്പറഞ്ഞു. </span><br /><span style="font-size:100%;">“അമ്മായിക്ക് മക്കള്‍ രണ്ടായിരുന്നു, ഒരു മകനും മകളും . </span><br /><span style="font-size:100%;">മകനായിരുന്നു എല്ലാകാര്യങ്ങളും നോക്കിയിരുന്നത്. </span><br /><span style="font-size:100%;">ഇലക്ട്രിസിറ്റി വകുപ്പില്‍ ലൈന്‍ മാനായിരുന്നു, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ പോസ്റ്റില്‍ കയറി പണിചെയ്യുന്നസമയം </span><br /><span style="font-size:100%;">ആരോ ലൈന്‍ ചാര്‍ജ്ജുചെയ്തു ബാക്കി ഡാക്ടര്‍ക്കൂഹിക്കാമല്ലോ!”</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .</span><br /><span style="font-size:100%;">ഇലക്ട്രിക്ക് ലൈനില്‍ ഒരുമനുഷ്യന്‍ കരിഞ്ഞ് തൂങ്ങിനില്‍ക്കുന്നതും, </span><br /><span style="font-size:100%;">ആളുകള്‍ ഓടിക്കൂടുന്നതുമെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടി എത്തി. </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ചോദിക്കാതെതന്നേ സച്ചി തുടര്‍ന്നു, </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“പിള്ളേരു കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നപ്പോഴാണ് </span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് </span><span style="font-size:100%;">രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനു പോയത്, </span><br /><span style="font-size:100%;">അന്ന് അമ്മായിക്ക് കൂടിയാല്‍ ഇരുപതോ ഇരുപത്തിഒന്നോ വയസുകാണും” </span><br /><span style="font-size:100%;">“എന്നിട്ടോ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </span><br /><span style="font-size:100%;">“എന്നിട്ടെന്താവാന്‍? </span><br /><span style="font-size:100%;">യുദ്ധത്തിനുപോയ അനേകരേപ്പോലെ അയാളും പോയി, </span><br /><span style="font-size:100%;">പിന്നെ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല, </span><br /><span style="font-size:100%;">കൊല്ലപ്പെട്ടോ? അതോ ജപ്പാന്‍കാരുടെ തടവുകാരനായോ എന്നറിയില്ല. </span><br /><span style="font-size:100%;">പിന്നീട് ഒരു വിവരവും കിട്ടിയിട്ടില്ല ”</span><br /><span style="font-size:100%;">“വല്ലാത്തകഷ്ടം തന്നേ, അല്ലേ സച്ചീ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ തോന്നിയ സഹതാപം മറച്ചുവച്ചില്ല. </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“എന്തായിരുന്നു അവിടെ ഒരു പന്തലും മറ്റും?</span><br /><span style="font-size:100%;">വല്ല വിശേഷവും ഉണ്ടായിരുന്നോ ?”</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“ അതോ, അത് മറ്റൊരു വിശേഷം!</span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിയുടെ അമ്മയുടെ പതിനാറടിയന്തിരമായിരുന്നു. </span><br /><span style="font-size:100%;">വല്യമ്മ നൂറിനുമുകളില്‍ വയസായിട്ടാണുമരിച്ചത്. </span><br /><span style="font-size:100%;">അവസാനം ഒരുവര്‍ഷം ഒരു ബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. </span><br /><span style="font-size:100%;">അവരേനോക്കി നോക്കിയാണമ്മായി ഇത്രക്ക് ക്ഷീണിച്ചത്. </span><br /><span style="font-size:100%;">രാത്രിയില്‍ ഉണര്‍ന്നാല്‍ വല്യമ്മ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ഓടും, </span><br /><span style="font-size:100%;">പലതവണ കുളത്തില്‍ പോയി ചാടിയിട്ടുണ്ട് ,</span><br /><span style="font-size:100%;">അതുകാരണം അമ്മായിക്ക് ഒന്നു ശരിക്കുറങ്ങാന്‍ പോലും പറ്റുമായിരുന്നില്ല.” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">സച്ചി എന്നോടെന്തോ ചോദിച്ചു , ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരു പാവം സ്ത്രീ ഈഭൂമിയില്‍ എന്തെല്ലാം സഹിക്കേണ്ടി വന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നു ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ . </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അടുത്ത ആഴ്ച്ച ഞാന്‍ അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി </span><br /><span style="font-size:100%;">എനിക്ക് പുതിയ താമസം ഇഷ്ടമായി</span><br /><span style="font-size:100%;">ബ്ലോക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നുപോകാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ കൊതിച്ചതു പോലെ കോട്ടുവള്ളിപ്പാലത്തില്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">രാത്രി ഒരുപാടുനേരം മതിമറന്നിരിക്കുവാന്‍ അവസരവും </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായി രാവിലെ ഉണരും </span><br /><span style="font-size:100%;">അപ്പോള്‍ത്തന്നെ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്യും </span><br /><span style="font-size:100%;">സ്റ്റേഷന്‍ തുറക്കുന്നസംഗീതം കേട്ടാണു ഞാന്‍ ഉണരാറ്.</span><br /><span style="font-size:100%;">രാത്രി റേഡിയോസ്റ്റേഷന്‍ അടക്കുമ്പോഴേ അമ്മായി റേഡിയോ ഓഫ് ചെയ്യൂ </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിക്ക് മകനും ഭര്‍ത്താവും മകളും എല്ലാം </span><br /><span style="font-size:100%;">ആ റേഡിയോ പ്രക്ഷേപണമാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ ഞാന്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">ആ ശബ്ദത്തിനു യാതൊരു എതിരും പറയാന്‍ പോയില്ല </span><br /><span style="font-size:100%;">ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങിയപ്പോള്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ആ ശബ്ദം ആസ്വദിച്ചുതുടങ്ങി എന്നതായിരുന്നു സത്യം </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">ആ വീട്ടില്‍ ഒരു മുറി ഒരു വൈദ്യനാണു വാടകക്ക് കൊടുത്തിരുന്നത് </span><br /><span style="font-size:100%;">വൈദ്യന്‍ ആഴ്ച്ചയില്‍ രണ്ടുദിവസം ഉച്ചക്കുശേഷം അവിടെ വന്നിരുന്ന് </span><br /><span style="font-size:100%;">രോഗികളേ പരിശോധിക്കും </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായി എന്നേ വൈദ്യനു പരിചയപ്പെടുത്തി </span><br /><span style="font-size:100%;">“ഇതാണു സച്ചിയുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ പുതിയ ഹോമിയോ ഡാക്ടര്‍!’ </span><br /><span style="font-size:100%;">“ഹോമിയോ ഡോക്ടറല്ല, വെറ്റേറിനറി ഡോക്ടര്‍!” ഞാന്‍ വീണ്ടും തിരുത്തി </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“എന്റെ ഡാക്ടറേ അത് എന്തുവേണേലാട്ടേ, എനിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല.” </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">വൈദ്യന്‍ പരിചയഭാവത്തില്‍ ചിരിച്ചു </span><br /><span style="font-size:100%;">“ഏതായാലും വീട്ടിലൊരാളായല്ലോ</span><br /><span style="font-size:100%;">ഇനി അമ്മായിക്ക് മോളുടെ അടുത്ത് പോകാമല്ലോ അല്ലേ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">“ അതിനേപ്പറ്റി ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കായ്കയല്ല, </span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മമരിച്ചതല്ലേ കുറച്ചുദിവസംകൂടി കഴിഞ്ഞോട്ടേ </span><br /><span style="font-size:100%;">അതല്ലേ അതിന്റെ ശരി ?”</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അപ്പോളങ്ങിനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മായി അതില്‍ ഉറച്ചുനിന്നില്ല ഒരാഴ്ച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മകള്‍ അമ്മായിയേ കാണാന്‍ വന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;">തിരികെപ്പോയപ്പോള്‍ അമ്മായിയും കൂടെപ്പോയി </span><br /><span style="font-size:100%;">അങ്ങിനെ ദിവസം ഒരു രൂപാ വാടകക്ക് ഞാന്‍ ആ വീട്ടിലെ വീട്ടുകാരനായി </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">വൈദ്യനും സച്ചിയും ഞാനും </span><br /><span style="font-size:100%;">പലസന്ധ്യകളിലും </span><span style="font-size:100%;">ആ മുറ്റത്ത് കസേരയിട്ടിരുന്ന് കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">നാലുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">എനിക്ക് കടനാട്ടിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം ആയിപ്പോന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;">പിന്നെ ഒരു ഇരുപത് വര്‍ഷത്തേക്ക് ഞാന്‍ അമ്മായിയേപ്പറ്റി ഒന്നും കേട്ടില്ല </span><br /><span style="font-size:100%;">ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരി ചേച്ചിയില്‍നിന്നാണ്, </span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിയേപ്പറ്റി കേള്‍ക്കുന്നത് </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിയുടെ മകളുടെ വീട് അവരുടെ അടുത്താണ് </span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായി ഇപ്പോള്‍ സ്ഥലത്തുണ്ട് </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ അമ്മായിയേ തേടിച്ചെന്നു </span><br /></div><div align="left">ഞാന്‍ ആദ്യമായി അമ്മായിയേ കണ്ടദിവസത്തേപ്പോലെ </div><div align="left"><span style="font-size:100%;">ഒരു സന്ധ്യാ സമയം </span><br /><span style="font-size:100%;">അന്നത്തേപോലെ തന്നേ മഴപെയ്ത് ഈറനായ അന്തരീക്ഷം </span><br /><span style="font-size:100%;">വരാന്തയില്‍ സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍കൂനിയിരിക്കുന്ന വൃദ്ധ </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്റെ പഴയ ഹൗസ് ഓണര്‍ അമ്മായിയാണെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">എണ്‍പത് വയസിന്റെ വാര്‍ദ്ധക്യം അവരേ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;">‘അമ്മായിക്ക് ഇതാരെന്ന് മനസ്സിലായോ?” ചേച്ചി ചോദിച്ചു </span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായി ഒന്നുരണ്ടുനിമിഷം എന്നേ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി </span><br /><span style="font-size:100%;">ആ മുഖത്ത് ഒരു പരിചയച്ചിരി ഉണര്‍ന്നു </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“ഇത് നമ്മുടെ ബ്ലോക്കിലെ പഴയ ഹോമിയോഡാക്ടറല്ലേ? പാലാക്കാരന്‍?” “ഹോമിയോ അല്ല വെറ്റേറിനറി,” </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ പഴയതുപോലെ അവരെ തിരുത്താന്‍ നോക്കി </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“എന്റെ ഡാക്ടറേ, ഹോമിയോയോ വെറ്റേറിനറിയോ എന്തുവേണേലാട്ടേ </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ ഡാക്ടറേ മറന്നില്ലല്ലോ അതുപോരേ?”</span><br /><span style="font-size:100%;">അമ്മായിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി, </span><br /><span style="font-size:100%;">ഞാന്‍ പിന്നെ എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. </span><br /><span style="font-size:100%;">ഇരുപത് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവര്‍ എന്നേ മറന്നില്ലല്ലോ ! </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നേ ശരിക്കും സല്‍ക്കരിച്ചിട്ടേ അമ്മായി തിരികെ വിട്ടൊള്ളു </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">ഇപ്പോള്‍ അതുകഴിഞ്ഞ് ഒന്‍പത് വര്‍ഷം ആയി </span><br /><span style="font-size:100%;">പിന്നെ ഞാന്‍ അമ്മായിയേ കണ്ടിട്ടില്ല </span><br /><span style="font-size:100%;">ഇപ്പോഴും അമ്മായി ഉണ്ടോ ആവോ?</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">ഉണ്ടെങ്കില്‍ തൊണ്ണൂറുകളുടെ പടിവാതിലില്‍ ആയിരിക്കും</span><br /><span style="font-size:100%;">വാര്‍ദ്ധക്യം കുറേക്കൂടി കടന്നുകയറിയ നിലയില്‍ </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നേകണ്ടാല്‍ തിരിച്ചറിയുമോ? </span><br /><span style="font-size:100%;">അറിയാതിരിക്കില്ല </span><br /><span style="font-size:100%;">എങ്കിലും കുറച്ചുസമയം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞേക്കും </span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">“ഇത് നമ്മുടെ ബ്ലോക്കിലേ പഴയ ഹോമിയോ ഡാക്ടറല്ലേ?</span><br /><span style="font-size:100%;">ഡാക്ടറേ ഞാന്‍ മറക്കുമോ?”</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാലും ഇനി ഞാന്‍ തിരുത്തിപ്പറയുകയില്ല </span><br /><span style="font-size:100%;">ഹോമിയോയോ വെറ്റേറിനറിയോ എന്തുവേണമെങ്കിലുമാകട്ടേ </span><br /><span style="font-size:100%;">എന്നേ അവര്‍ മറന്നില്ലല്ലോ.....................!! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-6589416823799665114?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-81087884026342980042009-05-08T00:49:00.000+05:302009-05-08T07:24:14.035+05:30<a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><br />9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി<br />ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായിഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.<br />പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,<br />ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്<br />എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി ഇതില്‍സത്യമായും<br />ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്।<br /><br />പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവുംഎനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)<br /><br />ഭാഗം :9<br /><br />പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ രാത്രിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നിടത്തു വന്നു<br />ഇതുവരെ സംഭവിച്ചകാര്യങ്ങളെല്ലാം മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു<br />“നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ടുതന്നേ। വല്ലാത്ത വിഷമം,എന്നാലും<br />ആരാണീ പി ടി എന്നകാര്യം എനിക്ക് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ।”<br />അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു<br />“അത് ആരും ആകട്ടേ,” മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു<br />“അയാളുടെ ഉദ്ദേശം എന്ത് ?<br />അതില്‍ ഷീബായ്ക്ക് ദോഷകരമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”<br />അതിലാണു നമുക്ക് താല്‍പര്യം,<br />അതിനു അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെ കാത്തിരിക്കണം .”<br />“അതിനെന്താ, ഇവിടെ നിങ്ങള്‍ക്ക് എത്ര ദിവസം വേണമെങ്കിലും താമസിക്കാം, ഭക്ഷണകാര്യങ്ങളില്‍ എന്തെങ്കിലും നിര്‍ബ്ബന്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ടെകില്‍<br />അത് പീറ്റര്‍വരുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവിട്ടാല്‍ മതി.”<br />അച്ചന്‍ തിരികെ പോകാന്‍ എഴുന്നേറ്റു<br />അച്ചന്റെ കുശിനിക്കാരനാണ് കോതമംഗലംകാരന്‍ പീറ്റര്‍<br /><br />രാത്രി ഞാന്‍ കുറച്ചുസമയം ടി വി കണ്ടിരുന്നു<br />രാവിലെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഏഴുമണിയായി<br />വിഷ്ണു നല്ല ഉറക്കമാണ്,<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടനെ മുറിയില്‍ കണ്ടുമില്ല<br />എട്ടുമണിക്ക് പീറ്റര്‍ കാപ്പിയും പലഹാരങ്ങളുമായി വന്നപ്പോഴും<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടനെ കണ്ടില്ല<br />പതിനൊന്നുമണിയായപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ വന്നു<br />“ഞാന്‍ മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ ആകെ ഒന്നു കറങ്ങി,<br />ഷീബായുടെ സ്ഥലത്തിന്റെ കിഴക്കു ഭാഗത്ത് ഒരു മാവിന്‍ തോട്ടമുണ്ട്<br />മധുരക്കാരന്‍ ഒരു ദൊരൈ സാമിയുടേത്<br />ആ തോട്ടത്തില്‍ കൂടി വന്നാല്‍ ആ തോടിന്റെ സൈഡില്‍ വരാം<br />അവിടെ അല്‍പം ബുദ്ധിമുട്ടിയാല്‍ മാവില്‍കൂടി കയറി<br />ഇവരുടെ ചുറ്റുമതിലില്‍ കയറാം<br />അങ്ങിനെ ഷീബായുടെ വീട്ടിലെ പാലമരത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക്<br />ആരുടേയും ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതെ വരാം.”<br /><br />“ചുരുക്കത്തില്‍ വഴിക്ളിയര്‍, ഇനി വെള്ളിയാഴ്ച്ച യാകുകയേ വേണ്ടൂ അല്ലേ?” എനിക്കും തൃപ്തിയായി<br />ആദിവസങ്ങളില്‍ ഒന്നും ഞാന്‍ മുറിവിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയില്ല<br />എന്നേ കണ്ടാല്‍ സൂസമ്മ തിരിച്ചറിയും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകിട്ട് പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ വന്നു<br />ഒരു കുരിശുരൂപവും അച്ചന്‍ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു<br />“ഇന്നു രാത്രി നിങ്ങള്‍പോകുമ്പോള്‍ ഇതുകൂടി കൈയ്യില്‍ ഇരിക്കട്ടേ,<br />ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ തിരിച്ചുവരും വരെ പള്ളിയില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നുണ്ടാവും, കര്‍ത്താവുനിങ്ങളേ അനുഗ്രഹിക്കട്ടേ!”<br />ഈനല്ലമനുഷ്യനേയാണല്ലോ ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ തെറ്റിധരിച്ചതെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം വിഷമം തോന്നി<br /><br />കഴിഞ്ഞകുറച്ചുദിവസത്തേ നിരീക്ഷണത്തില്‍കൂടി ജോണി വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്ന സമയം മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ കൃത്യമായി മനസിലാക്കിയിരുന്നു। ഏഴുമണിയായപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് തയ്യാറായി<br />“ഒരു കേരളാ വണ്ടി രാത്രി വഴിയില്‍ പാര്‍ക്കുചെയ്താല്‍<br />ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചാലോ ഒരു ചെറിയ മുന്‍കരുതല്‍ ഇരിക്കട്ടേ.”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ വാനിന്റെ നമ്പര്‍ പ്ലേറ്റ് അഴിച്ചു മാറ്റി<br />പകരം ടി എന്‍ 72 6234 എന്ന നമ്പര്‍ പ്ലേറ്റ് പിടിപ്പിച്ചു<br /><br />“ചേട്ടാ, നമ്മളുടെ ഫൈനല്‍ പ്ലാന്‍ എങ്ങിനെ?”<br />ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br />“നമ്മള്‍ വണ്ടി ഈ മാവിന്‍ തോപ്പിലെ ദൊരൈസാമിയുടെ തോട്ടം കാവല്‍ക്കാരന്റെ ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സിനടുത്തായി പാര്‍ക്കുചെയ്യുന്നു।<br />ഇത് വിളവെടുപ്പുകാലമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയും<br />കാവല്‍ക്കാരന്‍ അയാളുടെ വീട്ടില്‍ പോകും<br />പോയാല്‍ പിന്നെ തിങ്കളാഴ്ച്ചയേ തിരിച്ചുവരൂ<br />ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞദിവസം പറഞ്ഞ ആ മാവിലൂടെ കയറി<br />ഷീബായുടെ വീട്ടിനടുത്ത് പാലമരവും അടുക്കളയും കാണാവുന്ന വിധത്തില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കും<br />ഉദ്ദേശം എട്ടുമണിക്ക് ജോണിയുടെ കാര്‍ വരും<br />ജോണിയുടെ മുറിയില്‍ ലൈറ്റ് അണച്ചാല്‍<br />ഞാന്‍ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ച് അറിയിക്കാം<br />നിങ്ങള്‍ വാനില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കണം<br />ഈ പി.ടി। എന്നും ആറ്റിലൂടെ ത്തന്നേ വരണമെന്നില്ല<br />നിങ്ങള്‍ അയാളെ കണ്ടാല്‍ എന്നേ അറിയിക്കണം<br />നിങ്ങള്‍ അകത്തേക്കുവരേണ്ട സമയം ഞാന്‍ അറിയിക്കാം<br />അതുവരെ നമ്മളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ആരും മനസ്സിലാക്കരുത് .”<br /><br />മാവിന്‍ തോട്ടത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍<br />വിഷ്ണു വാനിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു<br />റോഡില്‍നിന്നും വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഇറക്കമാണു<br />അതുകൊണ്ട് ന്യൂട്ടര്‍ ഗീയറില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ ഉദ്ദേശിച്ച സ്ഥലത്തേത്തി. മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മാവിലൂടെ കയറി<br />ഷീബായുടെ പറമ്പില്‍ കയറി അപ്രത്യക്ഷനായി<br /><br />എട്ടരയായപ്പോള്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ ആദ്യ കോള്‍ വന്നു<br />“ജോണിയുടെ മുറിയില്‍ ലൈറ്റ് അണഞ്ഞു.”<br />പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ വീണ്ടും കോള്‍ വന്നു<br />“സൂസമ്മ അടുക്കളയില്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്,<br />അവര്‍ അടുക്കളയുടെ നടുവിലായി എന്തോ വച്ച് തീകൂട്ടുന്നുണ്ട്<br />എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.”<br /><br />ഈ സമയം ആനി എന്റെ കാലില്‍ തലവെച്ച് ഒന്നു തട്ടി<br />ഞാന്‍ മുന്നോട്ടുനോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ ഒരു വള്ളം ആ ആറ്റുവഞ്ചിമരത്തില്‍ കെട്ടുന്നതും മതിലിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വിടവിലൂടെ അകത്തേക്കുപോകുന്നതും നിലാവെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടു<br /><br />അഞ്ചുമിനിട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ കോള്‍ വന്നു<br />ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ<br />മാവിലൂടെ ഷീബായുടെ പറമ്പിലേക്ക് കയറി<br /><br />ഏതാണ്ട് അഞ്ചടിപ്പൊക്കവും നല്ല തടിയുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍<br />യക്ഷിപ്പാലയുടെ ചുവട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു<br />അതാണു ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന പി।ടി। എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കു മനസ്സിലായി<br />ഒരു സഞ്ചിയില്‍ നിന്നും എന്തൊക്കെയോ എടുത്തയാള്‍<br />ഒരു തട്ടത്തില്‍ വെയ്ക്കുന്നുണ്ട്<br />അടുക്കളയുടെ നടുക്കായി ഒരു ലോഹത്തകിടില്‍ കൂട്ടിയ അടുപ്പില്‍<br />ഒരു പാത്രത്തില്‍ എന്തോ ചൂടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.<br />പി।ടി। കൊണ്ടുവന്ന സാധനങ്ങള്‍ സൂസമ്മ ആ പാത്രത്തിലേക്കിട്ടിട്ട്<br />ഇളക്കാന്‍ തുടങ്ങി<br />പതുക്കെപ്പതുക്കെ ആ പാത്രത്തില്‍ നിന്നും<br />ഒരു വെള്ള പ്പുക പൊങ്ങിത്തുടങ്ങി<br />സൂസമ്മ എന്തോ ഒന്ന് തീയ്യിലേക്കിട്ടു<br />തീ ആളിക്കത്തി<br />അതോടെ ആ മുറിയിലും പുറത്തും വലിയ പ്രകാശം ആയി<br />ആ പ്രകാശത്തില്‍ പാലമരച്ചുവട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പി.ടി. യേക്കണ്ടപ്പോള്‍<br />ശരിക്കും ഗന്ധര്‍വ്വന്‍ നില്‍ക്കുകയാണോഎന്ന് എനിക്കും സംശയം തോന്നി<br /><br />പിന്നെക്കണ്ടകാഴ്ച്ച,<br />എനിക്ക് ജീവിതത്തില്‍ മറക്കാനൊക്കുകയില്ല<br />വിചിത്രമായ ശബദ്ങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട്<br />സൂസമ്മ തീയുടെ ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്യുന്നു<br />ശരിക്കും ഒരു പാമ്പ് ആടുന്നതുപോലെ<br /><br />അടുക്കളയില്‍ നിന്നും പുക പുറത്തേക്ക് വന്നുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍<br />പി.ടി.വന്നവഴി തിരികെ നടന്നു<br />അയാള്‍ പോകാന്‍ പോകുകയാണെന്നുതോന്നുന്നു<br />എന്റെ പോക്കറ്റിലെ ഫോണില്‍ വൈബ്രേഷന്‍<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ സിഗ്നല്‍ തന്നിരിക്കുന്നു<br />ഞാന്‍ ആനിയമ്മപ്പോലീസിന്റെ മുതുകില്‍ തട്ടി<br /><br />ആനിക്ക് ആ സമ്മതം ധാരാളമായിരുന്നു<br />അവള്‍ മിന്നല്‍പ്പിണര്‍ പോലെ ഒരു ചാട്ടംചാടിയതും<br />പി।ടി।യുടെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ കോളറില്‍ കടിച്ചുപിടിച്ച് വെട്ടിച്ചു വലിച്ചതും<br />ഒരു നിമിഷംകൊണ്ടുകഴിഞ്ഞു<br />പി.ടി. ബാലന്‍സു തെറ്റി മുന്നോട്ടുമറിഞ്ഞു<br />ആ സെക്കന്റില്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പി.ടി.യെ<br />സൈക്കില്‍ ചെയിന്‍ കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു<br />പി.ടി. യുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഒരു ചെറിയ പ്രതിഷേധം പോലും ഉണ്ടായില്ല ആനിയുടെ ആക്രമണത്തില്‍ ത്തന്നേ അയ്യാള്‍ വിരണ്ടുപോയിരുന്നു<br />“എന്നേക്കൊല്ലല്ലേ!”<br />എന്നൊരു മുറവിളിമാത്രമേ അയാളില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായുള്ളൂ<br />“താനാരാ ?” മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഗൗരവത്തില്‍ ചോദിച്ചു<br />“ഞാന്‍ പത്മനാഭന്‍ തമ്പി, നാരകക്കാനത്താണു വീട് .”<br />അയാള്‍ ദയനീയമായി പറഞ്ഞു<br />“എന്താണീ കാണുന്നതൊക്കെ?<br />നിങ്ങള്‍ എന്താണു സൂസമ്മക്ക് കൊടുത്തത് ?”<br /><br />തമ്പി ഞങ്ങളേ എല്ലാവരേയും മാറിമാറി നോക്കി<br />“അത് അത് ഒരു ആയുര്‍വ്വേദമരുന്നാണ്.”<br />“എന്തിന്?”<br />തമ്പിക്ക് അത് പറയാന്‍ അല്‍പ്പം മടിപോലെ<br />പിന്നെ പേടിച്ചിട്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചു<br /><br />“ഒരു പ്രത്യേക തരം എണ്ണയാണ്,<br />ഇപ്പോള്‍ അടുപ്പില്‍ തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.<br />നിത്യ യൗവ്വനം ലഭിക്കാനായി<br />ഒരു പുരാതന താളിയോലഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച<br />കുറിമാനപ്രകാരമാണിത് തയാറാക്കുന്നത്.<br />അത് ദേഹത്തു തേച്ചാല്‍ ജരാ നരകള്‍ ബാധിക്കുകയില്ല”<br /><br />“ഓ, അതാണീ തള്ള ശനിയാഴ്ച്ചകളില്‍ ഇത് ദേഹത്ത് തേച്ച്<br />മൂന്നാലുമണിക്കൂര്‍ ഉലാത്തുന്നത് അല്ലേ? കൊള്ളാം, കൊള്ളാം,”<br />വിഷ്ണു ചിരിച്ചു<br /><br />“ഞാനീ അപൂര്‍വ്വമരുന്നുകള്‍ ശേഖരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ മാത്രം ,<br />ഞാന്‍ അല്ലാതെ ഒരുകുറ്റവും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ<br />ഞാന്‍ പൊക്കോട്ടേ?”<br /><br />പെട്ടന്നാണു മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ കത്തി വലിച്ചൂരിയതും<br />തമ്പിയുടെ കഴുത്തില്‍ അത് അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചതും<br />“സത്യം പറയെടാ,<br />നീ എന്തോ ഒന്ന് ഞങ്ങളില്‍ നിന്നും മറച്ചുവെച്ചിട്ടില്ലേ ?”<br /><br />പാലമരച്ചുവട്ടില്‍ ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെ<br />സൂസമ്മ താണ്ഡവനൃത്തം നടത്തുന്നതും<br />പാല മരത്തിലൂടെ പുരയുടെ മുകളില്‍ കയറുന്നതും ഇറങ്ങുന്നതും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു<br /><br />“ഞാന്‍ പറയാം, ഇത് ഒരു പ്രത്യേക ഔഷധക്കൂട്ടാണ്,<br />ഈ കൂട്ട് പഴയഗ്രന്ഥത്തില്‍ നിന്നും കണ്ടുപിടിച്ചതും<br />പരീക്ഷിച്ച് ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടതും സൂസമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവ് യാക്കോബാണ്,<br />ഞാന്‍ ചെറുപ്പം മുതലേ യാക്കോബുചേട്ടന്റെ കൂടെയായിരുന്നു<br />എണ്ണ പാകമായിവരുമ്പോളുള്ള ആ വെള്ള പ്പുക ശ്വസിച്ചാല്‍ പിന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരുന്മാദമാണ്.”<br /><br />‘ഇത് സത്യം!”<br />സൂസമ്മയുടെ നൃത്തം നോക്കിക്കൊണ്ട് വിഷ്ണു പറഞ്ഞു<br /><br />“ചുരുക്കത്തില്‍ നീ നിത്യയൗവ്വനം എന്നപ്രതീക്ഷനല്‍കി<br />ഈ സ്ത്രീയെ മയക്കുമരുന്നിനടിമയാക്കിയിരിക്കുന്നു<br />ഇതുകൊണ്ട് നിനക്കുള്ള പ്രതിഫലം ?”<br /><br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ ആ ചോദ്യത്തിനുമുന്‍പില്‍<br />തമ്പി ഒന്നു പതറി ,പിന്നെ പതുക്കെപ്പറഞ്ഞു<br />“സൂസമ്മയുടെ അപ്പന്‍ അവര്‍ക്കുകൊടുത്ത<br />വണ്ടന്മേട്ടിലെ ചിനാര്‍ എസ്റ്റേറ്റ് ,<br />അതിലെ വരുമാനം അത് പൂര്‍ണ്ണമായും എനിക്കാണ്,<br />പകരം എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയുംഈ ഔഷധക്കൂട്ട് ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തിക്കണം.”<br /><br />“യാക്കോബിനെന്താണു പറ്റിയത്?<br />നിങ്ങള്‍ അയ്യാളെ കൊന്നോ?”<br />ആ രഹസ്യം തമ്പിയറിയാതിരിക്കില്ലാ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു<br /><br />“യാക്കോബുചേട്ടന്‍ ചിനാര്‍ എസ്റ്റേറ്റിലുണ്ട് ”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെമുഖത്ത് അവിശ്വസനീയത<br />‘പാവം യാക്കോബുചേട്ടന്‍<br />ഈ ലഹരി തുടര്‍ച്ചയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു , ഒരു കാലത്ത്,<br />ഇപ്പോള്‍ എന്റെ വീട്ടിലുണ്ട്<br />പകലും രാത്രിയും തിരിച്ചറിയാന്‍പോലും വയ്യാതെ ഒരു ഭ്രാന്തനായി .”<br /><br />‘അപ്പോള്‍ സൂസമ്മയും?”<br />ഞാന്‍ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ തമ്പിയേ നോക്കി<br />“പറയാനൊക്കില്ല, ഏതാ‍യാലും അവര്‍ക്കിതില്‍ നിന്നും ഇനി മോചനമില്ല,<br />തലച്ചോറില്‍ ഈ പ്രത്യേക ഔഷധക്കൂട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉന്മാദത്തിന്റെ<br />അടിമയാണവര്‍, ഇനി ഈശ്വരനുപോലുമവരെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല!”<br /><br />തമ്പി പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാണെന്നെനിക്കുതോന്നി<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അയാളെ വിട്ടു<br />തമ്പിവന്ന വള്ളം ദൂരെ മറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നേരേ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് ചെന്നു മൊബൈലില്‍ ഷീബായേ വിളിച്ചു<br /><br />ജോണിയും സൂസമ്മയും മയക്കുമരുന്നിന്റെ സ്വാധീനത്തില്‍ നേരം പുലരും വരെ തുടരുമെന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇനി ഒളിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ<br />പിന്നെ ഷീബായേയും കൂട്ടി നേരേപള്ളിയില്‍ എത്തി<br />പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ അപ്പോഴും അള്‍ത്താരക്കുമുന്‍പില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു .<br /><br />പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അച്ചനാണു തീരുമാനിച്ചത്<br /><br />രാവിലെ ആറുമണിയായപ്പോള്‍,<br />വിഷണു ആലപ്പുഴയില്‍ ഒരു ചായക്കടയുടെ മുന്നില്‍ വാന്‍ നിര്‍ത്തി<br />ഒരു കടുംകാപ്പി കുടിച്ചു<br />ഷീബാ മുന്‍സീറ്റില്‍ ചാരിയിരുന്ന് ഉറങ്ങുകയാണ്,<br />പാവം, വലിയ ഒരു അപകടത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ട സമാധാനത്തോടെ<br />അവള്‍ ഉറങ്ങട്ടേ!”<br /><br />ആലപ്പുഴനിന്നും ഞാനാണു വാന്‍ ഓടിച്ചത്<br />ഉച്ചയോടുകൂടി തിരുവമ്പാടിയിലെത്തണം<br />പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ എല്ലാക്കാര്യവും അങ്ങോട്ടു വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്<br />അവിടെ ഷീബായുടെ അഛനും അമ്മയും കാത്തിരിക്കുന്നു<br />അവിടെ ചെന്നിട്ടാവാം ഇനിവിശ്രമവും ഉറക്കവും<br />ഞാന്‍ നാഷണല്‍ ഹൈവേയിലൂടെ വണ്ടി നല്ല സ്പീഡില്‍തന്നേ വിട്ടു.<br />.................................................................................................................<br /><br />പ്രീയ വായനക്കാരേ,<br />ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് കഥകള്‍ വായിച്ചുതുടങ്ങിയ നാള്‍മുതല്‍<br />ആ രീതിയിലുള്ള ഒരു കഥയെഴുതണമെന്നെനിക്ക് വലിയ മോഹം തോന്നിയിരുന്നു അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണു ഷീബ (യഥാര്‍ത്ഥമായ പേരു മറ്റൊന്നാണ്.)<br />എന്നേ ഫോണില്‍ വിളിക്കുന്നത്.<br /><br />ഷീബായേപ്പറ്റി ഞാന്‍ എഴുതിയകാര്യങ്ങള്‍ 90% വും സത്യമാണ്.<br />വലിയ ഒരു തോട്ടത്തിനു നടുവിലുള്ള ഭാര്‍ഗവീനിലയം പോലുള്ള ആ വീടും, മച്ചിലെ ചവിട്ടും അമ്മായിഅമ്മയുടെ നിബന്ധനകളുമെല്ലാം<br />ഷീബാ എന്നേഫോണില്‍ വിളിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി।<br /><br />പുലിവേലില്‍ അച്ചനും , പത്മനാഭന്‍ തമ്പിയും,<br />ഞങ്ങളുടെ മണവാളക്കുറിച്ചിയാത്രയുമെല്ലാം<br />എന്റെ വെറും ഭാവന<br />അല്ലായെങ്കില്‍ ആഗ്രഹം അങ്ങിനെ കരുതിയാല്‍ മതി<br /><br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടനും ഞാനും വിഷ്ണുവും ആനിയമ്മപ്പോലീസും എല്ലാം യഥാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ളവര്‍ തന്നേ പക്ഷേ ഞങ്ങള്‍ക്കില്ലാത്ത കുറേ ബുദ്ധിപരമായ കഴിവുകള്‍ അവകാശപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നുമാത്രം,<br /><br />ഷീബാ ഇന്ന് വിവാഹമോചനം നേടി<br />ഈ കേരളത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്<br />ഇടക്ക് എന്നേ വിളിക്കാറുമുണ്ട്.<br /><br />സ്വന്തമായി ഒരു ജോലി ,<br />അതിനു ശേഷം മതി പുനര്‍വിവാഹം എന്നാണവളുടെ തീരുമാനം<br /><br />ആ ഭാര്‍ഗവീനിലയത്തിലെ യഥാര്‍ത്ഥ്യരഹസ്യം ഞാന്‍ ഈ കഥയില്‍ എഴുതിയിട്ടില്ല<br />എന്തോ അത് ലാഘവബുദ്ധിയോടെ അത് എഴുതുവാന്‍ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല<br />എന്നേ അത് അത്രക്ക് ഞെട്ടിച്ചതാണ്,അത് ഒരു രഹസ്യമായിത്തന്നേ ഇരിക്കട്ടേ...<br /><br />ഈ ബ്ലോഗിനു വായനക്കാരില്‍ നിന്നും നല്ല പ്രതികരണമാണുണ്ടായത്<br />ഇതുവരെ 8०० ല്‍ അധികം പേര്‍ ഈ ബ്ലോഗ് വായിച്ചതായി<br />ഇതില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കൗണ്ടര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു<br />നന്ദി,വളരെ നന്ദി !!<br /><br />ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസായി മനോഹരന്‍ ചേട്ടനും,<br />വാട്ട്സണായി ഞാനും, വിഷ്ണുവും<br />പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ആനിയമ്മ പോലീസും<br />ഞങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചയായും വീണ്ടും വരും<br />ഇതുപോലെ മറ്റൊരു കഥയുമായി.....!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-8108788402634298004?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-40026518626155559952009-05-06T21:25:00.000+05:302009-05-08T01:43:24.591+05:30<p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><br />9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി<br />ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി<br />ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്<br />പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,<br />ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്<br />എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി<br />ഇതില്‍സത്യമായുംഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്.<br />പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവും<br />എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)</p><p>ഭാഗം :8</p><p>പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ </p><p>ഞങ്ങള്‍ പള്ളിയുടെ വലത്തു വശത്തുള്ള അശോകമരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍ </p><p>വാന്‍ ഒതുക്കിയിട്ടിട്ട് അച്ചന്റെ നമ്പരിലേക്ക് ഒരു മിസ്സ്ഡ് കോള്‍ ചെയ്തു </p><p>എന്നിട്ട് കാത്തിരുന്നു </p><p>കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ </p><p>സൂസമ്മ വന്നു കാറില്‍കേറുന്നത് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു </p><p>അവര്‍ക്ക് പണ്ട് കണ്ടതിലും വളരെ ചെറുപ്പം ആയ പോലെ തോന്നി </p><p>സൂസമ്മയുടെ കാര്‍ പള്ളിയുടെ ഗേറ്റുകടന്നുപായിക്കഴിഞ്ഞ് </p><p>ഞങ്ങള്‍ വാനില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപള്ളി മേടയിലേക്കു ചെന്നു </p><p>പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ ഞങ്ങളേയും കാത്ത് </p><p>വരാന്തയിലെ ഒരുകസേരയില്‍ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു</p><p>“അച്ചന്‍ സഹായിച്ചതിനാല്‍ ഒരുപാടുകാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.”</p><p>ഞാന്‍ അച്ചനോടുള്ള നന്ദി മറച്ചുവെച്ചില്ല </p><p>“ഒരു വൈദികന്‍ നന്മയുടെ കൂടെയല്ലേ നില്‍ക്കേണ്ടത്?അല്ലേ ഡോക്ടറേ?”</p><p>പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ ചിരിച്ചു </p><p>അച്ചന്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് </p><p>ഉച്ച മയക്കത്തിനായി പോയി </p><p>ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല </p><p>“ഇവിടെ ഒരുകാര്യം വ്യക്തം, പി.ടി.എന്നചുരുക്കപ്പേരുള്ള ഒരു വ്യക്തി ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് ” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു </p><p>“അയാള്‍ വരുന്നത് പുഴയിലൂടെ വള്ളത്തിലും,</p><p>ആ അറ്റുവഞ്ചിയില്‍ വള്ളം കെട്ടിയിടുന്നതിന്റെ അടയാളം വ്യക്തമാണ്.” </p><p>“അപ്പോള്‍ അയാളാണോ ഗന്ധര്‍വ്വന്‍?” </p><p>വിഷ്ണു ചോദിച്ചു </p><p>“എന്നുവേണം കരുതുവാന്‍, ആ പാലമരത്തിലും ആരോ ചവിട്ടിക്കയറിയതിന്റെ അടയാളം ഉണ്ട്.”</p><p>“അതായത് മച്ചില്‍ കയറി ചവിട്ടുന്നതും ഈ പി.ടി.തന്നെയാണന്നു കരുതാം അല്ലേ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു</p><p>“ഇങ്ങിനെയൊക്കെ കാണിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ പി.ടി.ക്ക് എന്തു പ്രയോജനം?” വിഷ്ണുവിനു സംശയം </p><p>“ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തിന്റെ പകുതി വ്യക്തം,പകുതി അവ്യക്തം।” മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അല്‍പസമയം ആലോചിച്ചിട്ടുപറഞ്ഞു</p><p>“യക്ഷി ഗന്ധര്‍വ്വന്‍ തുടങ്ങിയതൊക്കെ പാവം ഷീബായേ ഭീതിപ്പെടുത്താനുള്ള അടവിന്റെ ഭാഗമാണ്. </p><p>മച്ചിലേ ചവിട്ടും മറ്റും അതിന്റെ മറ്റൊരുഭാഗമായി വേണം കരുതാന്‍ </p><p>എന്നാല്‍ ഇതൊക്കെ എന്തിനു?”</p><p>“ആ സൂസമ്മചേടത്തിയ്ക്ക് ഇതിലൊക്കെ പങ്ക് ഉണ്ടെന്ന് </p><p>എനിക്ക് പൂര്‍ന്ന വിശ്വാസമുണ്ട്।” </p><p>ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയത് മറച്ചുവെച്ചില്ല </p><p>“അതു പൂര്‍ണ്ണമായും ശരിയായിരിക്കും।” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ തലകുലുക്കിക്കൊണ്ട്പറഞ്ഞു</p><p>“ആ പാല്‍പ്പായസം ട്രിക്ക് മനസ്സിലായോ? </p><p>അതില്‍ മയക്കാനുള്ള എന്തോ ചേര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.”</p><p>“എന്നാല്‍ ഷീബായ്ക്കുംകൂടി അതിലല്‍പ്പം കൊടുത്താല്‍ പോരേ?” </p><p>വിഷ്ണു എളുപ്പവഴിയില്‍ ക്രിയചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി</p><p>മനോഹരന്‍ചേട്ടനും ആ പോയിന്റില്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ വന്നതുപോലെ തോന്നി പെട്ടന്നാണെനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത് </p><p>“ഷീബാ പാല്‍ കുടിക്കില്ല, കട്ടന്‍ കാപ്പിയാണിഷ്ടം.” </p><p>“അത് ശരിയായിരിക്കും, മാത്രവുമല്ല </p><p>ഷീബാ പാല്‍പ്പായസംകുടിച്ചിട്ട് കുരിശുവരക്കാന്‍ പോയാല്‍ അവിടെക്കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയാലോ?”</p><p>“അടുക്കളയില്‍ ശനിയാഴ്ച പ്രവേശിക്കരുത്, </p><p>വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് അങ്ങോട്ടു നോക്കരുതെന്നൊക്കെയുള്ള നിര്‍ദ്ദേശം, </p><p>ശനിയാഴ്ച്ച രാവിലെ അവിടെ വച്ച് ഷീബായ്ക്കുണ്ടായ അനുഭവം, </p><p>ശനിയാഴ്ച പകല്‍ സൂസമ്മയുടെ സ്വഭാവത്തില്‍ വരുന്നമാറ്റം, </p><p>ഷീബാരാത്രിയില്‍ കണ്ടെന്നു പറയുന്ന പ്രകാശം ശബ്ദം, </p><p>ഇവയെല്ലാം വിരല്‍ചൂണ്ടുന്നത് </p><p>ഇവിടെ എന്തോ മന്ത്രവാദം നടക്കുന്നു എന്നാണെന്നെനിക്കുതോന്നുന്നു.” </p><p>“ദുര്‍മ്മന്ത്രവാദം?” </p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“എന്നുവേണം കരുതാന്‍, അപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യം എന്തിനു?” </p><p>“ഒരുസാദ്ധ്യത, ഒരു നിധികണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്. </p><p>പ്രത്യേകിച്ചും, ഒരു അമ്പലം ഒരിക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പറമ്പില്‍ </p><p>നിധിപേടകം സ്വര്‍ണ്ണകൊടിമരം തുടങ്ങി വിലമതിക്കാനാവാത്ത വസ്തുക്കള്‍ </p><p>മണ്ണില്‍ മറഞ്ഞുകിടക്കാന്‍ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. </p><p>അവ രഹസ്യമായി കണ്ടെത്താന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു കൊണ്ടാവണം, </p><p>സൂസമ്മ ആരേയും വീട്ടില്‍ കയറ്റാതെ അകലം പാലിക്കുന്നത്.” </p><p>“നാട്ടുകാരെ ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റുമെങ്കിലും </p><p>മരുമകളുടെ ആള്‍ക്കാരെ ഒഴിവാക്കാനാവില്ലല്ലോ? </p><p>മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ നിന്നും മീനാക്ഷീ പുരത്തുവന്ന് പെണ്ണന്വേഷിച്ചതിന്റെ പുറകിലും അതുതന്നെയാവാം.” </p><p>“നിധികിട്ടാന്‍ നരബലി നടത്തുന്നതിനേപ്പറ്റി എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.” </p><p>വിഷ്ണു അങ്ങിനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി.</p><p>“അതുശരിയാണെങ്കില്‍ ഇവിടെ ഷീബാ വലിയ റിസ്കിലല്ലേ കഴിയുന്നത്,</p><p>അങ്ങിനെ വല്ലതും വേണ്ടിവന്നാല്‍ ഉപയോഗിക്കാനാണോ </p><p>ഈ തള്ള മകനേക്കൊണ്ട് ദൂരേ നിന്നും കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചത്?”</p><p>ഞാന്‍ ആകെ വിയര്‍ത്തുപോയി. </p><p>“ഇനി ഒരുപക്ഷേ, ആ യാക്കോബിനേയും ബലികൊടുത്തതോ മറ്റോ ആണോ?” </p><p>വിഷ്ണു വീണ്ടും ചോദിച്ചു </p><p>“അതൊരു സാദ്ധ്യത മാത്രമാണു വിഷ്ണു,” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഇടപെട്ടു</p><p>“നമുക്ക് ഇനി ആ പി. ടി. യില്‍ നിന്നേ വിവരങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ പറ്റൂ, </p><p>അതിനു അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെ കാത്തിരുന്നേപറ്റൂ.” </p><p>“നമുക്ക് ആ സൂസമ്മയേ പിടിച്ച് രണ്ട് ചവിട്ടുവെച്ചുകൊടുത്താല്‍ </p><p>തത്ത പറയും പോലെ പറയില്ലേ?” </p><p>വിഷ്ണുവിനു അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച വരെ കാത്തിരിക്കാന്‍ മടി </p><p>“ഞാനും അത് ചിന്തിക്കായ്കയല്ല, </p><p>അവരില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങള്‍ പൂര്‍ണ്ണമാകണമെന്നില്ല. </p><p>മാത്രവുമല്ല ഈ പി. ടി. വരുന്നത് </p><p>സൂസമ്മ നല്‍കുന്ന ഏതെങ്കിലും രഹസ്യ സിഗനല്‍ ലഭിച്ചതിനുശേഷം ആകാം, </p><p>ഇപ്പോള്‍ സൂസമ്മയേ പിടികൂടിയാല്‍ </p><p>പി.ടി. യേ എന്നന്നേക്കുമായി നഷടപ്പെട്ടുപോകുകയും ചെയ്തേക്കാം, </p><p>അത് അപകടമാണ്.” </p><p>“ഇപ്പോള്‍ മൂന്നുമണി, നമുക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ല, </p><p>അതുകൊണ്ടൊരു എട്ടുമണിവരെ ഉറങ്ങാം, </p><p>ഇന്നലെ രാത്രി ശരിക്കും ഉറങ്ങിയില്ലല്ലോ.” </p><p>“നമുക്ക് ടൗണിലൊക്കെ ഒന്നുകറങ്ങേണ്ടേ?”</p><p>വിഷ്ണു ചോദിച്ചു </p><p>“ഒരിക്കലും വേണ്ട, നമ്മള്‍ ഇവിടെയുള്ള വിവരം ആരുമറിയരുത്, </p><p>ഈ പി.ടി. ആരാണെന്നറിയാന്‍ മേലാത്തപ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.” </p><p>“ഈ ഈരാളിയുടെ ആള്‍ക്കാര്‍ കാരണം മനുഷ്യര്‍ക്കെന്തൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടാ ഈശ്വരാ?” </p><p>വിഷ്ണു അവന്റെ അതൃപ്തി മറച്ചുവച്ചില്ല </p><p>കിടന്നിട്ട് എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല </p><p>കണ്ണടക്കുമ്പോഴൊക്കെ നരബലിയുടെ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു </p><p>കണ്ണുനിറയേ..........! </p><p>(കഥ അടുത്ത ബ്ലോഗില്‍ അവസാനിക്കും)</p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/9.html">കഥയുടെ അവസാനഭാഗം വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-4002651862615555995?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-81916161275517719552009-05-05T23:16:00.000+05:302009-05-06T21:56:29.964+05:30<p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a></p><p>9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി</p><p>ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം</p><p>9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി</p><p>ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് </p><p>പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,</p><p>ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്</p><p>എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി </p><p>ഇതില്‍സത്യമായുംഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്. </p><p>പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,</p><p>സത്യവും അസത്യവും </p><p>എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)</p><p>ഭാഗം :7</p><p>“മച്ചില്‍ മരപ്പട്ടിയല്ല, ഒരുമനുഷ്യനാണുള്ളത് എന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത്।” ഷീബായുടെ മുഖത്ത് ഭയം </p><p>“ശരിയാകണമെന്നില്ല എങ്കിലും ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് </p><p>ആ മനുഷ്യന്‍ ജോണിയുടെ ചാച്ചന്‍ തന്നേ ആണോന്ന്!”</p><p>“മിസ്റ്റര്‍ യാക്കോബ്?”</p><p>“അതേ, ആ ആള്‍ തന്നേ!”</p><p>“ആ അഭിപ്രായം തള്ളിക്കളയാനാവില്ല,</p><p>സാധ്യതയുണ്ട് അന്യരേ അകത്തേക്ക് കടത്താത്തതിന്റെ പുറകില്‍ ഉള്ള </p><p>ഒരു കാരണം അതാണെന്നും നമുക്ക് ഒരു പ്രാധമിക തിയറി രൂപീകരിക്കാം </p><p>എന്നാല്‍ അപ്പോള്‍ എന്തിന്? എങ്ങിനെ? അങ്ങിനെ തുടങ്ങി </p><p>വേറേ കുറേ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം കൂടി നമ്മള്‍ കണ്ടെത്തണം.”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു </p><p>“ഈ യാക്കോബിനു ഗന്ധര്‍വ്വനേക്കണ്ട് വട്ടായെന്നും </p><p>അതുകൊണ്ട് മച്ചിലെ മുറിയില്‍ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണെന്നും കരുതാന്മേലേ?” വിഷ്ണുപെട്ടന്നു ചോദിച്ചു </p><p>“വിചാരിക്കാം, എന്നാലപ്പോള്‍ </p><p>അയാള്‍ നിശബ്ദനായിരിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?</p><p>അയാള്‍ക്കുവേണ്ട ഭക്ഷണവും മറ്റും ആരെത്തിക്കുന്നു?</p><p>എന്നത് നമ്മളേകുഴയ്ക്കുന്നു </p><p>മച്ചിലെ ചവിട്ട് വെള്ളിയാഴ്ച്ച മാത്രമേ കേള്‍ക്കുന്നൊള്ളോ?”</p><p>ഷീബാ ആലോചിച്ചുനോക്കി </p><p>“ശരിയാണ് ചവിട്ടും ബഹളവും അന്നുമാത്രമേയുള്ളൂ।” </p><p>“ജോണി ഇതിനേപ്പറ്റി എന്താണു പറയാറുള്ളത്?”</p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“ഓ അക്കാര്യം പറയാന്‍ വിട്ടുപോയി,</p><p>ജോണി ഇതൊന്നും അറിയാറേയില്ല।” </p><p>“അതെന്താ?”</p><p>ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല </p><p>“ഇപ്പോള്‍ ആലോചിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ അവിടേയും വിചിത്രമായ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്, ജോണി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടാണീ സംഭവങ്ങള്‍ എന്നും ഉണ്ടാകാറുള്ളത്।”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചുളിവുവീഴുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു</p><p>എന്തോ പ്രബലമായ പോയിന്റില്‍ മനസ്സ് ഉടക്കിയിരിക്കുന്നു </p><p>“സാധാരണ രാത്രി ഭക്ഷണം ഒരുമിച്ചല്ലേ നിങ്ങള്‍ കഴിക്കുന്നത്?”</p><p>“ അല്ല, ജോണി എന്നും പുറത്തുനിന്നാണാഹാരം കഴിക്കുക </p><p>പുള്ളിക്കാരനു ഇറച്ചി നിര്‍ബ്ബന്ധമാണു ഇവിടെ ഇറച്ചി വെക്കാറില്ല.” </p><p>“അതെന്താ? ഷീബാ ഇറച്ചി കഴിക്കുമായിരുന്നല്ലോ?”</p><p>ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു </p><p>“ഇവിടെ ഗന്ധര്‍വ്വനും യക്ഷിയും ഒക്കെ ഉള്ളതിനാല്‍ </p><p>അടുക്കളയില്‍ മല്‍സ്യമാംസങ്ങള്‍ വയ്ക്കാറില്ല </p><p>ചാച്ചന്റെ പ്രശ്നം ഉണ്ടായതില്‍പ്പിന്നെ എവിടെയെക്കയോ പോയി </p><p>നോക്കി തീരുമാനിച്ചതാണത്, ജോണി വന്നാലുടനെ പാല്‍പായസം കുടിക്കും </p><p>പിന്നെ മുറിയിലേക്കു പോകും।” </p><p>“പാല്‍പ്പായസം?” വിഷ്ണു എടുത്തുചോദിച്ചു</p><p>യക്ഷിയുടെ പ്രീതിക്കായി എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയും പാല്‍പായസം വെക്കും </p><p>അത് പാലചുവട്ടില്‍ ഒരു തറയുണ്ട് അവിടെ വെച്ച് വിളക്കുകത്തിച്ചുവെക്കും ഏഴുമണിക്ക് അതെടുത്തകത്തുകൊണ്ടുവെയ്ക്കും </p><p>അത് ഗ്രഹനാഥനുള്ളതാണ്.” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ചിരിച്ചു </p><p>“ഇത് വെറുമൊരു ഭാര്‍ഗവീനിലയം മാത്രം അല്ലല്ലോ ഈശ്വരാ,</p><p>മന്ത്രവാദികളുടെ കൂടാരം കൂടിയാണല്ലോ,</p><p>ഈ കുടുക്കിലാണല്ലോ ഇതിലൊന്നും വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഷീബാ വന്നുപെട്ടത് !” “ഞങ്ങള്‍ കുരിശുവരയും ഭക്ഷണവും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും </p><p>ജോണി നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കും </p><p>ഇടിവെട്ടിയാലറിയാത്ത ഉറക്കം </p><p>ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി </p><p>ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞുകാണും </p><p>കണ്ടകാഴ്ച്ച എന്നേ നടുക്കിക്കളഞ്ഞു </p><p>യക്ഷിപ്പാലയില്‍ ചാരി ഒരു രൂപംനില്‍ക്കുന്നു </p><p>സ്വര്‍ണ്ണ വര്‍ണ്ണമുള്ള ആ ശരീരംതിളങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി </p><p>അടുക്കളയില്‍നിന്നും വലിയ പ്രകാശം </p><p>അവിടെനിന്നും എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങള്‍ </p><p>ഞാന്‍ ഓടി എന്റെ മുറിയില്‍ കയറി വാതില്‍ അടച്ചു </p><p>അന്നു മുതലെനിക്കും ആ ഗന്ധര്‍വ്വന്‍ കഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും കാര്യം ഉണ്ടോ </p><p>എന്ന് ഒരു സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി।” </p><p>ഷീബയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ദയനീയ ഭാവം വന്നപോലെ എനിക്ക് തോന്നി </p><p>“പിന്നെ എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകതകള്‍ ഷീബായുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?” ഷീബാകുറച്ചുസമയം ആലോചിച്ചു </p><p>“ശനിയാഴ്ച്ച ദിവസങ്ങളില്‍ അമ്മയുടെ പ്രവര്‍ത്തികളേപ്പറ്റി ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോളൊരല്‍പം സംശയം തോന്നുന്നു </p><p>ശനിയാഴ്ച്ചദിവസങ്ങളില്‍ പതിവില്ലാത്ത ഒരു കുളിയുണ്ട് </p><p>പതിവില്ലാത്തതെന്നു വെച്ചാല്‍ അന്നുമാത്രം വലിയ ഒരു തോര്‍ത്തുമുടുത്ത് ദേഹത്തുമുഴുവനും എണ്ണയും പുരട്ടി മദയാനയേപ്പോലെ ഒരു ഉലാത്തലുണ്ട് എനിക്ക് അതുകണ്ടാല്‍ പേടി തോന്നും ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു എന്താ ഇങ്ങിനെ നടക്കുന്നത് മോശമല്ലേ എന്ന് അപ്പോള്‍ അവര്‍ എന്നേ ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി എന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് അമ്മയല്ലാ മറ്റാരോ ആണെന്ന്।” </p><p>“സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന എണ്ണതന്നേയാണോ അന്നും ദേഹത്തു തേക്കുന്നത്?” മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“അല്ല, ആ എണ്ണക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം ഉണ്ട് </p><p>നമ്മള്‍ സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു എണ്ണക്കും ഇല്ലാത്ത ഒരു സുഗന്ധം </p><p>ആ ഉലാത്തല്‍ ഏകദേശം മൂന്നുമണിക്കൂര്‍ വരെ നീളും </p><p>പിന്നെ വിസ്തരിച്ചുള്ള ഒരു കുളിയാണ്।”</p><p>“അന്നു ഷീബയോട് ഉള്ളസംസാര രീതി എങ്ങിനെയാണ്?“</p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“അന്ന് എന്നോട് സാധാരണ സംസാരിക്കാറില്ല,</p><p>എന്നാല്‍ ഭക്ഷണം എനിക്ക് മുറിയില്‍ എത്തിച്ചുതരും </p><p>ശനിയാഴ്ച്ച അടുക്കളയില്‍ കയറരുതെന്ന് കര്‍ശന നിര്‍ദ്ദേശമാണ്.</p><p>ഇന്നലെ ഞാന്‍ രാവിലെ അതെന്താണെന്ന് അറിയണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു </p><p>രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് ആരും അറിയാതെ അടുക്കള വാതിലില്‍ തള്ളിനോക്കി എന്റെ ഭാഗ്യത്തിനോ ദുര്‍ഭാഗ്യത്തിനോ അത് പൂട്ടിയിരുന്നില്ല </p><p>ഞാന്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അടുക്കളയില്‍ കയറി।”</p><p>“എന്നിട്ടെന്തുണ്ടായി?”</p><p>“വല്ലാത്ത ഒരു ഗന്ധമാണാദ്യം തോന്നിയത് </p><p>പെട്ടന്ന് തലക്കകത്ത് ഒരു മിന്നല്‍ പോലെ </p><p>കണ്ണില്‍ മുഴുവനും വലിയ ഒരു പ്രകാശം </p><p>ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് ചാടാന്‍ ശ്രമിച്ചതായി ഓര്‍ക്കുന്നു </p><p>പിന്നെ ഒന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല </p><p>ഓര്‍മ്മ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ വീനസ് ക്ലിനിക്കിലാണു </p><p>ശനിയാഴ്ച്ച രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും രക്ഷപെടാന്‍ </p><p>ഒരു അവസരം ഉണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ ഈയിടെയാണു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത് </p><p>അല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ജോണിയോ അമ്മയോ അറിയാതെ വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ പറ്റില്ല ,ഏതോ വലിയ ദുര്‍നിമിഷത്തിലാണു അടുക്കള തുറക്കണമെന്നെനിക്ക് തോന്നിയത്, അല്ലാഎങ്കില്‍ ഞാന്‍ സുരക്ഷിതയായി പാലായിലെത്തിയേനേ।” </p><p>ഷീബായുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി </p><p>“സാരമില്ല ഷീബേ, എല്ലാം നന്മയ്ക്കായ് എന്നല്ലേ പറയുന്നത് </p><p>ഇതും നന്മക്കായാണെന്നു നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം।” </p><p>ഞാന്‍ അവളേ ആശ്വസിപ്പിച്ചു </p><p>“നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് ഒന്നിറങ്ങിനോക്കാം।” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി </p><p>പുരയ്ക്കു ചുറ്റും നടന്നുനോക്കി </p><p>പറമ്പിലേക്കും വീട്ടിലേക്കും ഒക്കെ മാറി മാറി നോക്കി</p><p>പിന്നെ അടുക്കള വശത്തുചെന്നു </p><p>അവിടെ വളരെ അധികം വലിപ്പമുള്ള ഒരുപാല നില്‍പ്പുണ്ട് </p><p>ഒരുനൂറ്റാണ്ടെങ്കിലും അതിനു പ്രായ മുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി </p><p>പാല പൂത്തിരിക്കുന്നു </p><p>വശ്യമായ ഒരു സുഗന്ധം ആ പ്രദേശത്തുനിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു ഇതാണല്ലോഗന്ധര്‍വ്വന്മാര്‍ ഇറങ്ങുന്ന സമയം </p><p>എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി</p><p>മനോഹരന്‍ചേട്ടന്‍ ആ പാലയുടെ ചുറ്റും നടന്നു </p><p>കൈയ്യിലുള്ള ലെന്‍സുപയോഗിച്ച് തറയിലും ഭിത്തിയിലും </p><p>എല്ലാം വിശദമായി പരിശോധിച്ചു </p><p>പിന്നെ അടുക്കളയില്‍ കയറി </p><p>അവിടേയും ഇതേരീതിയില്‍ പരിശോധന തുടര്‍ന്നു </p><p>വീണ്ടും പാലചുവട്ടില്‍ തിരിച്ചുവന്നു </p><p>എന്നിട്ട് പാലചുവട്ടില്‍ നിന്നും നാലുവശത്തേക്കും നോക്കി </p><p>ഈ സമയമെല്ലാം ആനി എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറമ്പിലോട്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആനിയും കൂടെയിറങ്ങി </p><p>അവള്‍ അവിടെയൊക്കെ മണം പിടിച്ചു </p><p>എന്നിട്ട് ചെടികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും എന്തോ ചികഞ്ഞെടുത്തു </p><p>ഒരു കര്‍ച്ചീഫ് ഞാനത് കൈയ്യിലെടുത്തു </p><p>അതില്‍ ഒരുവശത്ത് പി റ്റി എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട് </p><p>“കര്‍ച്ചീഫ് ആനിയേ ഒന്നു മണപ്പിച്ചുനോക്കട്ടേ.” </p><p>വിഷ്ണുവിന്റേതായിരുന്നു ആ നിര്‍ദ്ദേശം </p><p>ആതുവെറുതേ ആയില്ല ആനി പറമ്പിലൂടെ ഇടത്തോട്ടു നീങ്ങി </p><p>ഞങ്ങളെല്ലാവരും പുറകേ നീങ്ങി </p><p>പറമ്പിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ എത്തിയിട്ട് ആനി ദൂരേക്കുനോക്കി കുരച്ചു </p><p>ആ അതിര്‍ത്തിയോടു ചേര്‍ന്ന് പുഴ ഒഴുകുന്നു </p><p>അവിടെ മതിലിനു ചെറിയ ഒരു വിടവുണ്ട് </p><p>ഞാന്‍ ആ വിടവിലൂടെ എത്തിനോക്കി</p><p>അവിടെ ഒരു ആറ്റുവഞ്ചി വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു </p><p>അതില്‍ ഒരു കയര്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട് </p><p>“നമുക്ക് തല്‍ക്കാലം തിരിച്ചുപോകാം।”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു </p><p>ഷീബാ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചായ തെയ്യാറാക്കി </p><p>അതുകുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഷീബായ്ക്ക് കൊടുത്തു </p><p>“ഇത് ആരും കാണാതെ സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കുക </p><p>എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക കാര്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങളേ അറിയിക്കേണ്ടിവന്നാല്‍ </p><p>ഇത് ഉപയോഗിക്കാം ഞങ്ങള്‍ പുലിവേലില്‍ അച്ചന്റെ അടുത്തുതന്നേ ഉണ്ടാകും ഇന്നുരാത്രി നമുക്ക് പലതും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട് </p><p>ഈശ്വരാനുഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇന്നുരാത്രി </p><p>ഈ പ്രശനത്തിന്റെ ചുറുളഴിക്കാന്‍ സാധിക്കുമെന്നാണെന്റെ വിശ്വാസം।” </p><p>ഞാന്‍ അവിശ്വസനീയതയോടെ മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി </p><p>ചേട്ടന്‍ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു </p><p>കഥ അടുത്തബ്ലോഗില്‍ തുടരും।</p><p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/8.html">അടുത്ത ബ്ലോഗു വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-8191616127551771955?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-16449883605143371312009-05-04T21:57:00.000+05:302009-05-05T23:45:38.236+05:30<a name="8539906493823668009"></a><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><br /><br />9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി<br />ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br /><br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായിഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്<br />പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,<br />ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്<br />എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി ഇതില്‍<br />സത്യമായുംഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്<br />പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)<br /><br />ഭാഗം :6<br />വലിയ ഒരുഗേറ്റ്, അകത്തേക്ക് നീണ്ടുപോകുന്ന വഴി<br />വഴിക്കിരുപുറവും ചുവപ്പണിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ഗുല്‍മോഹര്‍ മരങ്ങള്‍<br />ഇരുവശവും വലിയ മാവിന്‍ തോട്ടം<br />ഗേറ്റു ലോക്കുചെയ്തിരുന്നില്ല<br />ഞങ്ങള്‍ ഗേറ്റു തുറന്ന് വാന്‍ അകത്തേക്ക് വിട്ടു<br />ആ വഴി ചുറ്റി ചുറ്റി ഒരു കുന്നില്‍ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി<br />വാഴത്തോപ്പ് തെങ്ങിന്‍ തോപ്പ് എന്നിവ കടന്ന് മുകളിലേക്ക്<br />“ഇത് മാന്‍ഡേക്കിന്റെ സാനഡു പോലെ ഉണ്ടല്ലോ!”<br />വിഷ്ണു ചിരിച്ചു<br />ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ആ പറമ്പുകള്‍ കാണുകയായിരുന്നു<br />അവസാനം വഴി ഒരു വീടിന്റെ മുന്‍പില്‍ അവസാനിച്ചു<br />വിശാലമായ മുറ്റം<br />അതിനു നടുവില്‍ പ്രത്യേക ഭംഗിയുള്ള ഒരു കൂറ്റന്‍ വീട്<br />വീടിനെ ചുറ്റി വിശാലമായ തിണ്ണ<br />ഞാന്‍ തിണ്ണയിലേക്കു കയറി<br />ആരേയും കാണുന്നില്ല ആകെ ഒരു ശ്മശാന മൂകത<br />കോളിഗ് ബെല്‍ എവിടെയാണെന്നു ഞാന്‍ എത്രനോക്കിയിട്ടും കണ്ടില്ല<br />അവസാനം ഞാന്‍ പ്രധാന വാതിലെന്നു തോന്നിയ കതകില്‍ മുട്ടി<br />അല്‍പനേരം ആരും വന്നില്ല<br />ഞാന്‍ വീണ്ടും മുട്ടി<br />അകത്തൊരുവാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം<br />ആരോ നടന്നുവരുന്നു<br />ഞാന്‍ വാതക്കല്‍ തന്നേ നിന്നു<br />വാതില്‍ തുറന്നത് ഷീബായായിരുന്നു<br />ഒരു നിമിഷം അവള്‍ എന്നേത്തന്നേ നോക്കി നിന്നു<br />അതുകഴിഞ്ഞ് പരിസരം മറന്ന് ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചില്‍<br />അവള്‍ക്കു വാക്കുകള്‍ പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല<br />കുറച്ചുസമയം ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല<br />അവസാനം ഷീബാചോദിച്ചു<br />“എങ്ങിനെ ഇവിടെ എത്തി?”<br />“പണ്ട് പാഞ്ചാലി കരഞ്ഞപ്പോള്‍ കൃഷ്ണന്‍ അവിടെ പാഞ്ഞെത്തിയില്ലേ? അതുപോലെ തന്നെ ശ്രീനിവാസന്‍ എന്നാല്‍ കൃഷ്ണന്‍ തന്നെയല്ലേ ?”<br />ഞാന്‍ ചിരിച്ചു<br />“പിന്നെ ഇത് മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍, ഇത് വിഷ്ണു എന്റെ മകന്‍,<br />ഇത് ആനിയമ്മപ്പോലീസ് എന്റെ ഓമന,”<br />ഞാന്‍ എല്ലാവരേയും ഷീബയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി<br /><br /><br />“ഷീബായുടെ മെസ്സേജ് മനസ്സിലായപ്പോഴേ ഞങ്ങള്‍ പോന്നതാണ്,<br />ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല<br />ഷീബാ അത് വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നാല്‍<br />ഞങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്ന് ആലോചിക്കാം.”<br />മനോഹരന്‍ചേട്ടന്‍ കാര്യത്തിലേക്ക് കടന്നു<br />സമയം പാഴാക്കാനില്ല എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെങ്കില്‍ അത് ഉടനേ വേണം “ദൈവാനുഗ്രഹമുണ്ട്, നിങ്ങള്‍ വന്ന സമയം നല്ലത്,<br />അമ്മ എങ്ങോട്ടോ പോയിരിക്കുകയാണ്,<br />അല്ലായെങ്കില്‍ എനിക്ക് നിങ്ങളേകാണാന്‍പോലും സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല।” ഷീബാകൂപ്പുകൈകളോടെ പറഞ്ഞു<br />“അതിനു നന്ദി പറയേണ്ട ദൈവം പുലിവേലില്‍ അച്ചനാണ്,<br />അച്ചന്‍ ഒരുക്കിയ കെണിയില്‍ വീണാണു സൂസമ്മച്ചേടത്തി പോയിരിക്കുന്നത്।” വിഷ്ണു ചിരിച്ചു<br />ഞാന്‍ ഞങ്ങളുടെ വരവും അച്ചനേ കണ്ടതുമെല്ലാം ഷീബായോടു പറഞ്ഞു<br />“ഇവിടം കണ്ടാലൊരു ഭാര്‍ഗവീനിലയം പോലുണ്ടല്ലോ?”<br />വിഷ്ണു എന്റെ ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു<br /><br />“കോളിഗ് ബെല്‍ എവിടെയാണു ഷീബേ വെച്ചിരിക്കുന്നത്?”<br />എനിക്ക് ചോദിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല<br />“ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ ആരെങ്കിലും വാങ്ങി സ്ഥാപിക്കുമോ?”<br />ഒരു മറുചോദ്യമായിരുന്നു ഷീബായുടെ മറുപടി<br />ഷീബാ തന്നെ കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചു<br />“ഇവിടെ ആരും വരാറില്ല।”<br />“ആരും?”<br />എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം തോന്നി<br />“എന്നേ കല്യാണം കഴിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം<br />ഒരു സ്ത്രീവന്നിരുന്നു ,കൊച്ചമ്മയാണെന്നോ മറ്റും പറഞ്ഞ്<br />അവരേ വളരെ മോശമായി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ഇവിടെ നിന്നും ഓടിച്ചു പിന്നാരും വന്നിട്ടുമില്ല, ഒരിടത്തും പോയിട്ടുമില്ല।”<br />“ഷീബായുടെ അഛനും അമ്മയും ഒന്നും വന്നില്ലേ?”<br />“ചാച്ചനു ഒരു ആക്സിഡന്റുപറ്റി ഇരുപ്പാണ്,<br />ഷൈല ഭീലായിയിലാണു അവര്‍ പിന്നെ നാട്ടിലേക്കു വന്നില്ല।<br />ഏട്ടനെന്താ എന്നേ ഒരിക്കല്‍പോലും വിളിക്കാഞ്ഞത്?”<br />ഷീബായ്ക്ക് സങ്കടം<br />“അതൊക്കെ ഒരു വലിയകഥയാണ്, അതു നമുക്ക് പിന്നെപ്പറയാം<br />ഇപ്പോള്‍ ഷീബാ ഇവിടുത്തേ പ്രശ്നം പറഞ്ഞു തരൂ।”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അക്ഷമനായി<br />ചേട്ടന്റെ സ്വഭാവം അങ്ങിനെയാണ്,<br />ഒരു പ്രശ്നം തലയില്‍ കയറിയാല്‍ പിന്നെ ശരിക്കും ഒരുവേട്ടപ്പട്ടിയേപ്പോലെയാകും,<br />പൂര്‍ണ്ണമായ ഏകാഗ്രത<br />മറ്റുള്ള ഒരു കാര്യം ചിന്തിക്കുക പോലും ഇല്ല।”<br />ഷീബാ ഒരുനിമിഷം ആലോചിച്ചു നിന്നു<br />എവിടെ തുടങ്ങണമെന്ന് തപ്പുകയാണെന്നു തോന്നി<br />“ഷീബാ ഇവിടെ വന്ന ദിവസം തൊട്ടുതുടങ്ങിക്കോളൂ,”<br />ഞാന്‍ തുടക്കമിട്ടു കൊടുത്തു<br />“വന്നപ്പോള്‍ പ്രത്യേകതയായി തോന്നിയത്<br />ഒരു കല്യാണ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാകേണ്ട ഒന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നാണ്,<br />ബന്ധുക്കളോ സ്വീകരണ സല്‍ക്കാരമോ ഒന്നും,”<br />“അതിനേപ്പറ്റി ഷീബാ ചോദിച്ചില്ലേ?”<br />“ഞാന്‍ അമ്മയോടുചോദിച്ചു,<br />അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ അതൊക്കെ കല്യാണത്തിന്റെ തലേദിവസം കഴിഞ്ഞു എന്നാണ്, എനിക്കത് അത്ര വിശ്വാസമായില്ല,<br />ഒരു ബന്ധുവെങ്കിലും കാണേണ്ടതല്ലേ സ്വാഭാവികമായും?”<br />“എന്നിട്ട് പിന്നീട് ഞാന്‍ കുളിക്കാന്‍<br />കുളിമുറിയില്‍ കയറിയപ്പോഴാണത് ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത്,<br />കുളിമുറിക്ക് കുറ്റിയില്ല എന്നത്,<br />ഞാന്‍ അമ്മയോട് ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞു<br />അമ്മ അതു നിസ്സാരമാക്കി ഇവിടെ അന്യരായി മറ്റാരുമില്ലല്ലോ<br />പിന്നെ എന്തിനാ കുളിമുറിക്ക് കുറ്റി എന്ന്।”<br />“കുളിമുറിക്ക് ആരും കുറ്റി വയ്ക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ!”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചുളിവുവീണു<br />ചേട്ടന്‍ കുളിമുറിയുടെ വാതില്‍ പരിശോധിച്ചു<br />പിന്നെ ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു ലെന്‍സ് എടുത്ത്<br />വീണ്ടും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു<br />“ഈ കതകിനു പണ്ടു കുറ്റിയുണ്ടായിരുന്നു<br />അത് ആരോ ഇളക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു<br />അതും മൂര്‍ച്ചയില്ലാത്താ എന്തോ ഉപകരണം വെച്ച് ,<br />അപ്പോള്‍ ഇത് എന്തോ ഉദ്ദേശത്തോടുകൂടി ചെയ്തതാണ്,”<br />“പിന്നീട് എന്തുണ്ടായി?”<br />“ഒരിടത്തും ഒറ്റക്ക് നടക്കരുതെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു”<br />“ഈ വലിയവീട്ടില്‍ നിങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളോ?”<br />“സാധാരണ ഞങ്ങള്‍ മാത്രമേഉള്ളൂ<br />പറമ്പില്‍ പണികള്‍ ചെയ്യേണ്ടവരേ<br />ഒരു ലോറിയില്‍ എവിടേനിന്നോ കൊണ്ടുവരികയും<br />തിരികെ കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യും<br />അവര്‍ മറ്റേതോ ഭാഷക്കാരാണ്,<br />അവരാരും മിറ്റത്തോട്ടുപോലും വരാറില്ല<br />വീട് തൂക്കാനും വാരാനും ഒരു വല്യമ്മ വരാറുണ്ട്<br />അവര്‍ ഊമയാണോ എന്നൊരു സംശയം<br />വാതുറക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടേയില്ല.”<br /><br /><br />“ആരോ വളരെ നന്നായി തിരക്കഥ എഴുതിയ ഒരു സിനിമാ പോലാണല്ലോ<br />ചേച്ചീ ഇവിടുത്തേകാര്യങ്ങള്‍!”<br />വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു<br />“പുള്ളിക്കാരന്‍ എങ്ങിനെ?”<br />ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br />“ജോണി ഒരു പ്രതേക സ്വഭാവക്കാരനാ<br />ഇവിടെ ഒന്നിലും അങ്ങിനെ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല<br />രാവിലെ ഫാക്ടറിയില്‍ പോകും<br />പിന്നെ രാത്രി ഒരു എട്ടുമണിയോളമാകും തിരിച്ചുവരാന്‍<br />യാത്ര ഒരു ഇന്നോവാ കാറിലാണ്।”<br />“ ഷീബാ ഫാക്ടറിയില്‍ പോയിട്ടുണ്ടോ?”<br />“ ഇല്ല, എന്നേകൊണ്ടു പോകണമെന്ന് ഞാന്‍ പലതവണ പറഞ്ഞുനോക്കി<br />പിന്നെ പറച്ചിലു നിര്‍ത്തി<br />പറഞ്ഞാല്‍ കേട്ടഭാവം പോലുമില്ലാത്തവാരോട് പറയാന്‍ ആരാണു ശ്രമിക്കുക, ശ്രമിച്ചാലും എന്താ‍ണു പ്രയോജനം ?”<br />“ഫാക്ടറിക്കാര്യങ്ങള്‍ ജോണി ഷീബായോട് സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?”<br />ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br />“ഇല്ല അതൊന്നും ഇവിടെ ആരും തമ്മില്‍ സംസാരിക്കാറില്ല”<br />“അതു വിചിത്രമായിരിക്കുന്നല്ലോ!”<br /><br />“ പിന്നെ സന്ധ്യയായാല്‍ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങരുതെന്ന്<br />അമ്മ അദ്യദിവസങ്ങളില്‍ തന്നേ പറഞ്ഞിരുന്നു<br />പ്രത്യേകിച്ച് വെള്ളിയാഴ്ച്ചകളില്‍ അടുക്കളഭാഗത്തേക്ക്<br />യാതൊരു കാരണവശാലും വരരുതെന്നും!”<br />“അതെന്തിനാണെന്നു ചോദിച്ചില്ലേ?”<br />“ അമ്മ പറഞ്ഞത് അത് യക്ഷികളും ഗന്ധര്‍വന്മാരും ഇറങ്ങുന്നസമയമാണെന്നാണ്.”<br /><br />“അതെന്താ യക്ഷികളും ഗന്ധര്‍വന്മാരും അന്നു<br />അടുക്കളയില്‍ കയറി പാചകം ചെയ്യാന്‍ വരുമെന്നാണോ?”<br />വിഷ്ണുവിനു ചിരി<br />“അതല്ലാ, അടുക്കളയോടു ചേര്‍ന്ന് ഒരു യക്ഷിപ്പാലയുണ്ട്<br />അതില്‍ ഗന്ധര്‍വ്വനുണ്ടെന്നാണ്, അമ്മ പറയുന്നത്<br />അവിടെ പണ്ടെന്നോ ഒരു യക്ഷിയമ്പലം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും<br />അതു നശിച്ചുപോയെന്നു<br />അതിന്റെ അവശേഷിക്കുന്ന ഏക ഭാഗമാണാ യക്ഷിപ്പാലയെന്നുമാപറയുന്നത്,<br />അത് മുറിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോഴാണ്,<br />ഇവിടുത്തേ ചാച്ചനേ കാണാതായതെന്നും പറഞ്ഞു.”<br />“എന്നിട്ട്?”<br />“ എനിക്ക് ആദ്യം തമാശായാട്ടാണു തോന്നിയത്<br />എന്നാല്‍ വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രിയായപ്പോള്‍ എനിക്ക് പേടിയായിതുടങ്ങി<br />ഒരു എട്ടുമണിയായപ്പോള്‍ കറണ്ടുപോയി<br />ഒരു ഒന്‍പത് മണിയായിക്കാണും<br />മച്ചിലൂടെ ആരോ നടക്കുന്നതുപോലത്തേ ശബ്ദം<br />എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടിതോന്നിയെങ്കിലും<br />ഞാന്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു<br />പെട്ടന്ന് എന്തോ ഭയാനകമായ ഒരു അലര്‍ച്ചപോലെ തോന്നി<br />അത് ഒരു അലര്‍ച്ചയാണോ കരച്ചിലാണോ എന്ന് എനിക്ക് തീര്‍ച്ചയില്ല<br />വല്ലാതെ കാറ്റടിക്കുന്നതും അതില്‍ മരങ്ങള്‍ ആടിഉലയുന്നതും ഞാന്‍ കേട്ടു<br />ഞാന്‍ ആകെ പേടിച്ചു വിറച്ചുപോയി.”<br /><br />“എന്നിട്ട്?”<br />ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ചാണുചോദിച്ചത്<br />“എനിക്ക് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ ധൈര്യമുണ്ടായില്ല<br />പിറ്റേന്നു ഞാന്‍ ഉണരാന്‍ ഒരുപാടു താമസിച്ചു<br />ഞാന്‍ രാവിലെ തന്നേ അമ്മയോടു ഇക്കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു<br />അമ്മ പറഞ്ഞത് ഇത് വളരെ പഴയവീടല്ലേ<br />അതു വല്ല മരപ്പട്ടിയുമായിരിക്കുമെന്നാണ്।”<br />“ ആ സാദ്ധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല।”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഇടപെട്ടു<br />“ഇങ്ങിനെയുള്ള പഴയവീടുകളുടെ മച്ചില്‍<br />മരപ്പട്ടികള്‍ താമസമുറപ്പിക്കുക എന്നത് സാധാരണമാണ്।”<br />“ പക്ഷേ അതല്ലാ കാര്യം,”<br />ഷീബാ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടു ഇടപെട്ടു<br />“ചിലസമയങ്ങളില്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ മച്ചില്‍ നിന്നും<br />ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്<br />എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്,ആ ഗന്ധം ശരിക്കും മനുഷ്യമൂത്രത്തിന്റേതാണ്.”<br />“ഷീബാ എന്താണുദ്ദേശിക്കുന്നത്?”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടനു കാര്യം വ്യക്തമായില്ല।<br />എന്നുവെച്ചാല്‍ ,<br />ഏതോ ഒരു മനുഷ്യനെ ആരോ ഈ മച്ചിനുമുകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചിരുത്തിയിട്ടുണ്ട് !”<br />കഥ അടുത്ത ബ്ലോഗില്‍ തുടരും ।<br /><span class=""></span><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/7.html">തുടര്‍ന്നു വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-1644988360514337131?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-24222182130391550902009-05-03T22:05:00.000+05:302009-05-04T22:55:48.099+05:30<p><a name="8539906493823668009"></a><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><br />9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി </p><p>ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി<br />ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്<br /></p><p>പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,<br />ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്<br />എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി ഇതില്‍ സത്യമായും<br />ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്<br /></p><p>പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)<br /></p><p>ഭാഗം :5</p><p>“അഛാ, ഒരു ചെറിയപ്രശ്നം,</p><p>ഏഴുമണിക്കുശേഷമേ നമുക്ക് അകത്തുകടന്ന് പേഷ്യന്റിനെ കാണാന്‍ പറ്റൂ </p><p>എന്നാണു സെക്യൂരിറ്റികള്‍ പറയുന്നത് ” </p><p>വിഷ്ണു എന്റെ അടുത്തേക്കു വന്നു </p><p>ഞാന്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടനെ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ നോക്കി </p><p>“തല്‍ക്കാലം നമുക്ക് ആ സമയം വരെകാക്കാനേ പറ്റൂ,</p><p>മാത്രവുമല്ല ബഹളം വെച്ച് </p><p>നമ്മുടെ വരവിന്റെ രഹസ്യ സ്വഭാവം നശിപ്പിക്കുന്നതും ശരിയല്ല </p><p>നമുക്ക് ഒരു കട്ടന്‍കാപ്പിയൊക്കെക്കുടിച്ചിട്ട് </p><p>അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും ഹോട്ടലില്‍ റൂം കിട്ടുമോഎന്നുനോക്കാം।” </p><p>ആശുപത്രി ഗേറ്റിനെതിര്‍വശത്ത് </p><p>ഒരുചെറിയ ഹോട്ടല്‍ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നതുകണ്ട് </p><p>ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടുചെന്നു </p><p>“വണക്കം സാര്‍ ഉക്കാരു, ഉക്കാരു....” </p><p>ഹോട്ടല്‍ ഉടമ തമിഴന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം </p><p>വലിയ ഒരു ഇഡലികുട്ടുകത്തില്‍ ഇഡലിതയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു </p><p>ഞങ്ങള്‍ കട്ടന്‍കാപ്പികുടിച്ചപ്പോഴേക്കും </p><p>ഇഡലിയും നാലുതരംചമ്മന്തിയും മുന്നില്‍ നിരന്നു </p><p>തമിഴന്മാരുടെ ഈ രീതി ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട് </p><p>ഒരു നാലുകൂട്ടം കറിയില്ലാതെ ഇവര്‍ക്ക് ഇഡലി ഇറങ്ങില്ല </p><p>ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം അവരുടെ ആരോഗ്യ രഹസ്യവും </p><p></p><p>ഞങ്ങള്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നിറങ്ങി തിരിച്ച് വാനിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ </p><p>ഒരാള്‍ അതിന്റെ അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നതുകണ്ടു </p><p>ആറടിപ്പൊക്കം,തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതി,ഒരറുപതിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നും, </p><p>കഴുത്തില്‍ ഒരു മഫ്ളര്‍ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു</p><p>ഒരുവാക്കിഗ്സ്റ്റിക്കും ടോര്‍ച്ചും കൈയ്യിലുണ്ട് </p><p>“ഡോ ശ്രീനിവാസന്‍...”</p><p>ആമനുഷ്യന്‍ ഹസ്തദാനത്തിനായി എന്റെ നേരേ കൈ നീട്ടി </p><p>ഈ മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ എന്നേതിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാളോ? ഞങ്ങള്‍ക്ക് അമ്പരപ്പ് </p><p>“അതേ, പക്ഷേ മനസ്സിലായില്ലല്ലോ?”</p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“ഞാന്‍ ഫാദര്‍ ജോസഫ് പുലിവേലില്‍, ഇവിടുത്തേ പള്ളി വികാരിയാണ്।”</p><p>ആ മനുഷ്യന്‍ പറഞ്ഞു </p><p>“രാവിലെ ഒരു ചെറിയനടപ്പ് പതിവുണ്ട്, </p><p>ആശുപത്രിയുടെ മുന്നില്‍ നിങ്ങളുടെ വണ്ടികണ്ടതുകൊണ്ട് നിന്നതാണ്.” </p><p>“ഫാദറിനു എന്നേ എങ്ങിനെ അറിയാം?”</p><p>എനിക്ക് അമ്പരപ്പ് മാറിയില്ല </p><p>ഫാദര്‍ ചിരിച്ചു </p><p>“ഞാന്‍ ഷീബായുടെ കല്യാണത്തിനു വന്നിരുന്നു,</p><p>സ്റ്റേജില്‍നിന്നും ഒരു കല്യാണപ്പെണ്ണു ഓടി ഇറങ്ങി വന്ന് </p><p>ഒരാളുടെ കാലുതൊട്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങുന്നതുകണ്ടാല്‍ </p><p>അതാരാണെന്ന് അന്വേഷിക്കില്ലേ ?”</p><p>അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു </p><p>“മനുഷ്യബന്ധങ്ങള്‍ നാടകീയമാകുന്ന ഇക്കാലത്ത് </p><p>ഇത്രയും ആത്മാര്‍ത്ഥത അത് അപൂര്‍വ്വം !” </p><p>“ഷീബായേ ഈ ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റുചെയ്തു എന്നറിഞ്ഞാണു </p><p>ഞങ്ങള്‍ രാത്രി തന്നേപോന്നത് ” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ ആഗമന ഉദ്ദേശം മറച്ചുവെച്ചില്ല </p><p>ഫാദറിനെ വിശ്വസിക്കാമെന്ന് വിഷ്ണുവിനും തോന്നിയെന്ന് </p><p>അവന്റെ മുഖഭാവത്തില്‍ നിന്നും എനിക്ക് തോന്നി </p><p>“ഈ ക്ലിനിക്കിന്റെ ഉടമസ്ഥന്‍ ഡോ ദണ്ഡപാണി </p><p>ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരനാണ്</p><p>റൂളും ചട്ടവും അനുസരിച്ചാണയാളുടെ എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തികളും </p><p>നമുക്ക് തല്‍ക്കാലം പള്ളിയിലേക്കുപോകാം </p><p>അവിടുത്തേ സൗകര്യങ്ങള്‍ മതിയെങ്കില്‍ </p><p>നിങ്ങള്‍ക്ക് അവിടെ ഞാന്‍ താമസ സൗകര്യം തരാം” </p><p>ഫാദര്‍ പള്ളിയിലേക്കുള്ള വഴി പറഞ്ഞുതന്നു </p><p>എന്നിട്ട് ചുറുചുറുക്കോടെ മുന്നോട്ടുനടന്നു </p><p>“ഈ കത്തനാരെ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം എന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത് ”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു </p><p>“നമുക്ക് പള്ളിമേടയില്‍ തന്നേകൂടാം,</p><p>അല്ലായെങ്കില്‍ എല്ലായിടത്തും ഈരാളിയുടെ ആള്‍ക്കാരാണെങ്കിലോ ?”</p><p>വിഷ്ണു ചിരിച്ചു </p><p>പൂച്ചക്കൊരുമൂക്കുത്തി എന്നസിനിമയിലെ ആ പ്രസിദ്ധമായ തമാശ് </p><p>അവനു വളരെ ഇഷ്ടമാണു। </p><p>ഞങ്ങള്‍ വാന്‍ നേരേ പള്ളിയിലേക്ക് വിട്ടു </p><p>ഞങ്ങള്‍ അവിടെചെന്ന് അധികം താമസിക്കാതെ തന്നേ വികാരിഅച്ചനും എത്തി </p><p>ചെറിയ ഒരു കുന്നിനു മുകളിലാണു മണവാളക്കുറിച്ചിപ്പള്ളി </p><p>അതിനോടുചേര്‍ന്ന് ഒരു പുതിയതായി പണിതീര്‍ത്ത ഒരു വൃദ്ധമന്ദിരം ഉണ്ട് അവിടെ ആരേയും താമസിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല </p><p>പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ ഞങ്ങളേ അങ്ങോട്ടുകൊണ്ടുപോയി </p><p>“നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെ താമസിക്കാം,</p><p>മറ്റാരുടേയും ശല്യമില്ലാതെ നിങ്ങള്‍ വിശ്രമിക്കൂ </p><p>ഞാന്‍ അല്‍പം കഴിഞ്ഞ് വരാം.” </p><p>ഞാന്‍ ഫാനുമിട്ട് കട്ടിലിലേക്ക് നടുവു നിവര്‍ത്തി </p><p>വിഷ്ണു കുളിക്കാനായിപോയി </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ടിവി ഓണ്‍ ചെയ്തു </p><p>ആനി അതും നോക്കി കിടക്കുകയാണു </p><p>ടിവി വെച്ചിട്ട് കിടന്നാലുടനെ ഉറങ്ങുക എന്നത് എന്റെ ശീ‍ലമാണ് </p><p>ഞാനറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി </p><p>ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ സമയം ഒന്‍പത് കഴിഞ്ഞു </p><p>വിഷ്ണു ഉറങ്ങുന്നു മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പത്രം വായിക്കുന്നു </p><p>മേശപ്പുറത്ത് അപ്പവും ഇറച്ചിക്കറിയും ഏത്തപ്പഴം പുഴുങ്ങിയതും </p><p>ബുള്‍സ് ഐയും അടച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു </p><p>“അച്ചന്‍ ഇടക്ക് വന്നിരുന്നു,</p><p>നമ്മള്‍ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിട്ട് അച്ചനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുപോയി </p><p>വിഷ്ണു ഉറങ്ങട്ടേ </p><p>അവന്‍ രാത്രിമുഴുവന്‍ വണ്ടി ഓടിക്കുകയല്ലായിരുന്നോ </p><p>നമുക്ക് ഇത് കഴിച്ചിട്ട് അച്ചനേ കാണാം.” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു </p><p>ആനി എന്റെ കാലില്‍ നക്കി </p><p>അവള്‍ രാവിലെ തന്നേ ഉല്‍സാഹത്തിലാണു </p><p>ഞങ്ങള്‍ പള്ളിമേടയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ </p><p>എന്തോ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു </p><p>“വരണം വരണം ഞാന്‍ നിങ്ങളേകാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു” </p><p>“അച്ചന്‍ എന്തോ എഴുതുകയാണന്നുതോന്നുന്നല്ലോ?</p><p>ഞങ്ങള്‍ ശല്യമായോ?”</p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“ഇല്ലില്ല, ഞാന്‍ ഒരു കൊച്ചു കവിതഎഴുതുകയായിരുന്നു </p><p>ഈ വയസ്സനു സമയം കൊല്ലാന്‍ എന്തൊങ്കിലുമൊക്കെ വേണ്ടേ?</p><p>അച്ചന്‍ ചിരിച്ചു </p><p>ഞങ്ങള്‍ അച്ചന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിലിരുന്നു </p><p>“ഷീബായുടെ കാര്യം ഞാന്‍ ഇന്നലെ വൈകിട്ടാണറിഞ്ഞത് </p><p>ശരിക്കും ഒരു സൂയിസൈഡ് അറ്റംപ്റ്റ് ആണെന്നാണു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത് </p><p>റിക്കാഡില്‍ പക്ഷേ അതുണ്ടാവില്ല </p><p>എന്തിനാ വെറുതേ പോലീസ് കേസും മറ്റും?”</p><p>“എന്താ ഷീബായുടെ പ്രശ്നം എന്ന് അച്ചനറിയാമോ?”</p><p>ഞാന്‍ ഒരു നേര്‍ചോദ്യം തന്നേ എറിഞ്ഞു </p><p>“അതുതന്നേയാണു എന്നേയും ഇന്നലെ മുതല്‍ കുഴയ്ക്കുന്നപ്രശ്നം” </p><p>അച്ചന്റെ മുഖത്തു ഗൗരവഭാവം വന്നു </p><p>“ഒരു പ്രത്യേക സ്വഭാവക്കാരാണാ വീട്ടുകാര്‍ </p><p>എന്നാല്‍ ഒരു ആത്മഹത്യയേപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ മാത്രം വലിയ പ്രശ്നം, എന്താണെന്നതെനിക്കും അറിയില്ല” </p><p>“അച്ചന്‍ ഷീബായേ കാണാറുണ്ടായിരുന്നോ?”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും ഷീബാ പള്ളിയില്‍ വരുന്നത് ഞാന്‍ കാണാറുണ്ട് </p><p>ചിലപ്പോള്‍ പള്ളിമേടയില്‍ എന്നേ കാണാനും വരാറുണ്ട് </p><p>ഇപ്പോള്‍ ആലോചിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേകത തോന്നുന്നു </p><p>ഷീബാ ഒരിക്കലും തന്നേ വന്നിട്ടില്ല </p><p>എപ്പോഴും സൂസമ്മ കൂടെയുണ്ടാവും.” </p><p>“സൂസമ്മ, അതാരാ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“ഷീബായുടെ അമ്മായിഅമ്മ,</p><p>അവരുടെ കൂട്ടത്തിലല്ലാതെ ഞാന്‍ ഷീബായേ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല.” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നേ നോക്കി ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചു </p><p>ഷീബാ വീട്ടുതടങ്കലിലായിരുന്നു എന്ന ഞങ്ങളുടെ തിയറി ശരിയാകുന്നു എന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കു തോന്നി </p><p>“ഷീബായുടെ വീട്ടില്‍ അച്ചന്‍ പോയിട്ടുണ്ടോ?”</p><p>ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </p><p>“ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ” അച്ചന്‍ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു </p><p>“അവര്‍ക്ക് അല്‍പം ദൂരെയായി ഒരു തോട്ടവും ഫാക്ടറിയും ഉണ്ട് </p><p>മിക്കവാറും അവര്‍ അവിടെയായിരിക്കും </p><p>പിന്നെ 25 ഏക്കര്‍ സ്ഥലത്തിന്റെ നടുക്ക് </p><p>ഒരു കുന്നിന്‍ മുകളിലാണു അവരുടെ വീട് </p><p>അതിനകത്ത് നടന്നുകേറുക എന്നതുതന്നേ വലിയ ഒരു പണിയാണ്</p><p>ഞാന്‍ അതിനു മിനക്കെട്ടിട്ടേയില്ല.”</p><p>“ഇവരെങ്ങിനെയാ നാട്ടുകാരുമായി?” മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ചോദിച്ചു </p><p>“മിക്സിങ്ങ് വളരെ കുറവാണ്,</p><p>പള്ളിയില്‍ വരുന്നതും പോകുന്നതുമെല്ലാം കാറിലാണ്,</p><p>പിന്നെ നിങ്ങള്‍ക്കറിയാമല്ലോ തോട്ടവും ഫാക്ടറിയുമൊക്കെ നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നവര്‍ക്ക് പിന്നെ ഫീ ടൈം വളരെ കുറവായിരിക്കുമെന്ന്.”</p><p>“ഇവരെപ്പറ്റി അച്ചനു നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ എന്തെങ്കിലും കാര്യം അറിയാമെങ്കില്‍ പറയാന്‍ മടിക്കരുത് കേട്ടോ,” </p><p>ഞാന്‍ അപേക്ഷാ ഭാവത്തില്‍ പറഞ്ഞു </p><p>“ഒരു ചെറിയ കാര്യം, എനിക്ക് അത്ര ഉറപ്പില്ല കേട്ടോ,” </p><p>അച്ചന്‍ പറയാനോങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒന്നു പരുങ്ങി </p><p>എങ്കിലും പിന്നെ പറഞ്ഞു </p><p>“ഈ സൂസമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവ് മി.യാക്കോബ് ,</p><p>അങ്ങേരെ ഒരുദിവസം പെട്ടന്നു കാണാതാവുകയായിരുന്നു </p><p>പിന്നീട് അയാളേ ആരും കണ്ടിട്ടില്ല </p><p>പല ഊഹാപോഹങ്ങളും അതിനേപ്പറ്റിയുണ്ട് </p><p>അതറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാണ് സൂസമ്മ ആള്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും </p><p>അകലം പാലിക്കുന്നതെന്നാണു സംസാരം” </p><p>“അച്ചോ, ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് </p><p>ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഷീബായോട് ഫ്രീയായി സംസാരിക്കാനോ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാനോ ഈ സൂസമ്മ സമ്മതിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല എന്നാണ്,</p><p>ഇക്കാര്യത്തില്‍ അച്ചന്റെ സഹായം ഉണ്ടായാലേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നോട്ടുപോകാനാവൂ”</p><p>പുലിവേലില്‍ അച്ചന്‍ അല്‍പം സമയം ആലോചിച്ചു </p><p>എന്നിട്ട് വീനസ് ക്ലിനിക്കിലേക്ക് വിളിച്ചു </p><p>അപ്പോഴേക്കും ഷീബയേ അവിടെ നിന്നും ഡിസ്ച്ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്തു കൊണ്ടുപോയിക്കഴിഞ്ഞു </p><p>അച്ചന്‍ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് </p><p>അല്‍പസമയം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു </p><p>ഞങ്ങളേ എങ്ങിനെ എങ്കിലും സഹായിക്കാണുള്ള വ്യഗ്രത ആ മുഖത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടു ആലോചനയുടെ അവസാനം അച്ചന്‍ വീണ്ടും കസേരയില്‍ വന്നിരുന്നു </p><p>“ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചിട്ട് ഒരു വഴിയേ കാണുന്നൊള്ളൂ,</p><p>ചിലപ്പോഴേ അതു ഫലിക്കൂ </p><p>ഈ സൂസമ്മക്ക് സംഗീതത്തില്‍ നല്ല അറിവുണ്ട്, </p><p>ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ അവരേവിളിക്കാം,</p><p>എന്നിട്ട് ഞാന്‍ എഴുതിവച്ചിരിക്കുന്ന കവിതകള്‍ക്ക് </p><p>സംഗീതം തയ്യാറാക്കാന്‍ ഒന്നു വരാന്‍ പറയാം </p><p>ഒരിക്കല്‍ പള്ളിയില്‍ വന്നപ്പോള്‍ </p><p>ഇത് ഒരു ആല്‍ബമാക്കാന്‍ സഹായിക്കാമെന്നു സൂസമ്മഎന്നോടു പറഞ്ഞിരുന്നു നിങ്ങള്‍ക്കു ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ ഷീബായേ വീട്ടിലിരുത്തിയിട്ട് അവര്‍ ഇവിടെ വരും വന്നാല്‍ ഒരു രണ്ടുമണിവരെ ഞാന്‍ അവരേ ഇവിടെ പിടിച്ചിരുത്താം </p><p>മറിച്ച് ഷീബായ്ക്ക് സുഖമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞായറാഴ്ച്ച പള്ളികഴിഞ്ഞ് ചെയ്തുതരാം അച്ചോ എന്നുപറഞ്ഞാന്‍ എനിക്ക് മറിച്ച് പറയാനുംപറ്റില്ല </p><p>നിങ്ങള്‍ വണ്ടിയില്‍ ഷീബായുടെ വീടിന്റെ കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഒരു കുരിശുപള്ളിയുണ്ട് അവിടെ കാത്തുനില്‍ക്കുക സൂസമ്മയിവിടെ വന്നാല്‍ ഞാന്‍ വിളിച്ചുപറയാം </p><p>എല്ലാം നിങ്ങളുടെ ഭാഗ്യം പോലിരിക്കും.”</p><p>ഞങ്ങള്‍ അച്ചന്‍ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പോയി കാത്തിരുന്നു </p><p>ഒരു പത്തുമിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പുലിവേലില്‍ അച്ചന്റെ ഫോണ്‍ വന്നു </p><p>“എല്ലാം നമ്മള്‍ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ നടന്നു,കര്‍ത്താവ് നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടേ!” </p><p>വിഷ്ണു വാന്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടു ചെയ്തു </p><p>ഇനി സമയം പാഴാക്കിക്കൂടാ ഷീബായേ കഴിയും വേഗം കണ്ടേ പറ്റൂ </p><p>(കഥ അടുത്ത ബ്ലോഗില്‍ തുടരും... ) </p><p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/6.html">അടുത്ത ബ്ലോഗിലേക്കുപോകുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്കുചെയ്യുക</a></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-2422218213039155090?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-24837074963362271762009-05-02T21:17:00.000+05:302009-05-03T22:46:40.013+05:30<p><a name="8539906493823668009"></a><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a> </p><p>9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം</p><p>9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി </p><p>ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് </p><p>പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,</p><p>ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് </p><p>എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി ഇതില്‍ സത്യമായും </p><p>ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട് </p><p>പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,</p><p>സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക)</p><p>ഭാഗം :4</p><p><br />തിരുവല്ലാ വിട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ കിടന്നസംശയം മനോഹരന്‍ ചേട്ടനോടു പങ്കുവെച്ചു </p><p>"എനിക്ക് മണവാളക്കുറിച്ചിയും മീനാക്ഷീപുരവുമായുള്ള അകലം </p><p>അന്നേ ദഹിക്കാതെ കിടക്കുകയാണ്, </p><p>എന്തിനാണു ഇവര്‍ ഇത്രയും ദൂരെ വന്നുകല്യാണംനടത്തിയത് ?</p><p>എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ലായെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ വരുമോ?”</p><p></p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു</p><p>“അക്കാര്യത്തില്‍ രണ്ടു സാദ്ധ്യതകളുണ്ട്,</p><p>ഒന്ന് പോസിറ്റീവ് മറ്റേത് നെഗറ്റീവ്” </p><p>“ഇക്കാര്യത്തില്‍ പോസിറ്റീവോ?”</p><p>എനിക്ക് വിശ്വാസമായില്ല </p><p>“തീര്‍ച്ചയായും പോസിറ്റീവുണ്ട് ” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു </p><p>“ഉദാഹരണമായി മലയാളികളായ ഇവര്‍ക്ക് </p><p>മണവാളക്കുറിച്ചിയിലെ തമിഴത്തികളേക്കാള്‍ മരുമകളാക്കാന്‍ പ്രീയം </p><p>ഒരു മലയാളിപ്പെണ്ണിനേയാണെന്നു ചിന്തിച്ചുകൂടേ?</p><p>അതുപോലെ തന്നേ ഇക്കാര്യം ഡിസ്ക്കസ് ചെയ്തപ്പോള്‍ </p><p>രണ്ടു കുടുംബങ്ങളേയും അറിയുന്ന ഫാദര്‍ പുലിവേലില്‍ നടത്തിയ </p><p>ഒരു ഹൈ റെക്കമെന്റേഷന്‍ ആണു ഇവരേ </p><p>ഇങ്ങകലെ മീനാക്ഷീപുരത്തേത്തിച്ചതെന്നു ചിന്തിക്കുന്നതില്‍ എന്താണു തെറ്റ്?”</p><p></p><p>“എങ്കിലും എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ത്രാസിന്റെ തട്ട് മറുവശത്തേക്കാണു </p><p>കൂടുതല്‍ തൂങ്ങുന്നതെന്നാണ് .”</p><p>ടെലിഫോണ്‍ നമ്പരിലെ കുരുട്ടുബുദ്ധി എന്നെ അപ്പോഴും </p><p>പോസിറ്റീവ് ചിന്തിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും പുറകോട്ടു വലിച്ചു </p><p>“എനിക്കും അങ്ങിനെ തന്നേയാണു തോന്നുന്നത് ” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടനും അക്കാര്യത്തില്‍ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല </p><p>“പരിചയമുള്ള നാട്ടില്‍ നിന്നും ഒരുവനു പെണ്ണുകിട്ടാതെ വരുന്നു എന്നുവെച്ചാല്‍ അവര്‍ക്കും നാട്ടുകാര്‍ക്കുമിടയിലൊരു സാങ്കല്‍പ്പിക മതിലുണ്ട് എന്നുവേണം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ” </p><p></p><p>“സാങ്കല്‍പ്പിക മതിലോ?”</p><p>വിഷ്ണു ഡ്രൈവിങ്ങിനിടെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു </p><p>“മതില്‍ എന്നുവെച്ചാല്‍ ഇരുവരേയും പരസ്പരം സഹകരിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും തടയുന്ന എന്തോ ഒന്ന്, അതാണു ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് ”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചു </p><p>“അവിടേയും രണ്ടു സാധ്യതകള്‍ ഉണ്ട്,</p><p>ഒന്ന് ഇവര്‍ കെട്ടിയ മതില്‍, </p><p>രണ്ടാമത്തേത് നാട്ടുകാര്‍ കെട്ടിയ മതില്‍ </p><p>രണ്ടാമത്തേതില്‍ വരാവുന്ന പലതുണ്ട് </p><p>പയ്യന്റെ അമിത മദ്യപാനം, ക്രിമിനല്‍ പശ്ചാത്തലം, </p><p>മാനസിക വിഭ്രാന്തി, കടബാധ്യതകള്‍, </p><p>മുന്‍വിവാഹം, അത് ഔദ്യോഗികമോ അനൗദ്യോഗികമോ ആകാം, </p><p>കുടുബാംഗങ്ങളുടെ മാന്യത,</p><p>അങ്ങിനെ പലതും ഇവമൂലം ഇവനു മകളേ കല്യാണംചെയ്തു കൊടുക്കാന്‍ ആളുകള്‍തയ്യാറാകാതിരിക്കാം,</p><p>എന്നാല്‍ ഇതിലും വളരെ വളരെ അപകടകരമാണ്</p><p>മതില്‍ ഇവര്‍സ്വയം കെട്ടിയതാണെങ്കില്‍ </p><p>നാട്ടുകാര്‍ കടക്കാത്ത ഒരുമതില്‍ ഇവര്‍ കെട്ടണമെങ്കില്‍ </p><p>നാട്ടുകാരില്‍ നിന്നും മറയ്ക്കാനുള്ള എന്തോ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഇവര്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് കള്ളനോട്ടു നിര്‍മ്മാണം, വ്യാജ മദ്യ ബോട്ടിലിഗ്,</p><p>ടെററിസ്റ്റുകളുടെ ഒളിത്താവളം അങ്ങിനെ പലതും സങ്കല്‍പ്പിക്കാം” </p><p></p><p>“അഛാ, പണ്ട് ഒരു പ്രൊഫസര്‍ </p><p>തെക്കന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും വരുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനാകാനുള്ള മരുന്ന് കഴിച്ച് കാണിച്ച വിചിത്ര ഗോഷ്ടികളേപ്പറ്റി നമ്മള്‍ </p><p>ഷെര്‍ലക്ക് ഹോംസ് കഥകളില്‍ വായിച്ചിട്ടില്ലേ?</p><p>അവിടേയും പ്രൊഫസര്‍ നാട്ടുകാര്‍ വരാതിരിക്കാന്‍ </p><p>ഒരു സങ്കല്‍പ്പ മതില്‍ കെട്ടിയിരുന്നു ” </p><p>വിഷ്ണുവും ഡിസ്കഷനില്‍ ചേര്‍ന്നു </p><p>“എടാ അത് കരിങ്കൊരങ്ങു രസായനത്തേപ്പറ്റി കേട്ടപ്പോള്‍ </p><p>ആര്‍തര്‍ കോനര്‍ ഡോയലിന്റെ ഭാവനയില്‍ തോന്നിയതാ </p><p>നമ്മുടേത് കഥയല്ലല്ലോ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമല്ലേ?”</p><p>“എന്നാലും ആ തള്ളച്ചിയെങ്ങാനും കരിങ്കൊരങ്ങുരസായനമോ ജീവന്‍ടോണോ മറ്റോകഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നാര്‍ക്കറിയാം?”</p><p>വിഷ്ണു ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു.”</p><p>“വിഷ്ണുക്കുട്ടന്‍ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്,</p><p>നമുക്ക് ആ തള്ളയുടെ കാര്യവും നിസ്സാരമാക്കി തള്ളാന്‍ പാടില്ല ” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അവന്റെ കൂടെ ചേര്‍ന്നു </p><p>“ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ അവരുടെ സ്ഥാനം എവിടെയാണെന്നാണു ചേട്ടനു തോന്നുന്നത്?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു</p><p>“അവര്‍ ഒരു പക്കാ ക്രിമിനലാണെന്നാണെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്।” </p><p>വിഷ്ണുവിനു അവരേ ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എ ന്നു വ്യക്തം.</p><p></p><p>“വിഷ്ണുക്കുട്ടാ, ക്രിമിനല്‍ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കാന്‍ വരട്ടേ,</p><p>എല്ലാം നമ്മുടെ ഊഹാപോഹങ്ങള്‍ മാത്രമാണന്നത് മറക്കേണ്ട,</p><p>എന്താണു യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഷീബായുടെ പ്രശ്നം എന്നറിയുന്നതുവരെ മുന്‍വിധികളില്ലാതെ നീങ്ങുന്നതാണു കുരുക്കഴിക്കാന്‍ എളുപ്പം।”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത് ശരിയാണന്നെനിക്കും തോന്നി .</p><p>“വിളിച്ചാല്‍ കിട്ടാത്ത ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തന്നിട്ട് </p><p>കല്യാണാലോചന സമയത്തും കല്യാണ സമയത്തും </p><p>കൂളായി നില്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ എന്നത് </p><p>അവര്‍ ഒരു പഠിച്ച കള്ളിയാണെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു.” </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അങ്ങിനെയാണ് വിലയിരുത്തിയത് </p><p></p><p>എനിക്ക് മറ്റൊരു ആശയം തോന്നി </p><p>“ചേട്ടാ, മറ്റൊരു ചാന്‍സും എനിക്ക് തോന്നുന്നു </p><p>ഒരുപക്ഷേ അവര്‍ ഒരു നല്ല സ്ത്രീയാണെന്നു സങ്കല്‍പ്പിക്കുക </p><p>മകന്‍ എന്തെങ്കിലും ദുശ്ശീലത്തിന്റെ അടിമയും </p><p>ഒരു കല്യാണം അവനേ നന്നാക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും </p><p>ഒരു പക്ഷേ ആ കത്തനാര്‍ ഫാദര്‍ പുലിവേലില്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച </p><p>ഒരു ചികില്‍സയാണെന്നും സങ്കല്‍പ്പിക്കുക,</p><p>മകനേ നന്നാക്കാന്‍വേണ്ടിഅവര്‍ നടത്തിയ </p><p>ഒരുആത്മാര്‍ത്ഥമായ ശ്രമമായി ഇതിനേ കണ്ടുകൂടേ?” </p><p>“സാധ്യതയുണ്ട്,”</p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അല്‍പം ആലോചിച്ചു </p><p>“അവിടേയും ഒരു ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടല്ലോ ബാബൂ,</p><p>ഷീബായുടെ വീട്ടുകാരുടെ അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്താണീ ഫാദര്‍ </p><p>അപ്പോള്‍ അങ്ങേര്‍ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്ഷീബായേ ഒരു കുഴിയില്‍ ചാടിക്കുമോ? മാത്രമല്ല ഫാദര്‍ പുലവേലിലിന്റെ വാക്കുവിശ്വസിച്ചാണീ കല്യാണ ആലോചന ഷീബായുടെ വീട്ടുകാര്‍ മുന്നോട്ടു നീക്കിയിരിക്കുന്നത് , </p><p>അപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുള്ളതാണെങ്കില്‍ </p><p>ഫാദറിനോടല്ലേ ആദ്യം ചോദ്യം വരിക?</p><p>അപ്പോള്‍ ഫാദര്‍ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അങ്ങിനെ ചെയ്യുമോ?”</p><p></p><p>“തൊണ്ണൂറ്റി ഒന്‍പത് ശതമാനവും ചെയ്യില്ല .” </p><p>വിഷ്ണുവാണതുപറഞ്ഞത് </p><p>“നീ ഒരുശതമാനം എന്നുദ്ദേശിച്ചത് എന്താടാ?”</p><p>എനിക്കവന്റെ ചിന്ത പോകുന്നതെങ്ങോട്ടെന്നുപെട്ടന്നു മനസ്സിലായില്ല </p><p>“ഒരുശതമാനംകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത്,</p><p>ഇതിന്റെ എല്ലാം പുറകില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നകറുത്ത കൈകള്‍ </p><p>ഫാദര്‍ പുലിവേലിലിന്റെ ആകാം എന്നതാണ്. </p><p>അയ്യാളുടെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പാവകളാണ്, </p><p>ആ അമ്മയും മക്കളുമെന്ന് ചിന്തിച്ചുകൂടെ?</p><p>ഷീബായ്ക്ക് പ്രശ്നങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുവാനും പരിഹരിക്കുവാനും </p><p>ഏറ്റവും സൗകര്യം തീര്‍ച്ചയായും ഫാദര്‍ പുലിവേലിലിനോടുതന്നെയാണ്,</p><p>എല്ലാ ആഴ്ചയും പള്ളിയില്‍ വരുമ്പോള്‍ സംസാരിക്കുവാന്‍ അവസരവും കിട്ടും ഫാദര്‍ പുലിവേലില്‍ വഴി നമ്മളേ വിവരമറിയിക്കുകയും ചെയ്യാമായിരുന്നു.” </p><p>“അതുണ്ടായില്ല എന്നത് വിചിത്രമായിരിക്കുന്നു,</p><p>എങ്കിലും കുറേക്കൂടി വ്യക്തമായ തെളിവുകള്‍ ലഭിക്കുന്നതുവരെ </p><p>ഫാദര്‍ പുലിവേലിലിനെ നമുക്ക് കുറ്റവാളിപ്പട്ടികയില്‍ പെടുത്തേണ്ട </p><p>എന്നാണെന്റെ അഭിപ്രായം .” </p><p>ഞാനെന്റെ വിയോജിപ്പ് വ്യക്തമാക്കി </p><p>“നമുക്ക് ആദ്യം തന്നേ ഈ കത്തനാരേക്കണ്ട് ഒന്നു സംസാരിച്ചാലോ?”</p><p>വിഷ്ണു ചോദിച്ചു </p><p>മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയാട്ടി </p><p>“വരട്ടേ, ഫാദര്‍ പുലിവേലില്‍ ഈ കളിയില്‍ എവിടെനില്‍ക്കുന്നു എന്ന് </p><p>നമുക്ക് തീര്‍ച്ചയില്ല അതിനാല്‍ നമ്മള്‍ തല്‍ക്കാലം നമ്മള്‍ അദ്ദേഹത്തേ കാണുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം വിഷ്ണുപറഞ്ഞതുപോലെയാണെങ്കില്‍ </p><p>നമുക്കെതിരേ ഒരു നീക്കത്തിനുമുതിര്‍ന്നേക്കാം. </p><p>അതോടെ നമ്മുടെ പദ്ധതികള്‍ കുഴപ്പത്തിലാകും,</p><p>മറിച്ച് അദ്ദേഹം നന്മയുടെ ഭാഗത്താണെങ്കില്‍ </p><p>നമുക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പമാവുകയും ചെയ്യും, </p><p>ഏതായാലും മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ ചെല്ലാതെ ഇനിഒന്നും ചെയ്യാനില്ല .” </p><p></p><p>വിഷണു ആറ്റിങ്ങലില്‍ ഒരു തട്ടുകടയില്‍ നിര്‍ത്തി </p><p>പൊറോട്ടയും ചിക്കന്‍ഫ്രൈയും വാങ്ങി . </p><p>അവിടെ നിന്നും പുറപ്പെട്ടപ്പോള്‍ </p><p>ഞാന്‍ ഫ്രണ്ട് സീറ്റില്‍ കയറി സീറ്റുചെരിച്ചുവെച്ച് ഒന്നു കണ്ണടച്ചു </p><p>ഉറങ്ങിപ്പോയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല </p><p>പിന്നെകണ്ണു തുറന്നപ്പോള്‍ </p><p>വാന്‍ മണവാളക്കുറിച്ചി വീനസ് ക്ലിനിക്കിനുമുന്‍പില്‍ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ്। </p><p>വിഷ്ണുവും മനോഹരന്‍ചേട്ടനും </p><p>സെക്യൂരിറ്റി സ്റ്റാഫിനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നു.</p><p>ഞാന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി </p><p>സമയം നാലുപതിനഞ്ചായിട്ടേഉള്ളൂ </p><p>ഞാന്‍ ഒന്നുകൂടി കണ്ണടച്ചു </p><p>(കഥ അടുത്ത ബ്ലോഗില്‍ തുടരും..........) </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/5.html">അടുത്ത ബ്ലോഗുവായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-2483707496336227176?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-85399064938236680092009-05-02T07:27:00.000+05:302009-05-02T21:54:17.147+05:30<p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">ആദ്യം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക</a><span class=""></span></p><p><span class="">9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.<br /></span></p><p><span class="">പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,</span></p><p><span class="">ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് . </span></p><p>എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി </p><p><span class="">ഇതില്‍ സത്യമായും ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്.<br /></span><span class=""></span></p><p><span class="">പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക.)</span></p><p>ഭാഗം :3</p><p><span class="">എന്റെ</span> മൊബൈലില്‍ ബെല്ലടിച്ചു<br />നമ്പറിലേക്കുനോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി<br />മണവാളക്കുറിച്ചിയിലെ ഏതോ ലാന്റ്ഫോണ്‍ നമ്പര്‍<br /><span class=""></span></p><p>ഇത് ഷീബായായിരിക്കും<br />ഞാന്‍ തിടുക്കത്തില്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു<br /></p><p>" ഡോ ശ്രീനിവാസന്‍.......?"<br />മറുവശത്തുനിന്നും പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു പുരുഷശബ്ദം<br />"അതേ,"<br />"ഗുഡ് ഈവനിഗ് സര്‍,<br />ഞാന്‍ ഡോ ദണ്ഡപാണി, വീനസ് ക്ലിനിക്, മണവാളക്കുറിച്ചി<br />എന്റെ ക്ലിനിക്കില്‍ ഷീബാ എന്നഒരു പേഷ്യന്റിനെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്<br />അവരിപ്പോള്‍ സെഡേഷനിലാണ്.<br /></p><p>'ലാബ് അസ്സിസ്റ്റന്റിനു നൂറില്‍ പത്ത്'<br />എന്നൊരു മെസ്സേജ് നിങ്ങള്‍ക്കുതരണമെന്നു ഓപ്പറേഷന്‍ തീയ്യേറ്ററില്‍ വച്ച് എന്നോടുപറഞ്ഞിരുന്നു<br /></p><p>"ഷീബായ്ക്ക് എങ്ങിനെ?"<br />"കുഴപ്പമില്ല, നാളത്തേക്ക് അവര്‍ക്കുസുഖമാകും, ഓകെ ദെന്‍।"<br />ഡോ ദണ്ഡപാണി തിടുക്കത്തില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു<br />എസ്ടിഡി ചാര്‍ജ്ജ് കൂടുതലാകുമെന്ന് അയാള്‍ക്കുപേടിയുള്ളതുപോലെ എനിക്കുതോന്നി<br /></p><p>"ബാബൂ,ഇതൊരു കോഡ് സന്ദേശമാണല്ലോ?<br />ഷീബാ എന്തോ നമ്മളോടു പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചിരിക്കുകയാണ്.<br />ഇത് പെട്ടന്നു മനസ്സില്‍ തോന്നിയ ഒന്നാണ്,</p><p>അപ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും സിമ്പിള്‍ ആയിരിക്കും<br />നമുക്ക് അത് പെട്ടന്നു മനസ്സിലാകുമെന്നും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റുകയില്ല എന്നും ഷീബാകരുതുന്നു, </p><p>അതെന്താവും?<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ എന്നേ നോക്കി ।<br /></p><p>"ലാബ് അസിസ്റ്റന്റ്!"<br />ഞാന്‍ ആ വാക്ക് രണ്ടു മൂന്നുതവണ ആവര്‍ത്തിച്ചു<br />"ഈശ്വരാ, അത് ഞാന്‍ ഷീബായേ പണ്ട് കളിയാക്കിവിളിച്ചിരുന്ന പേരാണല്ലോ?<br />മീനാക്ഷീപുരത്തേ മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ഷീബാ സ്വയം സ്റ്റാഫായി പ്രഖ്യാപിച്ചദിവസം<br />ഞാനാണു പറഞ്ഞത്<br />ഇന്നുമുതല്‍ ഇവിടുത്തേ ലാബ് അസിസ്റ്റന്റിന്റെ കസേര ഷീബായ്ക്കുറിസര്‍വ്വ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന് ഷീബായ്ക്ക് നൂറില്‍ പത്ത് അതെന്താവും?"<br />കുരുക്ക് പകുതി അഴിഞ്ഞതില്‍ സന്തോഷത്തോ ടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു।<br /></p><p>"നൂറില്‍ പത്ത് എന്നുവെച്ചാന്‍,തോറ്റു തൊപ്പിയിട്ടു അല്ലാതെന്നാ?"<br />വിഷ്ണുവിനു അതിനു ഒട്ടും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല।<br /><span class=""></span></p><p>എന്റെ എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തികളിലും വലം കൈയ്യായി എന്റെ മകന്‍ വിഷ്ണു ഉണ്ട്।<br /></p><p>"അതുതന്നേ, മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ചാടി എഴുന്നേറ്റു।<br />ഷീബാ ഞാന്‍ തോറ്റുപോയി എന്നുതന്നേ ഉദ്ദേശിച്ചത് ,അപ്പോള്‍ ഇനി ഷീബാ ഇങ്ങോട്ടുവരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട,<br />സന്തോഷകരമല്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു<br />ഇനി താമസിച്ചുകൂടാ </p><p>ഷീബായ്ക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെങ്കില്‍ ഉടനേ വേണം<br />ഇപ്പോള്‍ എട്ടുമണി, അരമണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ തയാര്‍<br />കഴിയും വേഗം നമുക്ക് മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ എത്തിയേ പറ്റൂ,”<br /><span class=""></span></p><p>വിഷ്ണു ഞങ്ങളുടെ മാരുതി വാന്‍ ഇറക്കി<br />ഫുള്‍ ടാങ്ക് ഗ്യാസ് നിറക്കണം അവന്‍ തിരക്കിട്ട് പാലാ ടൗണിലേക്ക് പോയി<br /><span class=""></span></p><p>ഞാന്‍ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന രൂപായും എ ടി എം കാഡും മറക്കാതെ ചെറിയബാഗില്‍ എടുത്തുവെച്ചു<br /><span class=""></span></p><p>അപ്പോഴാണു ആനി എന്റെ കാലില്‍ തലവെച്ച് ഒന്നു തട്ടിയത്<br />ആനിയമ്മപ്പോലീസ് എന്ന് ഞാന്‍ കളിയാക്കി വിളിക്കുന്ന ആനി </p><p>എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട വളര്‍ത്തുനായാണ്. </p><p>ലാബ്രഡോര്‍ റിട്രീവര്‍ ഇനത്തില്‍പ്പെട്ട ഒരു പട്ടി<br />മണം പിടിക്കാനും മറ്റും പ്രത്യേക പരിശീലനം ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതാണവള്‍ക്ക്<br />എന്തോ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടെന്നവള്‍ക്ക് മനസ്സിലായിരിക്കുന്നു<br />അത് പരിഹരിക്കുന്നതില്‍ </p><p>അവളുടെ സഹായം നിശബ്ദമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണവള്‍<br /><span class=""></span></p><p>ഞാന്‍ അവളുടെ തലയില്‍ തടവി </p><p>“കൊള്ളാം ആനീ, നീയില്ലാതെ എനിക്ക് എന്ത് അന്വേഷണം?”<br /><span class=""></span></p><p>വിഷ്ണു വാനുമായി എത്തി<br />ഞാന്‍ ഡിക്കി തുറന്നു,ആനി ചാടി ഡിക്കിയില്‍ കയറിക്കിടന്നു<br />അപ്പോഴേക്കും മനോഹരന്‍ ചേട്ടനുമെത്തി<br />ശ്രീജ അത്യാവശ്യസാധനങ്ങള്‍ നിറച്ച പെട്ടി ഡിക്കിയില്‍ വച്ച് ഡിക്കി അടച്ചു<br />ഞാനും മനോഹരന്‍ ചേട്ടനും നടുക്കത്തേ സീറ്റില്‍ കയറി<br /><span class=""></span></p><p>വിഷ്ണുവാണു വണ്ടി ഓടിച്ചത്<br />ടെന്‍ഷന്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വണ്ടി ഓടിക്കാറില്ല<br />അത് വിഷ്ണുവിന്റെ ജോലിയാണ്,<br />സ്പീഡ് അല്‍പ്പം കൂടുതലാണെന്നേയുള്ളൂ<br />എത്രകിലോമീറ്റര്‍ വേണമെങ്കിലും നിര്‍ത്താതെ അവന്‍ ഓടിച്ചുകൊള്ളും।<br /></p><p>“മനോഹരന്‍ ചേട്ടാ, നമുക്ക് ആദ്യം ഡോ ദണ്ഡപാണി അല്ലേ?”<br />ഞാന്‍ ആലോചനക്കു തുടക്കമിട്ടു<br /></p><p>“അവിടെത്തന്നെതുടങ്ങാം,</p><p>പക്ഷേ ആ പാണ്ടിയില്‍ നിന്നും അധികമൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട,<br />എങ്കിലും നമുക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ ഷീബായോട് അവിടെ വച്ച്<br />രഹസ്യമായി സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്നാണെന്റെ പ്രതീക്ഷ ,<br />ചിലപ്പോള്‍ അമ്മായിഅമ്മ കൂടെയുണ്ടാകും ,</p><p>അപ്പോള്‍പ്പിന്നെ മറ്റേതെങ്കിലും മാര്‍ഗ്ഗം തേടേണ്ടി വരും </p><p>ഷീബായ്ക്ക് കാര്യമായ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കില്‍<br />തീര്‍ച്ചയായും ഒന്നാം പ്രതി അമ്മായിഅമ്മതന്നെയായിരിക്കും<br />കേട്ടിടത്തോളം വെച്ച് അവര്‍ അത്ര ശരിയല്ല എന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത്.”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു<br /></p><p>“മനോഹരന്‍ചേട്ടനു ആകെത്തുക എന്തു തോന്നുന്നു? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br /></p><p>“ബാബൂ ഒന്നുമങ്ങ് ഉറപ്പിച്ചുപറയാന്‍ വയ്യ<br />ഒരുപോലെ സാദ്ധ്യതയുള്ള </p><p>പല തിയ്യറികള്‍ നമുക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഉണ്ടാക്കാം<br />എന്നാല്‍ അവയില്‍ ഒന്നുപോലും ശരിയാകണമെന്നില്ല .”<br /><span class=""></span></p><p>“ഏതൊക്കെയായാലും നമുക്ക് ഒന്നു വിശകലനം ചെയ്തു നോക്കാം ,<br />ഇനി മണവാളക്കുറിച്ചി എത്തും വരെ നമുക്ക് മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലല്ലോ!”<br /></p><p>“നമുക്ക് ഷീബായില്‍ നിന്നും തുടങ്ങാം,<br />നമുക്ക് ഷീബായുടെ മൂന്നുകോളുകള്‍ കിട്ടി<br />അതെന്നൊക്കെയാണ് ? </p><p>ആദിവസങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ?”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ‍പ്രശ്നം വിശകലനം ചെയ്തു തുടങ്ങി<br /><span class=""></span></p><p>ഞാന്‍ എന്റെ ഡയറി നോക്കി<br />“ശരിയാണല്ലോ,<br />എല്ലാ കോളുകളും വന്നിരിക്കുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച്ചകളിലാണ്.”<br />ഞാനപ്പോഴാണതു ശ്രദ്ധിച്ചത്<br /></p><p>“വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ അഛാ </p><p>നമ്മുടെ സായിപ്പിന്റെ പ്രേതം മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ വരുന്നത്?”<br />വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു<br /></p><p>“ഗൗരവമായി പറയുന്നതിനിടക്ക് തമാശുപറയാതെടാ।”<br />ഞാന്‍ വിഷ്ണുവിനെ ശാസിച്ചു<br /><span class=""></span></p><p>എന്നാല്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വിഷ്ണുവിന്റെ കൂടെ ചേര്‍ന്നു<br />“ബാബൂ, വിഷ്ണുപറഞ്ഞതിലും കുറച്ചുകാര്യം ഉണ്ട് ,<br />നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് കറുത്തവാവ്, വെള്ളിയാഴ്ച്ച, പാലപ്പൂവിന്റെ മണം, വെള്ളസാരി, പട്ടിയുടെ ഓരിയിടല്‍ തുടങ്ങിയവയേ അമാനുഷികശക്തികളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു സ്വഭാവം ഉണ്ട്<br />യക്ഷികളും ഗന്ധര്‍വ്വന്മാരുമെല്ലാം വെള്ളിയാഴ്ച്ചകളില്‍ ഇറങ്ങുമെന്ന് </p><p>വിശ്വസിക്കുന്ന എത്രയോ പേരുണ്ട് </p><p>അപ്പോള്‍ ഷീബായ്ക്കെതിരേ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു ശക്തി<br />ആദിവസം തന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.”<br /></p><p>“ഷീബായുടെ പ്രശ്നം ഒന്നുകില്‍ അഛനമ്മമാര്‍ക്ക് പരിഹരിക്കാനാവാത്തത്<br />അല്ലാഎങ്കില്‍ അവര്‍ പരിശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടത് ഇവയില്‍ ഒന്നായിരിക്കണം<br />അല്ലായെങ്കില്‍ അവള്‍ എന്നേ ഇങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ചു വിളിക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ?”<br />ഞാന്‍ പറഞ്ഞു<br /></p><p>“അതങ്ങനെയാവണമെന്നു നിര്‍ബ്ബന്ധമില്ല.”</p><p>മനോഹരന്‍ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു<br />“ മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ രീതി വ്യത്യസ്തമാണ്,<br />പ്രശ്നം ഗൗരവം കൂടിയതാണെന്നു തോന്നുമ്പോള്‍ </p><p>നമ്മള്‍ ഏറ്റവും വിശ്വസിക്കുന്ന ആളിനോടായിരിക്കും സഹായം തേടുക </p><p>അതായത് ബസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടിനോട്<br />ആ ഡിസ്കഷനില്‍ക്കൂടി അവര്‍ക്ക് പകുതി മനസമാധാനം കിട്ടുമെന്ന്<br />ഞാന്‍ ഈയിടെ ഒരു ലേഖനത്തില്‍ കണ്ടിരുന്നു।”<br /></p><p>“ഷീബാ ഒരുതരം വീട്ടുതടങ്കലിലാകാനുള്ള സാധ്യതയും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല<br />അല്ലായെങ്കില്‍ ഒരു കത്ത് നമുക്ക് അയച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ അറിയിക്കാമായിരുന്നല്ലോ.”<br /><span class=""></span></p><p>വിഷ്ണു വണ്ടി തിരുവല്ലായ്ക്കടുത്ത് ഒരു തട്ടുകടയില്‍ നിര്‍ത്തി<br />ഓരോ ഓംലെറ്റും കട്ടന്‍കാപ്പിക്കും പറഞ്ഞു<br />ഞാന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി സമയം 10 കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ.<br />(<a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/4.html">കഥ തുടര്‍ന്നുവായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക </a>)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-8539906493823668009?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-47474283495854723272009-05-01T05:50:00.000+05:302009-05-02T08:04:00.663+05:30<p>( 9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം</p><p>9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.</p><p>പതിവിനു വിരുദ്ധമായി </p><p>ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ </p><p>ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് . </p><p>എങ്കിലും </p><p>ഭാവനക്കതീതമായിഇതില്‍ സത്യമായും ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്.</p><p><span class=""></span>പേരുകളും,സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,</p><p>സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക.)<br /><span class=""></span></p><p>തുടക്കം മുതല്‍ വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക :</p><p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/1_29.html">കഥയുടെ തുടക്കം</a></p><p>ഇനി തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക............... </p><p>ഭാഗം :2<br />കല്യാണത്തിന്റെ പിറ്റേന്നു രാവിലെ ഞാന്‍ ഷീബയേ വിളിച്ചു<br />ഷീബ വളരെ സന്തോഷവതിയായിരുന്നു<br />“കല്യാണത്തിനു മുന്‍പ് ചേട്ടന്റെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങാന്‍ പറ്റിയല്ലോ,<br />ചേട്ടനേകാണാഞ്ഞു ഞാന്‍ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു।”<br />ഷീബാ മനസ്സിലുള്ളത് മറച്ചുവച്ചില്ല।<br />ഷീബായുടെ അഛന്‍ റിട്ടയര്‍ ചെയ്തിട്ട് രണ്ടുമാസമായിരുന്നു<br />അവര്‍ തിരുവമ്പാടി ഭാഗത്ത് കുറച്ചുസ്ഥലം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്<br />ഷീബായുടെ കല്യാണം വരെ മീനാക്ഷീപുരത്തുതങ്ങിയെന്നേ ഉള്ളൂ<br />ഈ ആഴ്ച്ചതന്നേ അവര്‍ അങ്ങോട്ടുപോകുന്നു<br />ഷീബാ മണവാളക്കുറിച്ചിയിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍<br />ഭര്‍ത്താവിനോടു ചോദിച്ച് എഴുതിവച്ചിരുന്നത് എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്നു<br />നാലാം ദിവസം അവര്‍ അങ്ങോട്ടുപോകും<br />എനിക്ക് മനസ്സില്‍ സമാധാനം തോന്നി<br />ഷീബാ സന്തോഷവതിയാണല്ലോ<br />പാവം പെണ്ണു അത് അങ്ങിനെ തന്നേ ആയിരിക്കട്ടേ!!<br /></p><span class=""></span><p>ആ സമാധാനം അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല<br />പിന്നീട് ഷീബാ എന്നേ വിളിച്ചില്ല<br />ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഷീബയേ അങ്ങോട്ടു വിളിച്ചു<br />ഈ നമ്പര്‍ നിലവില്‍ ഇല്ല എന്നൊരു മറുപടിയാണെനിക്കു ലഭിച്ചത്<br /><span class=""></span></p><p>രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞൊരുദിവസം<br />രാത്രിയില്‍ 12 മണിസമയത്ത് ഷീബായുടെ നമ്പരില്‍ നിന്നും എനിക്കൊരു കോള്‍ വന്നു<br />ഞാന്‍ ഫോണെടുത്തപ്പോഴേക്കും ബെല്ലുനിന്നു।<br />ഞാന്‍ ആ നമ്പരിലേക്ക് ഡയല്‍ ചെയ്തു<br />ഈ നമ്പര്‍ നിലവില്‍ ഇല്ല എന്നൊരു മറുപടി മാത്രം<br />പിറ്റേന്നു രാവിലെയും ഞാന്‍ ആ നമ്പരിലേക്ക് ഡയല്‍ ചെയ്തു<br />മറുപടി പഴയതു തന്നെ<br /><br />രണ്ടാഴ്ചകഴിഞ്ഞുകാണും<br />വീണ്ടും ഷീബായുടെ കോള്‍<br />“സാറേ” എന്നൊരുവിളി ഞാന്‍ കേട്ടു<br />അപ്പോഴേക്കും ഫോണ്‍ കട്ടായി<br />ഞാന്‍ ധൃതിയില്‍ ആ നമ്പരിലേക്കു വിളിച്ചു<br />ഈ നമ്പര്‍ നിലവിലില്ല എന്നപതിവ് മറുപടി ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍<br />എനിക്ക് എന്തോ വലിയ ഒരു ഉള്‍ഭയം തോന്നി<br /><span class=""></span></p><p>എന്റെ ഷീബായ്ക്ക് എന്തുപറ്റി?<br />അവള്‍ എന്തോ അപകടത്തിനു നടുവിലാണെന്നെനിക്കു തോന്നി<br />തിരുവമ്പാടിയിലെ വീടോ ഫോണ്‍ നമ്പരോ അറിയാത്തതിനാല്‍<br />അവളുടെ അഛനേ കോണ്ടാക്ട് ചെയ്യാനും വയ്യ<br />അന്നുരാത്രി ഞാന്‍ ശരിക്കും ഉറങ്ങിയില്ല എന്നതാണു സത്യം<br />വല്ലാത്ത ഒരു നിസ്സഹായ അവ്സ്ഥ<br />പിന്നെ കുറച്ചുനാളേയ്ക്ക് ഷീബായേപ്പറ്റി ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല।<br />അങ്ങിനെയിരിക്കെ അവിചാരിതമായിട്ടാണു ഷീബായുടെ കോള്‍ എനിക്ക് വന്നത്।<br /><span class=""></span></p><p>കുറേ നേരമായി ഞാന്‍ പഴയകാര്യങ്ങളൊക്കെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു<br />അതുപോരല്ലോ ഈ പ്രശ്നം എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യും?<br />ഞാന്‍ ഗാഢമായാലോചിച്ചു<br />അപ്പോഴാണെന്റെ മനസ്സില്‍ ആ മുഖം തെളിഞ്ഞത്<br />“മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍!”<br /><span class=""></span></p><p>ഇങ്ങിനെ യുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ എനിക്ക് ആശ്രയിക്കാവുന്നയാള്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടനാണു<br />എന്റെ അയല്‍വാസി ജനോപകാരി കൂര്‍മ്മബുദ്ധി അഭ്യാസി<br />അതേ ഇക്കാര്യം ഞാന്‍ തന്നേവിചാരിച്ചാല്‍ പോരാ<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ അഭിപ്രായവും സഹായവും കിട്ടിയേപറ്റൂ<br />ഞാന്‍ മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു<br />ഭാഗ്യത്തിനു ചേട്ടന്‍ പുലിയന്നൂരുതന്നേയുണ്ട്<br /><span class=""></span></p><p>അര മണിക്കുറിനകം മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ വീട്ടില്‍ വന്നു<br />അതുവരെ ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഞാന്‍ ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു<br />ആദ്യം ലാഘവത്തോടെ കേട്ടിരുന്ന മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ നെറ്റിയില്‍ ചുളിവുവീഴുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അങ്ങിനെയാണു<br />സംസാരിക്കുന്നകാര്യങ്ങളില്‍ മനസ്സില്‍ ഗൗരവം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നെറ്റിചുളിയും<br />ആ മനസ്സ് ആപ്രശ്നം നൂലിഴകീറി പരിശോധിക്കുകയാണു<br />ഞാന്‍ ശല്യപ്പെടുത്താതെ നിശബ്ദനായിരുന്നു<br /><span class=""></span></p><p>അവസാനം മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ ഗൗരവത്തില്‍ പറഞ്ഞു<br />“ബാബൂ, ഇത് നിസ്സാരമല്ല, നമ്മുടെ ഷീബാ വലിയ ഒരു അപകടത്തിലാണു<br />നമ്മള്‍ അല്‍പ്പം താമസിച്ചുപോയോ എന്നെനിക്കൊരു സംശയം।<br />ഇനി നാളെ വരെ കാത്തേ പറ്റൂ<br />നാളെ എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും നമുക്ക് ഷീബായേ ഇനി എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കാം അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നുതന്നേ തിരുവമ്പാടിക്കുപോകാമായിരുന്നു।”<br />“തിരുവമ്പാടിക്കല്ല മണവാളക്കുറിച്ചിക്ക്।”<br />ഞാന്‍ തിരുത്താന്‍ നോക്കി<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ തലയാട്ടി<br />“ആദ്യം തിരുവമ്പാടി,പിന്നീടുമതി മണവാളക്കുറിച്ചി।”<br />എനിക്കതത്രബോദ്ധ്യപ്പെട്ടില്ലാ എന്നുതോന്നിയതുകൊണ്ട് മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍<br />കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചു<br /></p><p>“മീനാക്ഷീപുരത്തുനടന്ന കല്യാണത്തിന്റെ പിറ്റേന്നുവരെയേ നമുക്ക് ഷീബായേ അറിയൂ<br />പിന്നീട് ഷീബായ്ക്ക് എന്തുസംഭവിച്ചു എന്നറിയാവുന്നവരില്‍<br />നമുക്ക് വിവരം ശേഖരിക്കാനെളുപ്പം ഷീബായുടെ അഛനമ്മമാരാണു<br />അതാണു നമുക്ക് തിരുവമ്പാടിയില്‍ നിന്നും തുടങ്ങാമെന്നുപറഞ്ഞത്<br />അതിനുമുന്‍പായി നമുക്ക് നമുക്കുഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ ഷീബായേ കണ്ടു സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റും അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ നമുക്ക് തിരുവമ്പാടി യാത്ര വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കാം<br />പിന്നെ ഇതുവരെയുള്ള വിവരങ്ങള്‍ വച്ച് ഒരു അവലോകനം നടത്തി ഒരു പ്രാഥമിക നിഗമനത്തിലെത്തണം അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വേണം നമുക്കടുത്ത നടപടിയേപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവാന്‍।”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു<br /></p><p>“ആദ്യമായി നമുക്ക് അറിയേണ്ടത് ഷീബതന്ന ഫോണ്‍ നമ്പരിനേപ്പറ്റിയാണു।”<br />ഞാന്‍ ഷീബാ തന്നിരുന്ന നമ്പര്‍ കാണിച്ചു<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അതിലേക്ക് കുറച്ചുസമയം സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി<br />“096008 സീരീസില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട നമ്പര്‍ എനിക്കുതോന്നുന്നത് ഇത് ഒരു എയര്‍ടെല്‍ നമ്പരാണന്നാണെന്നാണു।” “നമുക്ക് ശ്രീജിത്തിനെ വിളിച്ചുനോക്കാം।”<br />എന്റെ മരുമകന്‍ ശ്രീജിത്ത് എയര്‍ടെല്ലിലാണു ജോലിചെയ്യുന്നത്<br />ശ്രീജിത്തിനെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞ ഉടനേഅക്കാര്യം തീര്‍ച്ചയായി<br />ഈ സീരീസിലുള്ള നമ്പര്‍ എയര്‍ടെല്‍ തമിഴ്നാട്ടില്‍ വിതരണം ചെയ്ത താണു<br />“അപ്പോള്‍ ഇത് മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ ഉള്ള നമ്പര്‍ തന്നെ എന്നു നമുക്ക് താല്‍ക്കാലികമായി ഉറപ്പിക്കാം. ഇങ്ങോട്ടു വിളിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു നമ്പരിലേക്ക് തിരിച്ചുവിളിച്ചാല്‍<br />നമ്പര്‍ നിലവിലില്ലഎന്നുപറയുന്നതെന്ത്?അതാണടുത്ത കുരുക്ക് ।”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്‍ അല്‍പം കണ്‍ഫ്യൂഷനിലായി,<br />പിന്നെ ഒരുപേപ്പറെടുത്ത് മൂന്നു ചെറിയ വട്ടങ്ങള്‍ വരച്ചു<br />നിലവിലുള്ള നമ്പര്‍, പാലാ, നിലവിലില്ലാത്ത നമ്പര്‍ എന്ന് അവഓരോന്നിലായി എഴുതി<br />പിന്നെ ആരോമാര്‍ക്കിട്ട് അവയേ യോജിപ്പിച്ചു<br />ഒരുനിമിഷം അതിലേക്കുതന്നേ നോക്കിയിരുന്നിട്ട് മനോഹരന്‍ചേട്ടന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു<br />“ഈശ്വരാ എത്രസിമ്പിള്‍! ഇത് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇത്ര സമയം എടുത്തല്ലോ?”<br />എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല<br />മനോഹരന്‍ചേട്ടന്‍ ആ പടം എന്നേ കാണിച്ചു।<br />ഷീബായുടെ നമ്പരില്‍ നിന്നുംനമ്മുടെ നമ്പരിലേക്ക് വിളിച്ചുകിട്ടി<br />അതായത് ആ രണ്ടുനമ്പരും നിലവിലുണ്ട്<br />അതുകൊണ്ട് നമ്മള്‍ തിരിച്ചുവിളിക്കുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും ഷീബയുടെ നമ്പരിലെത്തണം<br />എന്നാല്‍ ഈ നമ്പര്‍ നിലവിലില്ല എന്നുകേള്‍ക്കണമെങ്കില്‍<br />ഷീബയുടെ നമ്പരില്‍ റിഗ് ചെയ്യാതെ അത് ഇപ്പോള്‍ നിലവില്‍ ഇല്ലാത്ത മറ്റൊരു നമ്പരിലേക്ക് ബൈപ്പാസുചെയ്തുത് പോകണം<br />എന്നുവെച്ചാല്‍ ഷീബായുടെ ഫോണില്‍ ആരോ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം<br />കോള്‍ ഡൈവേര്‍ട്ട് ഓപ്ഷന്‍ നിലവിലില്ലാത്ത ഒരുനമ്പരിലേക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നു<br />ഈ ഫോണിന്റെ ഔട്ട് ഗോയിഗ്, നമ്പര്‍ ലോക്ക് ഉപയോഗിച്ചുനിയന്ത്രിച്ചിരിക്കുകയായിരിക്കും<br />അതു ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആളിനു ആ ഫോണില്‍ നിന്നും സംസാരിക്കാം<br />എന്നാല്‍ അയാള്‍ ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ ഷീബായേ ആരുവിളിച്ചാലും കിട്ടില്ലാ എന്ന് ഉറപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു।<br />“എന്നുവെച്ചാല്‍?”<br />“ എന്നുവച്ചാല്‍ നമ്മുടെ ഷീബ വലിയ ഒരു അപകടത്തിനുനടുവിലാണ്।<br />അവളേ അതില്‍നിന്നും രക്ഷിക്കാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ മഹാഭാഗ്യമെന്നുമാത്രമേ ഞാന്‍ കരുതൂ!”<br />മനോഹരന്‍ ചേട്ടന്റെ നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പുപൊടിയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു<br />കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം എനിക്കും മനസ്സിലായി<br />(കഥ തുടര്‍ന്നുവായിക്കുവാന്‍ താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്നലിങ്കില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക)</p><p><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/05/9-9.html">മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ ഷീബക്കായൊരു രാത്രി ഭാഗം :3</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-4747428349585472327?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-14606656311108239382009-04-30T07:46:00.000+05:302009-05-01T21:28:07.621+05:30( ഇന്നുമുതല്‍ 9 ദിവസം തുടര്‍ച്ചയായി ദിവസവും ഓരോ ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകള്‍ വീതം<br />9 ബ്ലോഗുപോസ്റ്റുകളിലായി ഞാന്‍ ഒരു ചെറു തുടര്‍ക്കഥ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്.<br />പതിവിനു വിരുദ്ധമായി ഒരല്‍പം മാത്രം സത്യവും,<br />ഒരുപാട് ഭാവനയും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണീ ബ്ലോഗ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് . എങ്കിലും ഭാവനക്കതീതമായി<br />ഇതില്‍ സത്യമായും ഒരു പാവം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ട്<br />പേരുകളും സ്ഥലങ്ങളും മാറ്റിയിരിക്കുന്നതിലും,<br />സത്യവും അസത്യവും എനിക്കുമാത്രം തിരിച്ചറിയാവുന്നതുപോലെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നതിലും ക്ഷമിക്കുക.)<br /><span class=""></span><br />ഭാഗം 1<br />ഷീബയുടെ ആ ഫോണ്‍ വിളി എന്നെ ആകെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.<br />ആ ശബ്ദത്തില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി<br />“സാറേ,എനിക്കാകെ പേടിയാകുന്നു।<br />ഞാന്‍ ജീവനോടുകൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ നാളെ ഞാന്‍ സാറിനേകാണാന്‍ വരും।”<br />എന്തോ ഒന്നു താഴെ വീണുടയുന്നശബ്ദം!,ഫോണ്‍ കട്ടായി।<br />ഞാന്‍ ആ നമ്പരിലേക്ക് കോളര്‍ ഐഡിനോക്കി ഡയല്‍ ചെയ്തുനോക്കി।<br />ഈ നംബര്‍ നിലവിലില്ല എന്ന മറുപടി മാത്രം..........!<br />ഷീബക്ക് എന്തുപറ്റി...........?<br />ഷീബാ എവിടെയാണ്................?<br />എന്തോ കാര്യമായ പ്രശ്നമുണ്ട്।<br />പക്ഷേ എന്തേ എന്നേ ഈ സമയത്തു വിളിച്ചത്...........?<br />എനിക്ക് എന്തുചെയ്യാന്‍ പറ്റുമെന്നാണുഷീബവിചാരിക്കുന്നത്....?<br />എനിക്ക് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല।<br />ഞാന്‍ മീനാക്ഷീപുരത്തു ജോലിചെയ്യുമ്പോള്‍ പരിചയപ്പെട്ടതാണ് ഷീബയുടെ കുടുമ്പത്തേ।<br />ആശുപത്രിയുടെ അടുത്തുള്ള ഒരു കുടുമ്പം।<br />മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറില്‍നിന്നും മീനാക്ഷീപുരത്ത് ജോലിയായിവന്നതാണവര്‍<br />അഛനും അമ്മയും രണ്ടുപെണ്മക്കളും<br />മൂത്തത് ഷൈല, ഇളയത് ഷീബ।<br />സ്കൂളില്ലാത്ത സമയത്തൊക്കെ ഷീബ ആശുപത്രിയില്‍ വരും<br />ഫാര്‍മ്മസിയില്‍ ഒപി ടിക്കറ്റ് എഴുതാനും മറ്റും കൂടും<br />ഷീബാ ഞങ്ങളുടെ ഒരു സ്റ്റാഫാണെന്നാണു അവള്‍ തമാശായി എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത്।<br />ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നും ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ ആയിപ്പോന്നിട്ടും ആ സൗഹൃദം പൂര്‍ണ്ണമായി മുറിഞ്ഞില്ല<br />ഇടക്കിടക്ക് ഷീബയുടെ കോള്‍ വരും<br />എന്തെങ്കിലും ചെറിയ ചെറിയ വിശേഷങ്ങളുമായി।<br />എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്<br />എന്താണീ ഷീബാ എത്രയും ആത്മാര്‍ത്ഥമായി എന്നോട് കൂട്ടുകൂടുന്നതെന്ന് ?<br />ഒരുദിവസം ഒരു ഉച്ചക്ക് ഷീബായുടെ ഒരു കോള്‍<br />“സാറേ, എന്നെ പെണ്ണുകാണാന്‍ ഒരാള്‍ വന്നിട്ടുണ്ട്।<br />ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നു പറയണമെന്ന് ചാച്ചന്‍ പറയുന്നു। ഞാന്‍ എന്താ പറയേണ്ടത്?”<br />എനിക്ക് ചിരിയാണു വന്നത്।<br />“അതെന്നാ ഷീബേ, ഷീബയല്ലേ കെട്ടുന്നത് ഞാനാണോ?”<br />ഷീബാ ചിരിച്ചില്ല।<br />ശബ്ദത്തില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ആദ്രതയോടെ ഷീബാ പറഞ്ഞു।<br />“എനിക്ക് ആങ്ങളമാരില്ലാന്നു സാറിനറിയാമ്മേലേ?<br />സാറിനേ എന്റെ സ്വന്തം ആങ്ങളയായിട്ടാ ഞാന്‍ എന്നും കരുതിയിട്ടുള്ളത്।<br />അതല്ലേ എന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പോലും ഞാന്‍ സാറിനോട് പറയാറുള്ളത്.”<br />“ചെറുക്കനെങ്ങനെയുണ്ട്?”<br />“ആളുവല്യകുഴപ്പമില്ല, ജോലിയും ഉണ്ട് പക്ഷേ...............”<br />“ അതെന്താ ഷീബേ ഒരു നീണ്ട പക്ഷേ..............??”<br />“ ഇവര്‍ക്ക് 40 സെന്റ് സ്ഥലമേ ഉള്ളൂ.എനിക്ക് ഒരു അഞ്ചേക്കറെങ്കിലും വേണമെന്നുണ്ട്”<br />ഷീബാ ചിരിച്ചു<br />“സ്ഥലം കുറവ് കാര്യമാക്കേണ്ട ഷീബേ,” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു<br />“സ്ഥലം നിങ്ങള്‍ക്കു പിന്നീടു വാങ്ങാവുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ।<br />ജോലിയുടെ കാര്യം ശരിയാണോ എന്നുശരിക്കന്വേഷിക്കണം, കേട്ടോ।”<br />“ഓ.കെ. എന്റെ ആങ്ങള പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്<br />എന്റെ മനസ്സിലെ അഞ്ചേക്കറു ഞാന്‍ തല്‍ക്കാലം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു കേട്ടോ”<br />ഷീബാ ആ കല്യാണാലോചനക്ക് പിന്നെ എതിരുപറഞ്ഞില്ല।<br />എന്നാല്‍ ജോലി സ്ഥിരമല്ല എന്നറിഞ്ഞതുകൊണ്ട്<br />ആ കല്യാണം വീട്ടുകാര്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നു ഷീബ പിന്നീടു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു।<br />പിന്നീടു വന്ന പല കല്യാണാലോചനകളും ഷീബാ എന്നോട് ചര്‍ച്ച ചെയ്തു തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തുപോന്നു।<br />ഓരോ സന്ദര്‍ഭങളിലും ഷീബാ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ<br />എന്റെ മുന്നില്‍ മനസ്സ് മറയില്ലാതെ തുറന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു।<br />അവള്‍ എന്നേ വളരെയധികം വിശ്വസിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി.<br />അവസാനം ഒരു കല്യാണാലോചന ഷീബാക്ക് വളരെ തൃപ്തിയായി വന്നു।<br />ചെറുക്കനു 25 ഏക്കര്‍സ്ഥലവും,പിന്നെ വീട്ടില്‍നിന്നും കുറച്ച് അകലെയായി ഒരു തോട്ടവും,<br />സാമാന്യം നല്ല ബിസിനസ്സും ഉണ്ട്, ഡിമാന്റുകള്‍ ഒന്നും ഇല്ല।<br />“ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആവശ്യത്തിലധികം പണം ഉണ്ട്, രണ്ട് ആണ്‍പിള്ളേരുമല്ലേ ഉള്ളത്,<br />അവരു ഭാര്യവീട്ടില്‍നിന്നൊന്നും കൊണ്ടുവരേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല .<br />നല്ല കുടുമ്പത്തിലേ പെണ്‍കുട്ടികളാവണമെന്നേയുള്ളൂ।”<br />ചെറുക്കന്റെ അമ്മയുടെ പ്രഖ്യാപനം വളരെ സന്തോഷത്തോടുകൂടിയാണു ഷീബാ എന്നോടു പറഞ്ഞത്।<br />എന്തോ അതുകേട്ടപ്പോള്‍ മുതല്‍ എനിക്ക് ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍।<br />ഇത് പണ്ട് ഭീഷമര്‍ ഗാന്ധാരിക്ക് ധൃതരാഷ്ട്രറേ ആലോചിച്ചതുപോലാകുമോ?<br />മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍നിന്നാണാലോചന.<br />മീനാക്ഷിപുരത്തുനിന്നും നിന്നും മണവാളക്കുറിച്ചിയിലേക്ക് കിലോമീറ്റര്‍ എത്രയോ പോണം?<br />യാതൊരുഡിമാന്റുമില്ലാത്ത ഈ മുതലാളിപ്പയ്യനു<br />നാട്ടില്‍ ഒരു നല്ല കുടുമ്പത്തില്‍ നിന്നും ഒരുകല്യാണം എന്തുകൊണ്ടില്ല?<br />“മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍ ഞങ്ങളറിയുന്ന ഒരച്ചനുണ്ട്,<br />ആ അച്ചനാണീ ആലോചന പറഞ്ഞതെന്നാണിവര്‍ പറഞ്ഞത്.”<br />ഷീബാ ആകെ ത്രില്‍ഡാണെന്നെനിക്കു തോന്നി.<br />അഞ്ച് ഏക്കര്‍ കൊതിച്ചയാള്‍ക്ക് ഇരുപത്തിഅഞ്ചേക്കര്‍+...... !!<br />സൂപ്പര്‍ത്രില്‍ഡ് ആകാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?<br />“പയ്യന്റെ അഛനെന്തുചെയ്യുന്നു?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു।<br />“ചാച്ചന്‍ ഇരുപത് വര്‍ഷം മുന്‍പേ മരിച്ചുപോയി,<br />അന്ന് ഇളയ മകനു ആറുമാസം പ്രായമേ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ”<br />“എങ്കിലും നന്നായിട്ടന്വേഷിക്കണം” ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ എന്തൊക്കെയോ അശുഭചിന്തകളോടെ പറഞ്ഞു.<br />ഏതായാലും ആ കല്യാണം ഉറച്ചു।<br />നിശ്ചയത്തിനു ചെല്ലാന്‍ ഷീബ പലതവണപറഞ്ഞെങ്കിലും ഓഫീസിലെ തിരക്കുമൂലം സാധിച്ചില്ല।<br />കല്യാണത്തിനുനേരത്തേ എത്താമെന്നു ഞാന്‍ ഷീബായ്ക്ക് വാക്കുകൊടുത്തെങ്കിലും<br />എനിക്കതു പാലിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല।<br />ഞാന്‍ ഹാളില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഷീബായേ സ്റ്റേജിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു।<br />എന്നേ കണ്ടതും എല്ലാവരേയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഷീബ ഓടി എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്നു।<br />എന്റെ കാലില്‍ തൊട്ടുതൊഴുതു।<br />അതിനിടെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മന്ത്രിച്ചു।<br />“ ചേട്ടാ, എനിക്കെന്തോ ഇന്നലെ മുതല്‍ ഒരു ഭയം, ചേട്ടന്‍ എനിക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം കേട്ടോ।”<br />“തീര്‍ച്ചയായും, നാളെ ഞാന്‍ മറക്കാതെ വിളിക്കാം।<br />സന്തോഷത്തോടും സമാധാനത്തോടും ഒരുനല്ല ജീവിതം തുടങ്ങിക്കോളൂ !!”<br />ഞാന്‍ അവളേ അനുഗ്രഹിച്ചു।<br />പുറമേ ചിരിച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് മനസ്സില്‍ ഒരു ചെറുവേദന തോന്നി<br />വിധി എന്താണിവള്‍ക്കായി കരുതിവച്ചിരിക്കുന്നത് ?<br />മണവാളക്കുറിച്ചിയും മീനാക്ഷീപുരവുമായുള്ള അകലം എന്തോ എനിക്കപ്പോഴും ദഹിച്ചിരുന്നില്ല<br /><br />(കഥ തുടര്‍ന്നു വായിക്കുവാന്‍<br />താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്കില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക)<br /><a href="http://casesheet.blogspot.com/2009/04/2.html"><span class="">മണവാളക്കുറിച്ചിയില്‍</span> ഷീബക്കായൊരു രാത്രി ഭാഗം 2</a><br /><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-1460665631110823938?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-57464752854607681622009-03-04T22:04:00.000+05:302009-03-04T22:20:03.155+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_70aeIhdyGks/Sa6ulVKWRtI/AAAAAAAAAWE/sb0geJ68NMg/s1600-h/blog.JPG"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309372967075333842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_70aeIhdyGks/Sa6ulVKWRtI/AAAAAAAAAWE/sb0geJ68NMg/s400/blog.JPG" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><div><span style="font-size:130%;"> മൃഗചികില്‍സയില്‍ പലപ്പോഴും സങ്കടം തോന്നുന്ന പല രംഗങ്ങള്‍ക്കും </span></div><div><span style="font-size:130%;">സാക്ഷിയാകേണ്ടി വരാറുണ്ട് </span></div><div><span style="font-size:130%;">അതിലൊന്നായിരുന്നു ഇന്ന് കണ്ടത് </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ഇന്നലെ വൈകിട്ടാണു ചക്കാമ്പുഴയില്‍ ഒരു എരുമ ചത്തതായി ഫോണില്‍ വിവരം കിട്ടിയത് ഇന്‍ഷ്വറന്‍സ് ഉള്ളതായതുകൊണ്ട് നടപടിക്രമങ്ങള്‍ ഇന്നത്തേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടി വന്നു </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">രാമപുരം ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഇന്‍ഷ്വറന്‍സ് പോളിസി എടുത്ത് കമ്പനിയേ അറിയിച്ച് പോസ്റ്റുമാര്‍ട്ടം ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഇന്ന് വൈകിട്ട് നാലുമണിയായി</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">തള്ള എരുമ ചത്തതറിയാതെ അതിന്റെ കുഞ്ഞ് </span></div><div><span style="font-size:130%;">ഈ നേരമത്രയും ഒരിടത്തും പോകാതെ അതിന്റെ അടുത്തുതന്നേ കിടക്കുകയായിരുന്നു </span></div><div><span style="font-size:130%;">അമ്മ ഉറക്കമാണെന്ന് അത് വിചാരിച്ചോ ആവോ...?</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;"> ഇങ്ങിനെയുള്ള രംഗങ്ങള്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;">ആദ്യമായിട്ടല്ലാ കാണുന്നതെങ്കിലും കണ്ണുനിറഞ്ഞുപോയി!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-5746475285460768162?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-54688098457386307712008-12-08T23:11:00.000+05:302008-12-10T06:27:34.279+05:30<div align="left">നരിമാന്‍<br />വളരെ വിചിത്രമായ ഒരു സങ്കല്‍പം<br />കടുവായും മാനും ഒത്തുചേര്‍ന്ന ഒരു വിചിത്രമായ ഒന്ന്<br />നരിമാനെ ഞാന്‍ കാണുന്നത് തിരുവനന്തപുരം വട്ടിയൂര്‍ക്കാവ് മൃഗാശുപത്രിയില്‍ വച്ചാണ്। </div><div align="left"><br />അവിടെ ജോലിചെയ്തിരുന്ന വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജന്റെ ഇരട്ടപ്പേരായിരുന്നു നരിമാന്‍<br />അങ്ങേര്‍ക്ക് ഈ പേരു എങ്ങിനെ കിട്ടി യെന്ന് എനിക്കറിയില്ല।</div><div align="left"><br />ശുദ്ധമലയാളം ഉള്ള മദ്ധ്യതിരുവിതാംകൂറില്‍ നിന്നും എത്തി </div><div align="left">ഒരു ശുദ്ധ തെരവന്തപുരം അണ്ണനായി മാറിയ ഒരാള്‍<br />"എടൈ"<br />എന്ന അങ്ങേരുടെ വകതിരിവില്ലാത്ത വിളികേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഉള്ളംകാലില്‍ നിന്നും ഒരു പെരുപ്പ് കയറുന്നത് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു.<br /></div><div align="left">ഇന്‍സര്‍വ്വീസ് ട്രയിനിഗിന്റെ ഭാഗമായായിരുന്നു ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തിയത്<br />കടനാട്ടില്‍ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു ഇന്‍സര്‍വീസ് ട്രയിനിങ്ങ് വന്നത്<br /></div><div align="left">പുതുതായി സര്‍വ്വീസില്‍ വരുന്ന ഓരോ വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജനും മൃഗസംരക്ഷണവകുപ്പിന്റെ വിവിധ മേഖലകളില്‍ പതിനൊന്ന് മാസം നീളുന്ന പരിശീലനം। </div><div align="left"></div><div align="left">ആദ്യത്തേ ഇരുപത്തി ഒന്നുദിവസങ്ങള്‍ ഐ എം ജിയില്‍ (ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് മാനേജ്മെന്റ് ഇന്‍ ഗവണ്മെന്റ്) ആണു ഇന്‍ഡക്ഷന്‍ ട്രയിനിഗ്<br />ഐ എം ജി ട്രയിനിഗിനുശേഷം ഞങ്ങളേ രണ്ടുപേര്‍ വീതമുള്ള ബാച്ചുകളായി തിരിച്ചു<br />തലയോലപറമ്പ് പന്നിവളര്‍ത്തല്‍ കേന്ദ്രത്തില്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ആദ്യപോസ്റ്റിഗ് ഒരുമാസത്തേക്ക്<br />തുടര്‍ന്ന് കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി ആര്‍ എ ഐ സിയില്‍<br />അവിടെ ഞങ്ങള്‍ പരിശീലനം നടത്തുമ്പോഴാണു പെട്ടന്ന് ഒരു മാറ്റം വന്നത്<br /><br />മൃഗസംരക്ഷണവകുപ്പ് രോഗ രഹിത മേഖലാ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചു<span class="">। </span></div><div align="left"></div><div align="left"> </div><div align="left">തിരുവനന്തപുരം കൊല്ലം,പത്തനം തിട്ട ആലപ്പുഴ ജില്ലകളും കോട്ടയം ജില്ലയിലെ മീനച്ചിലാറ്റിനു തെക്കുള്ള ഒരു ബഫര്‍ സോണും ഉള്‍പ്പെടുന്ന ഭൂവിഭാഗത്തിലെ എല്ലാ കന്നുകാലികളേയും കുളമ്പുരോഗത്തിനെതിരേ കുത്തിവച്ച് ഒരു രോഗരഹിത മേഖല ശ്രുഷ്ടിക്കുക </div><div align="left"></div><div align="left"> </div><div align="left">ഏറ്റവും നല്ലരീതിയില്‍ പദ്ധതി നടത്താനായി ഞങ്ങളേ ഇന്‍സര്‍വ്വീസ് ട്രയിനിഗില്‍ മാറ്റം വരുത്തി ഈ പദ്ധതി യിലേക്ക് പോസ്റ്റു ചെയ്തു।<br /></div><div align="left">എനിക്ക് കിട്ടിയത് വട്ടിയൂര്‍ക്കാവ് യൂണിറ്റിന്റെ ചുമതലയാണ്.<br />12 വാക്സിനേറ്റര്‍മാര്‍ </div><div align="left"></div><div align="left">വട്ടിയൂര്‍ക്കാവ് ചെട്ടിവിളാകം പഞ്ചായത്തുകളിലാണ് പ്രവര്‍ത്തനം।<br />എന്റെ ഹാജര്‍ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടത് വട്ടിയൂര്‍ക്കാവ് മൃഗാശുപത്രിയിലെ ഹാജര്‍ ബുക്കിലാണ്। </div><div align="left"><br />പുതിയ പദ്ധതിയായതുകൊണ്ട് ധാരാളം ബോധവല്‍ക്കരണക്ലാസുകള്‍ നടത്തേണ്ടിവന്നു।<br />എന്താണു കുളമ്പുരോഗം അത് എങ്ങിനെ തടയാം </div><div align="left">ജനങ്ങളേ പഠിപ്പിക്കുവാനുള്ള ക്ലാസുകള്‍<br /></div><div align="left">ആദ്യക്ലാസ് തുടങ്ങിയപ്പോഴേ ഒരാള്‍ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു തടസ്സം തുടങ്ങി<br /></div><div align="left"> </div><div align="left">"ഞാന്‍ ഈ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളാണു അതുകൊണ്ട് എനിക്കറിയാം ഇത് മുഴുവനും പാഴ് വേലയാണെന്ന് ഈ പൈസ കൊണ്ട് വേറേ നല്ലതു വല്ലതും ചെയ്തുകൂടെ ?"<br /><br />ക്ലാസിന്റെ ആദ്യ അവസാനം ഈ മനുഷ്യന്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു<br />പിന്നീട് അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി ഈ മനുഷ്യനെ സമയത്ത് ജോലിക്ക് വരാത്തതിനു അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്ത് പിരിച്ച് വിട്ടതാണന്നും ആ അമര്‍ഷമാണു പാവം എനിക്കിട്ട്തീര്‍ത്തതെന്നും<br /><br />നമുക്ക് നരിമാനിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാം<br /><br />ഐ എം ജി ക്ലാസില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച വിജ്ഞ്ഞാനം വച്ച് ഞാന്‍ നരിമാന്റെ ബോഡി ലാഗ്വേജ് ശ്രദ്ധിച്ചു </div><div align="left"></div><div align="left">വാക്കുകളില്‍ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള അമര്‍ഷം പക വൈരാഗ്യം ഇവ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നു മുഖത്ത് ഒട്ടും സൗമൃത ഇല്ല<br /></div><div align="left">ഒരിക്കല്‍ ഒരു പോലീസുകാരന്‍ മരുന്നുവാങ്ങാന്‍ വന്നു<br />അയാള്‍ പോയപ്പോള്‍ നരിമാന്‍ പറഞ്ഞു </div><div align="left"></div><div align="left">"അവന്റെ.....................ന്റെ ഒരു സല്യൂട്ട്। പന്ന......................"<br /></div><div align="left">നരിമാനു ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്<br />കൈക്കൂലി പണത്തില്‍ പൊടിയിട്ട്പിടിച്ച് അഞ്ചു വര്‍ഷം സര്‍വ്വീസില്‍ നിന്നും പുറത്തുപോകേണ്ടിവന്ന ചരിത്രം<br />ചുമ്മാതല്ല പോലീസിനെ കാണുമ്പോള്‍<br />"....................മോനേ" എന്ന് ആത്മഗതം ചെയ്തുപോകുന്നത്<br /></div><div align="left"> </div><div align="left">ശനിയാഴ്ച നരിമാന്‍ എന്നോട് ഒരു ആജ്ഞ്ഞ<br />"എടേയ്, നീ നാളെ ആശുപത്രി അറ്റന്റ് ചെയ്യണം!"<br />എനിക്ക് അത് അംഗീകരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല<br />അന്ന് എനിക്ക് പാലാക്ക് പോയേ പറ്റൂ<br /></div><div align="left">സ്കീമായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഞായറാഴ്ച അവധിയാണു<br />എനിക്ക് പറ്റില്ലന്ന് തീര്‍ത്ത് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു തിരികെ എത്തിയപ്പോള്‍<br />നരിമാന്‍ ഹാജര്‍ പുസ്തകം പൂട്ടിവച്ചു<br /></div><div align="left">"നീ ഇവിടെ ഒപ്പ് ഇടേണ്ടടേയ്" അയാള്‍ പല്ലിറുമ്മി<br /></div><div align="left">ഞാന്‍ നേരേ പ്രോജക്ട് ഓഫീസറേ കണ്ട് പരാതി എഴുതിക്കൊടുത്തു ഉച്ചയോടെ അസി പ്രോജക്'റ്റ് ഓഫീസര്‍ മാധവന്‍ നായര്‍ സാര്‍ വട്ടിയൂര്‍ക്കാവിലെത്തി പ്രശ്നം പറഞ്ഞുതീര്‍ത്തു<br /></div><div align="left">"നിന്നേ ഞാന്‍ എടുത്തോളാമെടേയ്!"<br /></div><div align="left">നരിമാന്‍ എന്നേ അന്നു വൈകിട്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും പിന്നീട് ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല।<br /></div><div align="left"> </div><div align="left">നരിമാന്റെ തനിസ്വഭാവം മറ്റൊരുദിവസം കണ്ടു<br /></div><div align="left">ഒരു സ്ത്രീ ഒരു പശുവിന്റെ ലോണ്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിനു വന്നു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവര്‍ ഒരു ന്യായമായ ഫീസ് നല്‍കി<br />നരിമാനു അതുപോരാ അതിന്റെ അഞ്ച് ഇരട്ടിവേണം<br />അവര്‍ ആ തുക പിറ്റേന്ന് കൊണ്ടുവരാമെന്നുപറഞ്ഞതും<br />നരിമാന്‍ അവരുടെ ഹാന്റ് ബാഗും കുടയും എടുത്ത് അലമാരയില്‍ വച്ച് പൂട്ടി.കാശുതന്നിട്ട് ഇത് കൊണ്ടുപോയാല്‍ മതി!<br /></div><div align="left">ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി<br /></div><div align="left">"എന്റെ പുലിയന്നൂര്‍ തേവരേ, ഈയാള്‍ക്ക് നരിമാന്‍ എന്നാരാണു പേരിട്ടത് ?</div><div align="left">ഇത്രയും ദിവസം ഒരുമിച്ച് ജോലിചെയ്തിട്ട് ഇയാളുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു മാനുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടു പോലുമില്ലല്ലോ?</div><div align="left">നരിമാത്രം എന്തേ എപ്പോഴും എല്ലാവരോടും പല്ലിറുമ്മുന്നു"<br /><br />കാലം ഒരുപാടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് അതിനുള്ള ഉത്തരം കിട്ടി<br /></div><div align="left">അയാള്‍ സര്‍വ്വീസില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒരു മാനുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം<br /><br />ഓമനത്വമുള്ള ഒരു പുള്ളിമാന്‍!!!<br /><br />കാലം നല്‍കിയ അനുഭവങ്ങള്‍ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മാനിനെ കൊല്ലുകയും നരിയേ പുറത്തുവരുത്തുകയും ചെയ്തുകാണും<br /><br />ഇന്ന് ഇരുപത്തി നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ നരിമാനോടുണ്ടായ അമര്‍ഷമെല്ലാം പോയിരിക്കുന്നു<br /><br />അവിടെഅല്‍പ്പം സഹതാപം മാത്രം, പാവം നരിമാന്‍!!!</div><div align="left">ആ മനസ്സ് ഇത്ര കഠിനമായതില്‍ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് അത്ഭുതമില്ല </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-5468809845738630771?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-2700067294135630102008-08-26T22:59:00.000+05:302008-10-29T08:09:49.377+05:30<span style="font-size:130%;">സാബിതയുടെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവര്‍ ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ തന്നെ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു। </span><br /><span style="font-size:130%;">മടിയില്‍ ഒരു കുഞ്ഞിക്കിടാവിനെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടുമുണ്ട് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">തലയില്‍ തട്ടം ഇട്ട ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കയായ ഉമ്മായാണു സാബിത।എന്റെ ആശുപത്രിയില്‍ പലപ്പോഴും മരുന്നുവാങ്ങാന്‍ വന്ന് എനിക്ക് അവരെ നല്ല പരിചയമാണു അവരുടെ കിടാവിന്റെ പുക്കിള്‍ക്കൊടിയില്‍ നിന്നും ചോരവരുന്നെന്നുപറഞ്ഞ് പരിഭ്രമിച്ച് സാബിതാഉമ്മാ ഫോണ്‍ ചെയ്തതുകൊണ്ട് അത് ചികില്‍സിക്കാനായി ചെന്നതാണു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഉമ്മായുടെ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നു കലങ്ങിയിരിക്കുന്നുകണ്ണുനീരൊഴുകി കവിളുകള്‍ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ചിലരങ്ങിനെയാണു വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും വരുമ്പോള്‍ വാവിട്ട് കരയുന്നത് എത്രതവണ ഞാന്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു ചിലര്‍ക്ക് പ്രഷര്‍ കയറികിടപ്പിലുമാകാറുമുണ്ട് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"ബാപ്പാ വരുന്നുണ്ട്।" സാബിത പറഞ്ഞു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് അല്‍പ്പം ധൃതിയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാനതിനു പ്രാധാന്യം കൊടുത്തില്ല രാവിലത്തേ സമയമായതുകൊണ്ട് കഴിയും വേഗം തിരിച്ചെത്തണം സാബിതയുടെ വാക്കുകളിലെ സങ്കടം തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടുമാത്രമാണു ഞാന്‍ ആ സമയത്ത് വന്നത് അല്ലായെങ്കില്‍ ഉച്ചക്കേ വരുമായിരുന്നൊള്ളു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"സാബിതക്ക് പിടിക്കാനല്ലേ ഉള്ളൂ ഇതുകുഞ്ഞു കിടാവല്ലേ?"</span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ സമയം ലാഭിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അവരുടെ ഭര്‍ത്താവു വരും വരെ കാത്തിരുന്നാല്‍ പിന്നേയും സമയം പോകുമെന്നവേവലാതിയായിരുന്നു എനിക്ക് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">മുറിവ് അല്‍പ്പം കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുഅതുകൊണ്ട് മരുന്ന് വച്ചപ്പോള്‍ കിടാവ് ഉച്ചത്തില്‍ കരഞ്ഞു സാബിതാ ഉമ്മയും കൂടെ കരഞ്ഞു കരച്ചിലിനിടക്ക് അവര്‍ കിടാവിനോട് സംസാരിക്കുന്നുമുണ്ട് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"എന്റെ അപ്പൂസല്ലേ കരയാതെ കുട്ട്യേ </span><br /><span style="font-size:130%;">നീ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞാല്‍ ബാപ്പായ്ക്ക് സങ്കടമാകും കേട്ടോ കരയാതെന്റെ കുട്ട്യേ ബാപ്പ നിന്നേ വേദനിപ്പിക്കുമോ?" </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">സാബിതയാണോ കിടാവാണോ കൂടുതല്‍ കരഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് തീര്‍ച്ചയില്ല കിടാവിനും ശരീരത്തിലും സാബിതക്ക് മനസ്സിലുമായിരുന്നല്ലോ മുറിവ് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">സാബിത ബാപ്പായുടെ കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്താണന്ന് എനിക്ക് ശരിക്ക് മനസ്സിലായില്ല </span><br /><span style="font-size:130%;">ഒരുപക്ഷേ ഉമ്മായേക്കാള്‍ കൂടുതലായിരുന്നേനേ ബാപ്പാ വന്നിരുന്നേല്‍ കരച്ചില്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;">ഒരുപക്ഷേ ഇത് കാണാന്‍ കരുത്തില്ലാതെ ആ ബാപ്പാ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം തോന്നി </span><br /><span style="font-size:130%;">"ബാപ്പാക്കെന്നാ ഇതിനെ അത്രക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">സാബിത മറുപടി പറയാതെ എന്നെ വല്ലാത്തഒരുനോട്ടം നോക്കി ഞാന്‍ ചമ്മിപ്പോയി </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"അല്ലാ ബാപ്പായുടെ കാര്യം ഇടക്ക് ഇടക്ക് സാബിത പറയുന്നതുകേട്ടതുകൊണ്ടു ചോദിച്ചെന്നേ ഉള്ളൂ കേട്ടോ </span><br /><span style="font-size:130%;">ബാപ്പാ യിതുവരെ വന്നില്ലല്ലോ എവിടെ പോയി?"</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ ചമ്മല്‍ മറച്ചുപിടിച്ച് ചോദിച്ചു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"നിങ്ങളു പഴയതെല്ലാം മറന്നോ?</span><br /><span style="font-size:130%;"> ഇത് നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയല്ലേ?</span><br /><span style="font-size:130%;"> നിങ്ങളല്ലേ ഇതിന്റെ ബാപ്പാ?"</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> സാബിതാ ഉമ്മയുടെ പെട്ടന്നുള്ള പറച്ചില്‍ കേട്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അല്‍പസമയത്തേ നിശബ്ദത</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി।</span><br /><span style="font-size:130%;"><span class=""></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span class=""></span>മാട്ടുപ്പെട്ടിയിലെ ഏതോ മൂരിക്കുട്ടനുലഭിക്കേണ്ട കിടാവിന്റെ അഛന്‍ സ്ഥാനം സാബിത എനിക്ക് കല്‍പ്പിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു ..........</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എന്നേ കിടാവിന്റെ പിതാവാക്കി അവരോധിച്ചിരിക്കുന്നു।</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അതാണു കിടാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"നിന്റെ ബാപ്പായല്ലേ അപ്പൂസേ നീ കരയാതെ</span><br /><span style="font-size:130%;"> നിന്റെ ബാപ്പാ നിന്നേ വേദനിപ്പിക്കുമോ.......?"</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-270006729413563010?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-21006708458887608272008-08-12T23:20:00.000+05:302008-08-13T00:31:20.895+05:30മേലുകാവ് മൃഗാശുപത്രിയുടെ അധിക ചുമതല എനിക്ക് വന്നത് പാപ്പോയി ഡോക്ടര്‍ മെഡിക്കല്‍ ലീവ് എടുത്തപ്പോഴാണു കടനാട്ടില്‍ നിന്നും പതിനൊന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയാണു മേലുകാവ്.<br /><span class=""></span><br />കഥപറയുമ്പോള്‍ എന്നസിനിമയിലേ ജഗദീഷിന്റെ ബാര്‍ബ്ബര്‍ ഷാപ്പായി കാണിക്കുന്നത് പഴയ മേലുകാവ് മൃഗാശുപത്രിയുടെ ഫാര്‍മ്മസി മുറിയാണു അവിടെ വച്ചാണു ഞാന്‍ പിള്ളേച്ചനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.<br /><span class=""></span><br />മൃഗാശുപത്രിയിലേ അറ്റന്റര്‍. പേരു ശേഖരന്‍ നായര്‍ പിള്ളേച്ചന്‍ എന്നാണയാളേ എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത് അതുകൊണ്ട് ഞാനും അങ്ങിനെ തന്നേ വിളിച്ചു.<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>അന്നേപിള്ളേച്ചനേ വാര്‍ദ്ധക്യം നന്നായി ബാധിച്ചിരുന്നു। താടിയും മുടിയും മുഴുവനും പഞ്ഞിപോലെ വെളുത്തതാണു വെളുത്തകുടുക്കുകളുള്ള ഇളം പച്ച കുപ്പായവും കണങ്കാലിനുമുകളില്‍ ഉയര്‍ത്തിഉടുത്ത മുണ്ടുമായിരുന്നു വേഷം।<br /><br />പോക്കറ്റില്‍ ഒരു കൊച്ചുഡയറിയും മഷിപ്പേനയും ഉണ്ട് വളരെ ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണു സംസാരം പിള്ളേച്ചനു രണ്ടുഷര്‍ട്ടുകളേ ഉള്ളൂ ഒന്ന് ഇളം പച്ചയും മറ്റേത് കാക്കിയും തേക്കാത്തതുകൊണ്ട് ചുരുണ്ടുകൂടിയ കുപ്പായമാണു എപ്പോഴും ഇടുക<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>പിള്ളേച്ചന്റെ കൈകളില്‍ വളരെ കട്ടിയുള്ള തഴമ്പ് കണ്ട് ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ പിള്ളേച്ചന്‍ ചിരിച്ചു<br />“സാറേ നിങ്ങളൊന്നും ജീവിച്ചപോലെയല്ല എന്റെ കാര്യം ഒരുപാട് ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എത്രരാത്രി കണ്ടത്തില്‍ ചക്രം ചവിട്ടിയിരിക്കുന്നു।എത്രമാത്രം മിറ്റല്‍ അടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്തുമാത്രം മണ്ണുചുമന്നിരിക്കുന്നു അതൊക്കെ ഒരു കാലം!”<br /><br />പിള്ളേച്ചന്‍ അകലേക്കുനോക്കിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു ആ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു।<br />ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങിയപ്പോള്‍ പിള്ളേച്ചനോട് എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം തോന്നി। എന്തുപറഞ്ഞാലും എതിരില്ല, പക്ഷേ വളരെ ശാന്തമായി തിരുത്തേണ്ടതെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ വിശദീകരിക്കും<br /><span class=""></span><br />അതേയ്,അങ്ങിനെ ചെയ്യുമ്പോഒരു ചെറിയ കുഴപ്പമില്ലേ,ഒന്ന് ഓര്‍ത്തുനോക്ക്................ജീവിതം ഒരുപാട് കണ്ട ഒരു കാരണവരുടെ ഇരുത്തംവന്ന സംസാരം<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>ഒരുദിവസം ഞാന്‍ കടനാട് ആശുപത്രിയില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ പിള്ളേച്ചന്‍ വന്നു പതിവില്ലാതെ ഒരു തേച്ച നീല ഷര്‍ട്ടാണിട്ടിരിക്കുന്നത് മുഖത്ത് അതിയായ സന്തോഷം<br /><span class=""></span><br />" സാറേ എന്റെ മകളുടെ കല്യാണമാണു വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച്ച സാര്‍ രാവിലെ തന്നേ വീട്ടില്‍ വരണം കുട്ടികളേ അനുഗ്രഹിക്കണം"<br />തീര്‍ച്ചയായും ചെല്ലാമെന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു.<br /><span class=""></span>പിള്ളേച്ചന്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി വിശദമായി പറഞ്ഞു എന്നാല്‍ ഞാന്‍ അത് വേണ്ടപോലെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല ഒരു അറ്റന്ററുടെ മകളുടെ കല്യാണം കൂടാന്‍ ഒരു ലീവ് എടുക്കുന്നതിനേപ്പറ്റി എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും ആകുമായിരുന്നില്ല ഇരുപത്തി ഒന്നാം വയസ്സില്‍ ഒരുഗസറ്റഡ് ഓഫീസര്‍ ആയതിന്റെ ത്രില്ലില്‍ ഓഫീസില്‍ ജീവിതം മുഴുവനും സമര്‍പ്പിച്ചിരുന്ന നാളുകളായിരുന്നല്ലോ അത്<br /><span class=""></span><br />പിള്ളേച്ചന്‍ പോയി അപ്പോള്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ ആ കല്യാണക്കാര്യം മറക്കുകയും ചെയ്തുപിന്നെ അത് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത് പിള്ളേച്ചന്‍ തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ മാത്രമാണു<br /><span class=""></span><br />"സാര്‍ കല്യാണത്തിനു വന്നിലല്ലോ"<br /><span class=""></span><span class=""></span><br />പിള്ളേച്ചന്‍ പതിവുപോലെ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ആയിരത്തിഒന്നു രൂപാ പിള്ളേച്ചന്റെ കയ്യില്‍ വച്ചുകൊടുത്തു എന്നിട്ട് ഒരു ചെറിയ കള്ളം ഒരുമനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും ഇല്ലാതെ തട്ടിവിട്ടു <span class=""></span><br /><span class=""></span><br />"പിള്ളേച്ചാ ഞാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും വരാന്‍ ഇരുന്നതാ പക്ഷേ അന്നു രാവിലെ ഒരു കേസുവന്ന് വീണു അല്ലങ്കില്‍ ഞാന്‍ വരാതിരിക്കുമോ?"<br /><span class=""></span><br />" സാരമില്ല സാറേ" പിള്ളേച്ചന്‍ശാന്തനായി പറഞ്ഞു<br /><span class=""></span><br />"നമ്മുടെ വകുപ്പില്‍ അങ്ങിനെ ഒക്കെ അല്ലേ സാറേ ജീവിതം!"<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>പിള്ളേച്ചന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി<br />കൂടിയ തുക സമ്മാനമായി കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷമാണതെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി। ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു<br /><br />കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞ് പിള്ളേച്ചന്‍ മണര്‍കാട് ഫാമിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റമായി പോയി കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ആ വൃദ്ധന്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും പതുക്കെ പതുക്കെ മാഞ്ഞുപോകുകയും ചെയ്തു।<br /><br />പിള്ളേച്ചനേ കുറിച്ച് പിന്നീട് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത് ഇരുപത്തിനാലുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്.<br />അതും അപ്രതീക്ഷിതമായി। ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി സംശയം വന്നപ്പോഴാണു കാറുനിര്‍ത്തി വഴിചോദിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ അപരിചിതമായ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്നത്। പൂമുഖത്ത് പിള്ളേച്ചന്റെ ചിത്രം<br />ചില്ലിട്ട വലിയചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴേ എനിക്ക് ആളേ മനസ്സിലായി<br />"ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് മേലുകാവില്‍ ജോലിചെയ്തിട്ടുണ്ട്"<br /><span class=""></span>ഞാന്‍ ആ വീട്ടുകാരോട് എന്റെ പരിചയം മറച്ചുവച്ചില്ല.<br /><span class=""></span><br />"ശ്രീനിവാസന്‍ സാറാണോ?<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>വീട്ടുടമസ്ഥന്റെ മറു ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി।<br /><br />"ശേഖരന്‍ മാമന്‍ സുഖമില്ലാതെ കിടന്നപ്പോ സാറിനേ ഒന്നുകാണണമെന്നുപറഞ്ഞിട്ട് ഞാന്‍ സാറിന്റെ വീട്ടില്‍ അന്വേഷിച്ചുവന്നിരുന്നു സാര്‍ അന്നു മലബാറില്‍ ജോലിയായിരുന്നു।"<br /><span class=""></span><br />" ഞാന്‍ പയ്യന്നൂരില്‍ ജോലിയായിരുന്നപ്പോഴായിരിക്കും പക്ഷേ ഞാന്‍ അത് അറിഞ്ഞില്ല കേട്ടോ।"<br /><span class=""></span><br />" എനിക്ക് വീട്ടില്‍നിന്നും അഡ്രസ് തന്നിരുന്നു എന്നാല്‍ എഴുത്തയക്കലൊന്നും നടന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും അസുഖം കൂടി മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ കൊണ്ടുപോയിഅവിടെ വെച്ച് എല്ലാം കഴിഞ്ഞു മാമന്‍ സാറിന്റെ ബാഗിനേപ്പറ്റി എന്തോ പറയാനാ വയ്യാതെ കിടന്നപ്പോ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞത്<br />എന്താന്ന് ആര്‍ക്കറിയാം? ആളുപെട്ടന്ന് പോയില്ലേ!"<br />ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കണ്ണില്‍ നനവ് പടരുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു<br /><br />ഇരുപത്തിനാലുവര്‍ഷമായി തമ്മില്‍കാണാത്തഒരാള്‍ക്ക് എന്റെ ബാഗിനേപ്പറ്റി എന്തു രഹസ്യമാണു പറയാനുണ്ടാവുക എനിക്ക് ആകെ ആശയക്കുഴപ്പമായി।<br /><br />വീട്ടിലേ സ്റ്റോറില്‍ കയറി ഞാന്‍ പണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന പഴയ ബാഗുകള്‍ എല്ലാം എടുത്ത് നോക്കി അതിനൊന്നും ഒരു പ്രത്യേകതയും ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല<br /><br />എനിക്ക് വല്ലാത്ത നിരാശതോന്നി എന്താണാവോ പിള്ളേച്ചന്‍ എന്നോട് പറയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യം?<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>ഇക്കാര്യം തന്നേ ചിന്തിച്ച് ഉറക്കം വരാതെ കിടന്ന ആ രാത്രിയുടെ ഏതോ ഒരുയാമത്തില്‍ മനസ്സിലെവിടെയോ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ഓര്‍മ്മ പെട്ടന്ന് പൊങ്ങിവന്നു<br /><br />"ഈശ്വരാ ആ ബാഗ് ഇതൊന്നുമല്ലല്ലോ കടനാട് മൃഗാശുപത്രിയിലെ കണ്ടം ചെയ്ത പഴയ സര്‍ജ്ജന്‍സ് ബാഗ് നന്നാക്കി അതല്ലേ ഞാന്‍ മേലുകാവില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്? അത് ഞാന്‍ അവിടെ ഇട്ടിട്ട് പോരുകയാണല്ലോ ചെയ്തത് എന്താ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇരുപത് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് പിള്ളേച്ചന്‍ എന്നോട് പറയാന്‍ കാത്തിരുന്നത്?<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>വല്ലാത്ത ഒരു ആകാംഷ എന്റെ മനസ്സില്‍ തിരയടിച്ചു<br /><br />പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നേ ഞാന്‍ മേലുകാവ് മൃഗാശുപത്രിയില്‍ എത്തി ആശുപത്രി ഇപ്പോള്‍ പുതിയ കെട്ടിടത്തിലാണു ഡോ.ജസ്സി കാപ്പനാണു ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ ജോലിചെയ്യുന്നത് സ്റ്റോറിന്റെ ഒരുമൂലയില്‍ പൊടിപിടിച്ച് എന്റെ പഴയ സര്‍ജ്ജന്‍സ് ബാഗ് കിടന്നത് വല്ലാത്ത ഒരു ആവേശത്തോടേ ഞാന്‍ വാരിയെടുത്തുതുറന്നു അതില്‍ പഴയ കുറച്ചു മരുന്നുകളുംതുരുമ്പിച്ച കുറച്ച് ഉപകരണങ്ങളും മാത്രം<br /><br />ഞാന്‍ നിരാശയോടെ അത് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി അപ്പോഴാണതുകണ്ടത് സൈഡിലേ കള്ളിയില്‍ ഒരു കൊച്ചുപൊതി എണ്‍പത്തിരണ്ടിലേ മനോരമ പത്രത്തിന്റെ ഒരു ചീന്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു പൊതി<br /><br />ഞാന്‍ അത് തുറന്നു ഡയറിയില്‍ നിന്നും കീറിയെടുത്ത നിറം മങ്ങിയ കടലാസില്‍ മഷിപേന കൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു കുറിപ്പ്<br /><br />"ബഹുമാനപ്പെട്ട സാര്‍ അറിയുവാന്‍,എന്റെ മകളുടെ കല്യാണത്തിന്റെ മുഹൂര്‍ത്തം ആയിട്ടും സാര്‍ വന്നിട്ടു നടത്തിയാല്‍ മതി എന്ന് മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ സാറിനുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു സാര്‍ വരാതിരിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല പക്ഷേ സാര്‍ വന്നില്ല പകരം പിന്നീട് കണ്ടപ്പോള്‍ നല്ല ഒരു തുക തന്നുപണത്തിന്റെ വില എനിക്ക് അറിയാന്‍ മേലാഞ്ഞിട്ടല്ല എന്നാല്‍ പണത്തിനുവീട്ടാന്‍ പറ്റാത്ത ചില കടങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന് സാര്‍ മനസ്സിലാക്കണം.സാര്‍ ചെറുപ്പമാണു ഒരുപാട് ജീവിതം ബാക്കിയുണ്ട് അവിടെ ഒരിടത്തും ഇനി ഇത്തരം കടങ്ങള്‍ വരുത്താതെ സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് ശേഖരന്‍ നായര്‍<br /><br />ഞാന്‍ ആ പൊതി മുഴുവനും തുറന്നു അതിനുള്ളില്‍ നൂറിന്റെ പത്ത് നോട്ടുകളും ഒരു ഒരുരൂപായും<br />ഞാന്‍ പണ്ട് പിള്ളേച്ചന്റെ സ്നേഹത്തിനിട്ട വില<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-2100670845888760827?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-30917798899686668762008-03-14T21:52:00.000+05:302008-03-15T20:30:07.793+05:30<a href="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/R9srinuVtHI/AAAAAAAAAPk/BCA-87YpSNU/s1600-h/K.R.Narayanan.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177780070371406962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/R9srinuVtHI/AAAAAAAAAPk/BCA-87YpSNU/s400/K.R.Narayanan.bmp" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കാലം ജോലിചെയ്ത സ്ഥലം കൂത്താട്ടുകുളമാണ്.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">നാലുവര്‍ഷം !</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കോട്ടയത്തുനിന്നും എറണാകുളത്തേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടമാണ് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കൂത്താട്ടുകുളം. എം സി റോഡിന്റെ ഇരു വശങ്ങളിലായുള്ള ഒരു നല്ല </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഗ്രാമപ്രദേശം. മൃഗസംരക്ഷണപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വളരെകൂടുതല്‍ ഉള്ള</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഒരു സ്ഥലമാണിത് .അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൂത്താട്ടുകുളം മൃഗാശുപത്രി വളരെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">തിരക്കുള്ള ഒരു ഓഫീസാണ്. പലദിവസങ്ങളിലും നൂറിലധികം ആളുകള്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഇവിടെ വരാറുണ്ട്.കൂത്താട്ടുകുളത്തു ജോലിയായിരുന്ന കാലത്ത് നേരം </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പുലരുന്നതും സൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കുന്നതും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല എന്നതാണു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">സത്യം ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് അത്രക്ക് വേഗതയായിരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ആശുപത്രിക്കും പ്രൈവറ്റ് ബസ് സ്റ്റാന്റിനും ഇടക്കുള്ള സ്ഥലത്തായിരുന്നു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ചന്ത.വലിയ ഒരു ചന്തയാണു കൂത്താട്ടുകുളത്തേത് .തമിഴ് നാട്ടിലെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പൊള്ളാച്ചിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന നൂറുകണക്കിനു എരുമകളും കാളകളും നാട്ടില്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">നിന്നുവരുന്ന പശുക്കളും ആടുകളും എല്ലാം നിറഞ്ഞ ചന്ത. </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">പന്നിക്കുഞ്ഞുങ്ങളേ </span><span style="font-size:130%;">വാങ്ങാന്‍ ഇവിടെ എത്രദൂരെ നിന്നാണാളുകള്‍ വരുന്നത് </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">പച്ചക്കറികളും </span><span style="font-size:130%;">ചെടികളും മീനും എന്നുവേണ്ട ഇവിടെ വലിയകച്ചവടമാണു </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">നടക്കുന്നത് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഒ</span><span style="font-size:130%;">രുദിവസം ഞാന്‍ ചെറിയ ഒരു ഇടവേളകിട്ടിയപ്പോള്‍ ചന്തയിലെ കച്ചവടം </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കാണാനിറങ്ങി വെറുതേ അലസമായി ചുറ്റിനടന്നു പെട്ടന്നാണൊരാള്‍ എന്റെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് കറുത്ത നിറം, വെളുത്ത മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും, നരച്ച മുടി ,</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ഒരുപാട് </span><span style="font-size:130%;">ഉയരമില്ല, കൈയ്യില്‍ ഒരു ബിഗ് ഷോപ്പര്‍ ബാഗുമുണ്ട് .</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">പച്ചക്കറി കടയില്‍ </span><span style="font-size:130%;">നിന്നും വാങ്ങിയ സാധനങ്ങള്‍ സ്വയം ബിഗ് </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ഷോപ്പറില്‍ വച്ച് </span><span style="font-size:130%;">തൂക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തകടയിലേക്ക് </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലൊരാളായി </span><span style="font-size:130%;">നീങ്ങുന്നു .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഈ മുഖം! ഇത് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ നല്ല പരിചയം !</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"ഈശ്വരാ, ശ്രീ </span><span style="font-size:130%;">കെ ആര്‍ നാരായണന്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡന്റ് !!"</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി !</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഭാരതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപതി ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണന്‍ കൂത്താട്ടുകുളം ചന്തയില്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">നിന്നും സാധനങ്ങളും വാങ്ങി നടക്കുന്നോ? </span><span style="font-size:130%;">ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളായി </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് ആരും കാണുന്നില്ലേ? എനിക്ക് വല്ലാത്ത </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ആശയക്കുഴപ്പം ഞാന്‍ അടുത്തുനിന്ന ഒരാളുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ചോദിച്ചു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ചേട്ടാ ഈ പോകുന്ന ആള്‍?” .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“നമ്മുടെ പ്രസിഡന്റ് ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണനേ അറിയില്ലേ ?”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“അറിയാം.” എന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനിയനാണിത് ,ശ്രീ കെ ആര്‍ ഭാസ്കരന്‍ .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“അദ്ദേഹം നേരിട്ടാണോ ചന്തയില്‍ വരുന്നത് ?” </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് അത്ഭുതം അടക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“അതിനെന്താ ? </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിനെപ്പറ്റി അറിയാത്തതുകൊണ്ടാ ഡോക്ടര്‍ ഇങ്ങിനെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ചോദിക്കുന്നത് .ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണനും വീട്ടുകാരും വളരെ വലിയ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">മനുഷ്യരാണ് ഈ ഭാസ്കരന്‍ ചേട്ടന്‍ പ്രസിഡന്റിനേപ്പോലെ തന്നെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വിദേശത്തു പോയി പഠിച്ച് ജോലിചെയ്ത ആളാണ്. അദ്ദേഹത്തിനു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വിദേശത്തുനിന്നും പെന്‍ഷന്‍ ഉണ്ട്. ചേട്ടന്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡന്റായതു</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">കൊണ്ട് </span><span style="font-size:130%;">ചെല്ലുന്നിടത്തേല്ലാം ഇരിക്കാന്‍ രണ്ടുകസേരവേണമെന്നു </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">വിചാരിക്കുന്ന തരം </span><span style="font-size:130%;">ആളല്ല അദ്ദേഹം. </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ഒരിക്കല്‍ പനിപിടിച്ച് അദ്ദേഹം കോട്ടയത്ത് മെഡിക്കല്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കോളേജില്‍ അഡ്മിറ്റായി, എല്ലാവരേയും പോലെ വാര്‍ഡില്‍ .</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ആരോ </span><span style="font-size:130%;">പറഞ്ഞറിഞ്ഞ് ജീവനക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തേ സ്പെഷ്യല്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">റൂമിലേക്ക് മാറ്റുന്നതു </span><span style="font-size:130%;">വരെ അവിടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു .</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">അതിന് അദ്ദേഹത്തിനു ഒരു പരാതിയുമില്ല </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അത്രക്കു വലിയ ഒരു മനസ്സിന്റെ ഉടമയാണദ്ദേഹം.പിന്നെയാണോ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വീട്ടിലേക്ക് കുറച്ചു സാധനം വാങ്ങാന്‍ ചന്തയില്‍ വരാന്‍ മടി”</span> </div><div> </div><div><span style="font-size:130%;">അയാള്‍ ചിരിച്ചു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ പതുക്കെ എന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി .</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണന്‍, </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">ചേച്ചി കെ ആര്‍ </span><span style="font-size:130%;">ഗൗരിയമ്മ, </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">അനിയന്‍ കെ ആര്‍ ഭാസ്കരന്‍. </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">എല്ലാവരും എത്ര വലിയ </span><span style="font-size:130%;">മനസ്സിന്റെ ഉടമകളാണ് !!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ജാഡകളോ പുറമ്പൂച്ചുകളോ ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യര്‍ .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">സാധാരണ മലയാളികള്‍ ഒന്നു സഹ്യന്റെ അപ്പുറം പോയിവന്നാല്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">മതി </span><span style="font-size:130%;">അവന്റെ സംഭാഷണ രീതി മാറും.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">യാ യാ, അഛാ ,ഇന്‍ഷാഅള്ളാ തുടങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ നാവില്‍ നിറയും </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">മലയാലം ശരിക്കുവരുന്നില്ല ,മുണ്ടുടുക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നു മരന്നുപോയി </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അമ്മയാണതു പിന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് തുടങ്ങിയ സംഭാഷണങ്ങള്‍ ഈ കാച്ചില്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കൃഷ്ണപിള്ളമാര്‍ പറയുന്നത് എത്രതവണ കേട്ടിരിക്കുന്നു.ആ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വിചാരത്തോടെയാണു ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണനു പ്രസിഡന്റ് പദവി </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ലഭിച്ചതിനു ഉഴവൂരില്‍ നല്‍കിയ സ്വീകരണസമ്മേളനത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പോയത് പ്രസംഗവേദിയില്‍ വന്ന അദ്ദേഹം സദസില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് വൃദ്ധരായ അദ്ധ്യാപകരേ ഇറങ്ങിവന്ന് വന്ദിച്ചപ്പോള്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അത് രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെ തന്ത്രമാണെന്നാണാദ്യം വിചാരിച്ചത് എന്നാല്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം കേട്ടപ്പോള്‍ അങ്ങിനെ ചിന്തിച്ചതില്‍ കുറ്റബോധം </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">തോന്നി ആ പ്രസംഗം റിക്കാഡു ചെയ്തത് ഞാന്‍ പലതവണകേട്ടുനോക്കി .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">100% ശുദ്ധമായ തനി നാടന്‍ ഉഴവൂര്‍ മലയാളം!!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ജീവിതത്തിന്റെ മുഖ്യഭാഗവും </span><span style="font-size:130%;">വിദേശത്തു കഴിച്ചുകൂട്ടി അവിടുത്തേ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഉന്നതവ്യക്തികളുമായി നിരന്തരം </span><span style="font-size:130%;">വിദേശഭാഷ സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വ്യക്തിയുടെ ഒരുമണിക്കൂര്‍ നീണ്ട </span><span style="font-size:130%;">വികാരം നിറഞ്ഞ പ്രസംഗത്തില്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ശുദ്ധമലയാളമല്ലാതെ ഒരു യാ ,യായുമില്ല </span><span style="font-size:130%;">ഇന്‍ഷ അള്ളായുമില്ല !!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ജാഡകളില്ലാത്ത വ്യക്തിത്വം!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ </span><span style="font-size:130%;">നാട്ടുകാരനായതില്‍ അഭിമാനം തോന്നി.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണന്റെ ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡന്റ് ആയിട്ട് ആദ്യമായി </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">നാട്ടിലേക്കു വരുന്ന സമയം. പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഉഴവൂരെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വീട്ടില്‍ചെന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബാഗങ്ങളേകണ്ടു സംസാരിച്ച </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വാര്‍ത്തയിലെ ഒരു കാര്യം എന്നെ വല്ലാതെ സ്പര്‍ശിച്ചു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചേച്ചി </span><span style="font-size:130%;">കെ ആര്‍ ഗൗരിഅമ്മ പത്രക്കാരോട് പറഞ്ഞു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“എന്റെ അനിയനു ചെണ്ടക്കപ്പ </span><span style="font-size:130%;">പുഴുങ്ങിയതും ഞാന്‍ വയ്ക്കുന്ന മീന്‍ കറിയും </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. അതു ഞാന്‍ ഇത്തവണ </span><span style="font-size:130%;">ഉണ്ടാക്കികൊടുക്കുന്നുണ്ട്.”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ശ്രീ നാരായണന്‍ കേരളത്തില്‍ വന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഏറ്റവും വലിയ നക്ഷത്ര ഹോട്ടലില്‍ അതി വിശിഷ്ട ഭോജ്യങ്ങള്‍</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;"> കാത്തിരിക്കേ </span><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം പത്രക്കാരുടെ ചോദ്യത്തിനു </span></div><div><span style="font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-size:130%;">മറുപടിയായി പറഞ്ഞു</span> .<br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ എന്റെ വീട്ടില്‍ ചേച്ചി നല്ല മീന്‍ കറിയും കപ്പയും ഉണ്ടാക്കാമെന്നു </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് , അതു ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരുന്നു കഴിക്കണം.”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അതു പരസ്യമായി </span><span style="font-size:130%;">പറയുവാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു യാതൊരു മടിയും </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കേവലം ഒരു </span><span style="font-size:130%;">ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ വകയിലുള്ള ബന്ധുവായാല്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പോലും ആ അവകാശം </span><span style="font-size:130%;">ദുരുപയോഗിച്ച് എന്തെല്ലാം കോമാളിത്തരങ്ങളാണ് </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പലരും കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത്!!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പത്രലേഖകരെ പരസ്യമായി തല്ലിയ ഇത്തരം </span><span style="font-size:130%;">ആളുകളേ പോലും </span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">നമുക്കറിയാം. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അവര്‍ക്കിടയില്‍ വ്യത്യസ്ഥരായി ഒരു കെ ആര്‍ ഗൗരിയും, ഒരു കെ ആര്‍ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഭാസ്കരനും, ഒരു കെ ആര്‍ നാരായണനും!!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഇങ്ങിനെയും ചില മനുഷ്യര്‍ ഈ </span><span style="font-size:130%;">ഭൂമിയിലുണ്ടോ ? </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെയല്ലാതെ ആ കുടുംബത്തേ എങ്ങനെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കാണാനാകും?</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ ഓഫീസില്‍ അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു ശ്രീ കെ ആര്‍ നാരായണന്റെ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ചിത്രം ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നതും. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-3091779889968666876?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-50382925094468582672007-09-26T23:21:00.000+05:302007-10-07T18:39:21.213+05:30<span style="font-size:130%;">ഐങ്കൊമ്പിലിറങ്ങി മല കയറിയാണു ഞാന്‍ സാധാരണയായി കടനാട്ടിലേക്ക് പോകുകയും വരികയും ചെയ്തിരുന്നത്. അതാകുമ്പോള്‍ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ഒരുകിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമേയുള്ളു കൊല്ലപ്പള്ളിയിലോ പിഴകിലോ എത്തണമെങ്കില്‍ രണ്ട് കിലോമീറ്ററിലധികം യാത്രചെയ്യണം കടനാടുവഴി പാലാ രാമപുരമായി ഒരു ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് ബസ്സുള്ളത് നാലു മണിക്ക് പോകും മൃഗാശുപത്രിയുടെ സമയം അന്‍ചുമണിവരേയും.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഐങ്കൊമ്പ് ഒരു ചെറിയ കവലയാണ്. മൂവാറ്റുപുഴ പുനലൂര്‍ സ്റ്റേറ്റ് ഹൈവേയുടെ ഭാഗമായ പാലാ തൊടുപുഴ റോഡിലേക്ക് രാമപുരത്തുനിന്ന് ഒരു റോഡ് വന്ന് ചേര്‍ന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു ഒരു ചെറിയ മുക്കവല. ടാര്‍ ചെയ്യാത്ത ഒരു റോഡ് കടനാട്ടിലേക്കുമുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരു നാല്‍ക്കവല എന്നുവേണമെങ്കില്‍ പറയാം.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">മഹാദേവന്‍ ഡോക്ടറുടെ ശ്രീകൃഷ്ണാ ആയുര്‍വേദ ആശുപത്രി, ഐങ്കൊമ്പ് പാറേക്കാവ് ദേവീക്ഷേത്രം, രണ്ട് ചായക്കടകള്‍, രണ്ട് മുറുക്കാന്‍ കടകള്‍, ഒരു വെയിറ്റിഗ് ഷെഡ് ഇതെല്ലാം ചേരുമ്പോള്‍ ഐങ്കൊമ്പ് ആയി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">രാവിലെ പാലാ കൂത്താട്ടുകുളം ക്യൂന്‍ മേരി ബസ്സില്‍ ഐങ്കൊമ്പിലെത്തുമ്പോള്‍ എട്ടേകാല്‍ ആകും ഓഫീസ് സമയം എട്ടായതുകൊണ്ട് പിന്നെ ഒരു ഓട്ടമാണു . വൈകിട്ട് സമാധാനമായി നടന്ന് വന്നു കിട്ടുന്ന ബസ്സില്‍ മടങ്ങും.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അന്ന് ഒരു മഴദിവസമായിരുന്നു. ഞാന്‍ ധൃതിപിടിച്ച് നടക്കുമ്പോഴാണു പുറകില്‍ നിന്നും ഒരു വിളികേട്ടത്</span><br /><span style="font-size:130%;">“ഏയ് കൂട്ടുകാരാ, ഒന്നുനില്‍ക്കെന്നേ .” ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.</span><br /><span style="font-size:130%;">എഴുപതിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നുന്നഒരു വൃദ്ധന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;">നരച്ച കുറ്റിമുടി അദ്ധ്വാനികളായ ക്രിസ്ത്യാനി കാരണവന്മാരുടെ സാധാരണ വേഷമായ ഒരു വലിയ ചുട്ടിത്തോര്‍ത്താണുടുത്തിരിക്കുന്നത്കയ്യില്‍ ഒരു അരിവാളും ഉണ്ട്.</span><br /><span style="font-size:130%;">“ കുറേ ദിവസമായി കൂട്ടുകാരന്‍ രാവിലേ ഓടുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.</span><br /><span style="font-size:130%;">ആരാണെന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ഇന്ന് കാത്തുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു കേട്ടോ.”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">‘കൂട്ടുകാരാ!’ ആ സമ്പോധന എനിക്ക് ശരിക്കും രസിച്ചു.</span><br /><span style="font-size:130%;">എഴുപതുകാരനായ ഒരാള്‍ ഇരുപത്തിഒന്നുകാരനായ ഒരാളേ വിളിക്കാന്‍ പറ്റിയ വിളിപ്പേര്. ഞാനും ചിരിച്ചു</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ എന്റെ കൂട്ടുകാരാ, ഞാന്‍ കടനാട് മൃഗാശുപത്രിയിലെ പുതിയ ഡോക്ടറാ,എട്ടുമണിക്കല്ലേ ഓഫീസ് സമയം അതാ ഈ ഓട്ടം.”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ എന്നാ ശരികൂട്ടുകാരാ, വൈകിട്ട് കാണാം.” </span><br /><span style="font-size:130%;">ചിരിച്ചുകൊണ്ടാ വൃദ്ധന്‍ പശുവിനു പുല്ലരിയാന്‍ പോയി.</span><br /><span style="font-size:130%;">വലിയ ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ആ വൃദ്ധനെ എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത് കുഞ്ഞേട്ടാ എന്നാണ്.</span><br /><span style="font-size:130%;">എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വിളിച്ചിരുന്നത് കൂട്ടുകാരാ എന്നും .</span><br /><span style="font-size:130%;">ഐങ്കൊമ്പ് കവലയിലാണെന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്.മകനും പേരക്കുട്ടികളുമൊത്താണു ജീവിതം. വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ വീടിന്റെ വരാന്തയിലെ ബന്‍ചില്‍ കുഞ്ഞേട്ടനുണ്ടാകും. സൂര്യനുകീഴിലുള്ള എല്ലാത്തിനേയും പറ്റി ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഇടക്ക് കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എന്നേ ചായ കുടിക്കാന്‍ വിളിക്കും. വീടിനെതിര്‍ വശത്തുള്ളചെറിയ ചായക്കടയില്‍ കയറി ഞങ്ങള്‍ ചായ കുടിക്കും</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എപ്പോഴും സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഇടക്ക് മകന്‍ വണ്ണപ്പുറത്തേക്ക് താമസം മാറ്റിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണു ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടനെ ദുഖിതനായികണ്ടത്. കുഞ്ഞേട്ടന്റെ സങ്കടം കണ്ടിട്ടാവണം മകന്‍ അധികം താമസിയാതെ തിരിച്ചുവന്നു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഇന്നെനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമാ കൂട്ടുകാരാ ആതുകൊണ്ട് രണ്ട് ബോണ്ടാകൂടി തിന്ന്.”</span><br /><span style="font-size:130%;">ആ സന്തോഷം കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എനിക്ക് അങ്ങിനെയാണു കൈമാറിയത് .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">മൂന്നു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ കടനാട്ടില്‍ നിന്ന് സ്ഥലം മാറ്റമായി പോയി.</span><br /><span style="font-size:130%;">പിന്നെ ഐെങ്കൊമ്പിലൂടെ ബസ്സില്‍ കടന്നുപോകുമ്പോഴെക്കെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരനെ തിരയാറുണ്ട്. വൈകുന്നേരമാണെങ്കില്‍ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ റോഡിലേക്കും നോക്കി ആ ബന്‍ചില്‍ ഇരുപ്പുണ്ടാകും. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം കൈ വീശും.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. ഞാന്‍ അടിമാലി മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ജോലിചെയ്യുകയാണ്.</span><br /><span style="font-size:130%;">ഒരുദിവസം പാലായില്‍ നിന്നും തൊടുപുഴ യിലെ ജില്ലാഓഫീസില്‍പോകാനായി ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ കയറി.പ്രശാന്ത് മോട്ടോഴ്സില്‍. ആ ബസ്സിലെ ജീവനക്കാരെന്റെ പരിചയക്കാരായതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവരോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്‍പിലുള്ള ഒരു സീറ്റിലാണിരുന്നത്. ബസ്സില്‍ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു ബസ്സ് ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ ഞാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരനേത്തേടി .ബഞ്ച് കാലിയാണു കുഞ്ഞേട്ടന്‍ അവിടില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഏയ് കൂട്ടുകാരാ!” ഇടത്ത് വശത്തുനിന്നായിരുന്നു വിളി. ഞാന്‍ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഇറങ്ങിവാ ഒരുചായ കുടുച്ചിട്ട് പോകാം.” </span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി ചിരിക്കുന്നു. </span><br /><span style="font-size:130%;">“ഞാന്‍ പോയിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോഴെറെങ്ങാം .” ഞാന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.</span><br /><span style="font-size:130%;">കുഞ്ഞേട്ടന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഒന്നും പറഞ്ഞാല്‍ പറ്റത്തില്ല എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഇങ്ങെറങ്ങിവന്നേ.” </span><br /><span style="font-size:130%;">കുഞ്ഞേട്ടന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് തടസ്സം പറയാന്‍ പറ്റിയില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി. ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്ന ഒരുപഴയ പരിചയക്കാരനോട് ഞാന്‍ എന്തോ സംസാരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ കുഞ്ഞേട്ടനെ കണ്ടില്ല. എനിക്ക് ചായക്ക് പറയാന്‍ കടയില്‍ കയറി എന്നു കരുതി ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. പെട്ടന്നാണു അടുത്ത വളവിനപ്പുറത്തുനിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടത് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് ഓടി ഞാനും കൂടത്തിലോടി. രക്തം തണുപ്പിക്കുന്ന ഒരുദൃശ്യമായിരുന്നു മുന്‍പില്‍. ഞാന്‍ യാത്രചെയ്തിരുന്ന പ്രശാന്ത് ബസ്സിനു തീ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. യാത്രക്കാര്‍ അഗ്നിഗോളങ്ങളായി കത്തി അമരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;">ചെവി അടപ്പിക്കുന്ന നിലവിളികള്‍ !! </span><br /><span style="font-size:130%;">അടുത്തുള്ള കൈത്തോട്ടിലേക്ക് ആളുകളേ പൊക്കിയെടുത്തിട്ട് തീകെടുത്തി രക്ഷിക്കാന്‍ നോക്കുന്ന ആളുകള്‍. ഫയര്‍ഫോഴ്സ്,പോലീസ് രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ തുടങ്ങി ഒരു വലിയജനപ്രവാഹം അവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നത് വളരെപെട്ടന്നാണ് .കേരളത്തേ നടുക്കിയ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ബസ്സ് അപകടമായിരുന്നു എന്റെ കണ്മുന്‍പില്‍ !!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കരിക്കട്ടകളായിപ്പോയമനുഷ്യശരീരങ്ങളേ കണ്ട് മനസ്സും ശരീരവും വിറങ്ങലിച്ച് നിന്ന ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ നിന്നു മനസ്സിനു മുക്തിനേടാന്‍ എനിക്ക് ഒരാഴ്ച്ചയോളം സമയം എടുത്തു. കുഞ്ഞേട്ടനേക്കണ്ട് ഇക്കാര്യം സംസാരിക്കണമെന്നെനിക്കുതോന്നി. ആ ബഹളത്തില്‍ ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടന്റെ കാര്യം മറന്നുപോയിരുന്നു</span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ബൈക്കില്‍ ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തി .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ഡോക്ടര്‍ എന്താ ഇവിടെ? കടനാട്ടിലോട്ട് തിരിച്ചുവന്നോ?”</span><br /><span style="font-size:130%;">പഴയ പരിചയക്കാര്‍ പലരും ചുറ്റും കൂടി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ നമ്മുടെ കുഞ്ഞേട്ടനെവിടെപ്പോയി?” ഞാന്‍ അവരോട് ചോദിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“കുഞ്ഞേട്ടന്‍ മരിച്ചിട്ട് രണ്ട്കൊല്ലം കഴിഞ്ഞല്ലോ ഡോക്ടററിഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ?”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അവര്‍ക്ക് അത്ഭുതം. ഇതാ ഇവിടെ വച്ച് കാറുമുട്ടിയാ മരിച്ചത് .</span><br /><span style="font-size:130%;">അവര്‍ തുടര്‍ന്ന് വിശദീകരിച്ചതൊന്നും ഞാന്‍ കേട്ടില്ല </span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ മനസ്സില്‍ വലിയ ഒരു കടല്‍ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു </span><br /><span style="font-size:130%;">യഥാത്ഥത്തില്‍ എന്താണു സംഭവിച്ചത്?</span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് ആശയക്കുഴപ്പമായി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടനേ കണ്ടോ?</span><br /><span style="font-size:130%;">അതോ അത് എന്റെ മനസ്സ് ശ്രുഷ്ടിച്ച ഒരു മായാ കാഴ്ചയായിരുന്നോ??</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-5038292509446858267?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-42951619029177315332007-09-04T21:35:00.000+05:302007-10-07T18:40:22.366+05:30<strong><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍.......!!</span></strong><a href="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2LL1_qJpI/AAAAAAAAAFw/-bwue40sxY4/s1600-h/kuriyakose.jpg"><strong><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106390588096915090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2LL1_qJpI/AAAAAAAAAFw/-bwue40sxY4/s400/kuriyakose.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /></span></strong><div><a href="http://bp3.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2J0l_qJoI/AAAAAAAAAFo/Awb3PsilM0U/s1600-h/mannu.jpg"><strong><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106389089153328770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2J0l_qJoI/AAAAAAAAAFo/Awb3PsilM0U/s320/mannu.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"> </span></strong><a href="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2I61_qJnI/AAAAAAAAAFg/BJWztoN-nP4/s1600-h/vellathil.jpg"><strong><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106388097015883378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 292px" height="276" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/Rt2I61_qJnI/AAAAAAAAAFg/BJWztoN-nP4/s320/vellathil.jpg" width="320" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span></strong><div></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">1.മായാവിയല്ല,മണ്‍പ്രതിമയുമല്ല </span></strong><strong><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ മണ്ണുതേച്ചിരിക്കുന്നു. </span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;">2.വെള്ളത്തിലിരുപ്പ്.<br /><br /></div></span></strong><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ കടനാട് ആശുപത്രിയുടെ മുന്‍പില്‍ തേക്കുംകാട്ടിലെ ചേട്ടനോട് </span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">ഒരു സ്ത്രീ കുട്ടിയേയും തോളിലിട്ടുകൊണ്ട് ഓടിവരുന്നു.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">കുട്ടിക്ക് പനിയായതുകൊണ്ട് ഗവ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയാണ്.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">“എന്നാടീ നീ ഓടുന്നത്?” തേക്കുംകാട്ടിലെ ചേട്ടന്‍ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.<br /></span></div><div><span style="font-size:130%;">“അവിടെ ഒരാളു കുഴിയെടുക്കുന്നു.അതും കാത്തിരുന്നാല്‍ ഈ ചെറുക്കനെ അതിലിട്ട് മൂടാനേ പറ്റൂ!അതാ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടിയത്.” </span></div><div><span style="font-size:130%;">അവര്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടി. എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പിന്നീട് കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">ഈ സ്ത്രീയുടെ അമ്മായിഅഛനാണു കുര്യാക്കോസ്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പ്രകൃതിചികില്‍സക്കും യോഗാഭ്യാസത്തിനുമായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആള്‍.</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുട്ടിക്ക് പനി വന്നപ്പോള്‍ പുതുമണ്ണു തേച്ച് ഇരുന്നാല്‍ മതി,</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">മരുന്നുവാങ്ങേണ്ടായെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അതിനു വേണ്ടി കുഴിയെടുക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അതാണു കുട്ടിയുടെ അമ്മ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിയത്.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് ഈയാളിനെ ഒന്നു കാണണമെന്നുതോന്നി.</span></div><div><span style="font-size:130%;">വിചിത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവരെ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്,എക്കാലവും.</span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്റെ ആഗ്രഹം പിറ്റേന്നുതന്നെ സാധിച്ചു കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ മൃഗാശുപത്രിയില്‍ വന്നു , പുതിയഡോക്ടര്‍ വന്നതറിഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടാനാണു വരവ്.ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നതില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തന്‍,</span></div><div><span style="font-size:130%;">സൗമൃന്‍. സന്തോഷവാന്‍.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ആകണ്ണുകളില്‍ ശാന്തതയുടെ ഒരു കടല്‍ ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ശരിക്കും പ്രകാശം പരത്തുന്ന ഒരാള്‍!!!! </span></div><div><span style="font-size:130%;">ഈയാളേപ്പറ്റിയാണോ വട്ടന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ കേട്ടതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">“ ഡോക്ടറേ, ഇങ്ങനെ ആയാല്‍ പറ്റുകേലല്ലോ. കായികാധ്വാനം ഒന്നും ഇല്ല അല്ലേ? ചുമ്മാകണ്ടബേക്കറി പലഹാരം തീറ്റയൊക്കെ നിര്‍ത്തണം </span></div><div><span style="font-size:130%;">അല്ലങ്കില്‍ ആയുസ്സ് വളരെ കുറഞ്ഞുപോകും കേട്ടോ.” അദ്ദേഹം സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി.</span></div><div><span style="font-size:130%;">വലിയ ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ ആരംഭം ആയിരുന്നു അത്.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">കടനാട് കാരിശ്ശേരില്‍ കുന്നേത്താഴെ കുര്യാക്കോസ് </span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്ന കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടതും അങ്ങിനെയാണ്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ നെറ്റിയിലേ തൊലി വലിച്ചുകാണിച്ചു </span></div><div><span style="font-size:130%;">തൊലിക്കടിയില്‍ കൊഴുപ്പ് അധികം ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല </span></div><div><span style="font-size:130%;">ഉണ്ടാകാതെ നോക്കണം.” കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">"നമുക്ക് ഉണ്ടാകേണ്ടത് ആരോഗ്യവും പണവുമാണ്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അല്ലാതെ പണവും ആരോഗ്യവുമല്ല.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ഇതറിയാതെ നമ്മള്‍ ആരോഗ്യം കളഞ്ഞും പണം ഉണ്ടാക്കുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പിന്നെ ആ പണം മുഴുവനും കളഞ്ഞാലും ആരോഗ്യം കിട്ടുന്നില്ല.</span></div><div><span style="font-size:130%;">എല്ലാവരും അപ്പോഴേക്കും PhD നേടും."</span></div><div><span style="font-size:130%;">"PhD യോ?" എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല .</span></div><div><span style="font-size:130%;">പ്രഷര്‍, ഹാര്‍ട്ട്, ഡയബറ്റീസ് കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു .</span></div><div><span style="font-size:130%;">ശരിയാണല്ലോ എനിക്ക് തര്‍ക്കം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">സുഖക്കേട് വന്നാല്‍ മരുന്ന് കഴിച്ച് അതില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടാമെന്ന </span></div><div><span style="font-size:130%;">അബദ്ധധാരണയാണ് മനുഷ്യന്. “ആരോഗ്യത്തില്‍ ആഹാരമാകാത്തത് അനാരോഗ്യത്തില്‍ ഔഷധമാകുന്നതെങ്ങനെ?.”</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടയിരുന്നില്ല .</span></div><div><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതകഥ വിവരിച്ചു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ഒരിക്കല്‍ രോഗംബാധിച്ച് അലോപ്പതി ചികില്‍സയില്‍ വളരെനാള്‍ കിടന്നിരുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അവസാനം ഇനിരക്ഷയില്ല എന്നുപറഞ്ഞ് ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അങ്ങിനെ കഴിയുമ്പോഴാണു അദ്ദേഹം പ്രകൃതിചികില്‍സ തുടങ്ങിയത്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അതിന്റെ ഫലം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. രക്ഷപെട്ടു </span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്നുമാത്രമല്ല ആരോഗ്യംപതിന്മടങ്ങ് വര്‍ദ്ധിച്ചു</span></div><div><span style="font-size:130%;">ചുരുക്കത്തില്‍ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ ശവസംസ്ക്കാരത്തിനു വന്ന പലരുടേയും ശവസംസ്ക്കാരം കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ കൂടി.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">ഇപ്പോള്‍ എന്നും രാവിലെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേല്‍ക്കും.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ യോഗാഭ്യാസം മുടക്കാറില്ല ആള്‍ക്കാരെ യോഗാ പഠിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">പിന്നെ പലപ്പോഴും കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് .</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ പോയിട്ടുമുണ്ട്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അപ്പോഴെക്കെ വളരെ നേരം ഞങ്ങള്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കും .</span></div><div><span style="font-size:130%;">1986ല്‍ ഞാന്‍ ചെങ്ങളം മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു .</span></div><div><span style="font-size:130%;">13.4.1986ല്‍ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനു 70 വയസ് ആകുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">സപ്തതി ആഘോഷത്തിനു എന്നെ ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നതാണ്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ആഘോഷം വളരെ കേമമായിരുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പ്രകൃതിക്കിണങ്ങുന്ന വിഭവങ്ങളുമായി സല്‍ക്കാരം,</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ യോഗാ പ്രകടനം പ്രഭാഷണം.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പ്രഭാഷണം പിന്നീട് ഒരു പുസ്തകമായി ആരോഗ്യസന്ദേശം എന്നപേരില്‍</span></div><div><span style="font-size:130%;">പിന്നീട് 1996ല്‍ ഞാന്‍ കോടിക്കുളത്ത് ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ എന്നെ ക്കാണാന്‍ വന്നു</span></div><div><span style="font-size:130%;">13.4.1996ല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഷതി 80 വയസ്സ് ആഘോഷം നടക്കുന്നു .</span></div><div><span style="font-size:130%;">അതില്‍ പങ്കെടുത്ത് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാവരുടേയും മനസ്സിലുള്ള സംശയം ഉന്നയിച്ചു . എന്താ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ അമൃതം കഴിക്കുന്നുണ്ടോ?</span></div><div><span style="font-size:130%;">പ്രായം കൂടും തോറും ചുറുചുറുക്ക് കൂടിവരുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">മറുപടിയായി കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ഉപനിഷത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ഉദ്ധരണി വിവരിച്ചു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">“ ഭക്ഷണമാണു സര്‍വലൗകിക ഔഷധം അതായത് ഒരുവന്റെ ആരോഗ്യം</span></div><div><span style="font-size:130%;">അവന്റെ ആഹാരത്തേ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">അമൃതമാണെങ്കിലും അധികമായാല്‍ വിഷം എന്നല്ലേ </span></div><div><span style="font-size:130%;">അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഭക്ഷണമധികമല്ലകണക്കിനായാല്‍പ്പോലും വിഷമല്ലാതെ വരുമോ? </span></div><div><span style="font-size:130%;">പണം മുടക്കി പോഷകമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ആഹാരം കഴിച്ചാല്‍ </span></div><div><span style="font-size:130%;">ആരോഗ്യം കിട്ടുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ആരോഗ്യം പണക്കാരനു സ്വന്തമായേനേ .</span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്നാല്‍ അവര്‍ക്കല്ലേ രോഗം കൂടുതല്‍ .</span></div><div><span style="font-size:130%;">അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ എന്നെ പുകഴ്ത്തിയാല്‍ മാത്രമ്പോരാ</span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്റെ രീതികള്‍ സ്വീകരിക്കുകയും വേണം</span></div><div><span style="font-size:130%;">എന്നാലേ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരോഗ്യം കിട്ടൂ.”</span></div><div><span style="font-size:130%;">വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി </span></div><div><span style="font-size:130%;">13.4.2006 </span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ നവതി [90 വയസ്സ്]</span></div><div><span style="font-size:130%;">ആഘോഷത്തിനു ക്ഷണിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി പക്ഷേ കണ്ടില്ല </span></div><div><span style="font-size:130%;">വീട്ടിലെല്ലാവര്‍ക്കും വിഷമം. അദ്ദേഹം മരിച്ച് പോയിക്കാണുമോ?</span></div><div><span style="font-size:130%;">അതോ കിടപ്പായോ? ഒന്ന് അന്വേഷിക്കുകതന്നെ.” </span></div><div><span style="font-size:130%;">ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഒരുകാറില്‍ കടനാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">പാലാ ആശുപത്രിത്താഴെ എത്തിയപ്പോഴാണു കണ്ടത് </span></div><div><span style="font-size:130%;">ഒരു കാവിവേഷക്കാരന്‍ നല്ലവേഗത്തില്‍ നടന്നുപോകുന്നു, - കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍!!</span></div><div><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ കാര്‍ നിര്‍ത്തി.അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം കാറിനെകടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയിക്കഴിഞ്ഞു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ പുറകേ ഓടി..</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുരിശുപള്ളിക്കവലക്ക് അപ്പുറത്തുവച്ചാണു എനിക്ക് ഒപ്പം എത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">“അല്ലാ ശ്രീനിവാസന്‍ ഡോക്ടറോ എങ്ങോട്ടാ ഈ ഓട്ടം?”</span></div><div><span style="font-size:130%;">കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ കാഴ്ച്ചക്കോ ഓര്‍മ്മക്കോ ഒരു കുഴപ്പവുമിലഎനിക്ക് അത്ഭുതമായി. കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനേയും കാറില്‍ കയറ്റി ഞങ്ങള്‍ കടനാട്ടിലേക്ക് പോന്നു. </span></div><div><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം നവതി ആഘോഷം നടത്തിയത് അനാഥാലയത്തില്‍ ഭക്ഷണം നല്‍കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ സാകൂതം കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. </span></div><div><span style="font-size:130%;">പണ്ട് 25 വര്‍ഷം മുന്‍പ് കണ്ടതിനേക്കാള്‍ ചുറുചുറുക്ക്!</span></div><div><span style="font-size:130%;">കണ്ണുകളില്‍ പ്രകാശം വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.</span></div><div><span style="font-size:130%;">“ 90 വയസ്സായിട്ടും 35 വയസ്സായെന്ന ബോദ്ധ്യം എനിക്ക് ഇല്ല.വയസ്സിന്റേതായ ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല. 15 ഇഡലി ഒറ്റ ഇരുപ്പില്‍ തിന്നാന്‍ മാത്രം വിശപ്പുതോന്നുന്നു. വേണമെങ്കില്‍ തിരുവനന്തപുരം വരെ ഒന്ന് നടക്കാമെന്നും തോന്നുന്നു.” കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ സരസമായി വിശദീകരിക്കുകയാണ്.</span></div><div><span style="font-size:130%;">90വയസ്സില്‍ 25 ന്റെ കരുത്ത് !!!</span></div><div><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് ശരിക്കും അസൂയ തോന്നി.</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><br /></span></div><br /><div><br /><span style="font-size:130%;"></span></div><div><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-4295161902917731533?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-70872610621914598362007-08-15T22:42:00.000+05:302007-08-19T07:24:19.685+05:30<a href="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/RsM0TIiHZ0I/AAAAAAAAAE8/jIYKQswCNSo/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098976706426267458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_70aeIhdyGks/RsM0TIiHZ0I/AAAAAAAAAE8/jIYKQswCNSo/s320/1.jpg" border="0" /></a> സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനാശംസകള്‍!!!!<br /><p><span style="font-size:130%;">കടനാട് മൃഗാശുപത്രിയില്‍ എനിക്ക് ജോലി ഒരു ആവേശമായിരുന്നു.</span></p><p><span style="font-size:130%;">രാവിലെ എട്ടുമണി മുതല്‍പന്ത്രണ്ട് മണി വരേയും ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നു മുതല്‍ അഞ്ചു വരേയും ആണു ഓഫീസ് സമയം.ഉച്ചക്ക് ഉള്ള മൂന്നുമണിക്കൂര്‍ പുറത്ത് ചികില്‍സകള്‍ക്ക് പോകാന്‍ ഉപയോഗിക്കും. കടനാട്ടില്‍ എത്തിച്ചേരുവാന്‍ അല്‍പ്പം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നേരിട്ട് ബസ്സുകള്‍ അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊല്ലപ്പള്ളിയില്‍ നിന്നും രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കണം . ഞാന്‍ അതിനു ഒരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തി. ഐങ്കൊമ്പില്‍ ബസ്സ് ഇറങ്ങി ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ മല കയറി റബ്ബര്‍ത്തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നാല്‍ ആശുപത്രിയിലെത്താം.എന്റെ യാത്ര അതുവഴിയായി.എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലുംരാവിലെ എട്ടിനുതന്നെ ഓഫീസില്‍ എത്തണമെന്ന് ഒരു നിര്‍ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു.</span></p><p><span style="font-size:130%;"></span></p><p><span style="font-size:130%;">ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ധാരാളം പരിചയക്കാരായി.പശുക്കളേയും ആടുകളേയേം ഒക്കെ ചികല്‍സിക്കുവാനായി കൊണ്ടുവരാന്‍ തുടങ്ങി.ചുരുക്കത്തില്‍ കടനാട് മൃഗാശുപത്രി ശരിക്കും സജീവമായി . </span></p><p><span style="font-size:130%;"></span></p><p><span style="font-size:130%;">ഒരു ഉച്ചസമയം. ഒരു കൈലിയുമുടുത്ത് തോളില്‍ ഒരുതോര്‍ത്തും ഇട്ടു ഷര്‍ട്ടിടാത്ത ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യന്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക് വന്നു.വന്നപാടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന കുപ്പി എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.കസേരയില്‍ ഇരുന്ന് തോര്‍ത്ത് എടുത്ത് വീശി ക്കൊണ്ട് </span><span style="font-size:130%;">പറഞ്ഞു</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ഡോക്ടറേ എനിക്ക് രണ്ടാനകിടാക്കളുണ്ട് .അതിനെ വളത്തുന്നകാര്യം ഒക്കെ ഒന്നു ചോദിക്കാനാ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയത് .”</span></p><p><span style="font-size:130%;">“രണ്ട് ആന കിടാക്കള്‍!!”</span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്റെ കണ്ണുതള്ളിപ്പോയി .ആനയൊക്കെയുള്ള ആളാണോ ഈ വേഷത്തില്‍ ?</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ഇതിനെന്തൊക്കെയാ ഡോക്ടറേ കൊടുക്കുക?”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ആ ചോദ്യത്തിനുമുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നു പതറി. </span></p><p><span style="font-size:130%;">ആനക്കുട്ടികളുടെ പരിപാലനം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കത്ത ഒരു വിഷയമായിരുന്നു .പശു,ആട് കോഴി തുടങ്ങിയവയല്ലാതെ ആനക്കുട്ടികളേ വളര്‍ത്തുന്നവര്‍ നാട്ടില്‍ ഉള്ളത് എനിക്ക് ഒരു പുതിയകാര്യമായിരുന്നു. </span></p><p><span style="font-size:130%;">“അത്യാവശ്യം പാലൊക്കെ കൊടുക്കുന്നില്ലേ?”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ഒരിടത്തും തൊടാതെ ഒരു മറുചോദ്യം എറിഞ്ഞു.</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ ഞങ്ങള്‍ കറന്നിട്ട് ബാക്കിഉള്ളത് കൊടുക്കും. അത് മതിയോ?”</span></p><p><span style="font-size:130%;">പിന്നേയും കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഈ നാട്ടില്‍ ആനയേ കറക്കുന്നവരുണ്ടോ ? </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ഫാര്‍മസ്സിയിലേക്കു ചെന്നു .</span></p><p><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് ലൈവ് സ്റ്റോക്ക് ഇന്‍സ്പക്ടര്‍ രാമന്റെ സഹായമേ ഇനി രക്ഷയുള്ളു.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഒന്നുമല്ലങ്കിലും രാമന്‍ ഈ നാട്ടില്‍ കുറേനാളായി ജോലിചെയ്യുന്നയാളല്ലേ .</span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്റെ സംശയം കേട്ട് രാമന്‍ ചിരിച്ചു </span></p><p><span style="font-size:130%;">“സാറേ, ഈ നാട്ടില്‍ ആനക്കിടാവ് എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ പശുക്കിടാവ് എന്നാണര്‍ത്ഥം! ആണിനെ മൂരിക്കിടാവെന്നും, പെണ്ണിനേ ആനക്കിടാവെന്നും പറയും.”</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ ഈശ്വരോ രക്ഷതു ! ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ കുട്ടിയാനക്കുള്ള അളവില്‍ വിരമരുന്ന് കൊടുത്ത് രണ്ടാനക്കിടാക്കളേയും തട്ടിക്കളഞ്ഞേനെയല്ലോ രാമാ !!”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഞാനും ആ ചിരിയില്‍ പങ്കുകൂടി .</span></p><p><span style="font-size:130%;"></span> </p><p><span style="font-size:130%;">ദിവസങ്ങള്‍ സന്തോഷമായിനീങ്ങുമ്പോഴാണു പുതിയ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായത് .</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഒരു പതിനൊന്നുമണി സമയം. ആശുപത്രിയില്‍ സാമാന്യം നല്ല തിരക്കുണ്ട് .</span></p><p><span style="font-size:130%;">അപ്പോഴാണു അയാള്‍ വന്നത് .വന്നപാടേ ഒരുപൊതി എന്റെ മേശപ്പുറത്തേക്കിട്ടു. ചെവിപൊട്ടുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു ചോദ്യവും.</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ താന്‍ എന്നാകോപ്പാ ഈ തന്നുവിട്ടത് ?”</span></p><p><span style="font-size:130%;">“എന്നാകോപ്പാ.” </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഇത് പാലാ ഭാഗത്തേ ഒരു നാടന്‍ ഭാഷയാണ്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">പോരുകോഴികളേപ്പോലെ ശത്രുക്കള്‍ ഏറ്റുമുട്ടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തമ്മില്‍ ആക്രോശിക്കുന്ന ഏറ്റവും മര്യാദയിലുള്ള ചീത്തവിളി. എന്നാടാ കോപ്പേ എന്നാണു സാധാരണ പ്രയോഗം. </span></p><p><span style="font-size:130%;">ആശുപത്രി ഒരുനിമിഷം നിശബ്ദമായി. </span><span style="font-size:130%;">സൂചി വീണാല്‍ കേള്‍ക്കുന്ന നിശബ്ദത!</span></p><p><span style="font-size:130%;">“നിങ്ങളിവിടെ ഇതിനുമുന്‍പ് വന്നിട്ടില്ലല്ലോ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ഞാനല്ല ,എന്റെ കുടുമ്പമാണിവിടെ വന്നത് . [കുടുംബം=ഭാര്യ]</span></p><p><span style="font-size:130%;">താന്‍ കൊടുത്തുവിട്ട പച്ചപ്പൊടി കൊടുത്തപ്പോഴേ എന്റെ ആടു ചത്തു. </span></p><p><span style="font-size:130%;">കുറച്ച് എടുത്ത് ഒരു പട്ടിക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു .അതും ചത്തു.”</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ കൊല്ലുന്ന പച്ചപ്പൊടി!”</span><span style="font-size:130%;"> </span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്റെ തലച്ചോറിലൊരു അപകടസൂചന മുഴങ്ങി.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഇത് ഫീനോവിസ് ആണ്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഫീനോതയാസീന്‍ ഓവര്‍ ഡോസേജ് !!</span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്റെഈശ്വരാ !ഇനി എന്റെ സഹായി ചെറിയാന്‍ അളക്കാതെ എങ്ങാനും വാരിക്കൊടുത്തോ?</span></p><p><span style="font-size:130%;"> “നാളെ ഞാന്‍ വരും!!!</span></p><p><span style="font-size:130%;">അപ്പോള്‍ മൂവായിരം രൂപാ തന്നില്ലങ്കില്‍ കോപ്പേ തന്നേ ഞാന്‍ പണിപഠിപ്പിക്കും!!” </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഒരു കസേര ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് അയാള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ആശുപത്രിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നവരേ ഞാന്‍ എങ്ങിനെയാണു പറഞ്ഞയച്ചതെന്ന് എനിക്ക് തന്നേ അറിയില്ല. അത്രക്ക് എന്റെ മനസ്സ് ഉലഞ്ഞിരുന്നു.</span></p><p><span style="font-size:130%;">എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞ് തലക്ക് കൈകൊടുത്ത് ഞാന്‍ കുറച്ചുസമയം ഇരുന്നു. കണ്ണുതുറന്നുനോക്കുമ്പോള്‍ ആ പൊതി അനാഥമായി എന്റെ മേശയില്‍ കിടക്കുന്നു. യാന്ത്രികമായി ഞാന്‍ അത് തുറന്നു. ഞാന്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി. </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഈശ്വരാ! ഇത് ഫീനോവിസ് അല്ലല്ലോ!! ശരിക്കും പള്‍വിസ് ചിരട്ട !!</span></p><p><span style="font-size:130%;">രണ്ടും പച്ചപ്പൊടികള്‍! എന്നാല്‍പള്‍വിസ് ചിരട്ട നിരുപ്ദ്രവിയായ ഒരു ബിറ്റര്‍ ആണ്. ദഹനം കൂട്ടുവാനുള്ള ഒരു മരുന്ന് .അതുകൊടുത്താല്‍ ഒരു ജന്തുവും ചാകുകയില്ല .</span></p><p><span style="font-size:130%;">അപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ ആടു ചത്തു? ആടുമാത്രമല്ല പട്ടിയും !</span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്തോ കളിപ്പീരുപരിപാടിയാണല്ലോ .</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ആ പൊതിയുമായി അയല്‍ക്കാരനായ താഴത്തേല്‍ ബേബിച്ചേട്ടനെ കണ്ട് കാര്യം എല്ലാം പറഞ്ഞു. ബേബിച്ചേട്ടന്‍ അപ്പോഴാണു കാര്യങ്ങള്‍ അറിയുന്നത്. </span></p><p><span style="font-size:130%;">“ഡോക്ടറു സമാധാനമായിട്ടു പൊക്കോ. നാളെ അവന്‍ വരുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ വേണ്ടത് ചെയ്തോളാം.”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ തിരിച്ച് ഓഫീസിലെത്തി .എന്നേക്കാത്ത് ഒറ്റപ്ലാക്കല്‍ കുട്ടായിയും രണ്ടനിയന്മാരും നില്‍പ്പുണ്ട്. ആശുപത്രിയുടെ പുറകിലുള്ള വീടാണു ഒറ്റപ്ലാക്കല്‍.</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ സാറേ, ഇപ്പോഴാ ഞങ്ങള്‍ വിവരം അറിഞ്ഞത് .ഒന്നും പേടിക്കണ്ടാ. ആടു ചത്തെങ്കില്‍ അവനോട് കൊണ്ടുപോയി കുഴിച്ചിടാന്‍ പറ. നാളെ അവന്‍ വന്നു വല്ല വേഷംകെട്ടും കാണിച്ചാല്‍ അവന്‍ നടന്ന് തിരിച്ചുപോകുകേല .ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെത്തന്നെ കാണും .”</span></p><p><span style="font-size:130%;">കരാട്ടേ ബ്ലാക്ക് ബല്‍റ്റുകാരാണു കുട്ടായിയും അനിയനും .എനിക്ക് അല്‍പ്പം സമാധാനം തോന്നി കടനാടുകാര്‍ പ്രശ്നം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. മൃഗാശുപത്രി അവരുടെ സ്ഥാപനമാണ്. അവിടുത്തേ പ്രശ്നം നാടിന്റെ പ്രശ്നവുമാണ്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">പിറ്റേന്ന് പറഞ്ഞസമയത്തുതന്നേ അയാള്‍ എത്തി .എന്റെ മുന്നില്‍ കിടന്ന കസേരയില്‍ ചവിട്ടിക്കൊണ്ട് പണത്തിനായി കൈനീട്ടി. അപ്പോഴാണു ഒരു കൈപ്പത്തി അയാളുടെ തോളില്‍ പതിഞ്ഞത് .താഴത്തേല്‍ ബേബിച്ചേട്ടന്‍!</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ കൈയ്യില്‍ ബീഡിവല്ലോം ഉണ്ടോ എടുക്കാന്‍, നീയിങ്ങുവന്നേ .”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ബേബിച്ചേട്ടന്‍ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഒന്നു പതറി. </span></p><p><span style="font-size:130%;">ബേബിച്ചേട്ടന്‍ ബലമായി അയാളേ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി .</span></p><p><span style="font-size:130%;">അപ്പോഴാണു ഞാന്‍ അതുകണ്ടത് . സാമാന്യം നല്ല ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം പുറത്തുണ്ട് .</span></p><p><span style="font-size:130%;">വാഴകാട്ട് കുട്ടിച്ചന്‍,തേക്കുംകാട്ടിലെ ദേവസ്യാച്ചന്‍ പീടികമലയിലെ തോമാച്ചന്‍, പാലമ്പറമ്പിലെ ജോണിഅങ്ങിനെ നിരവധിപേര്‍. കാര്‍ന്നോമ്മാരു പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ കാര്യം കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ ഒറ്റപ്ലാക്കല്‍ കുട്ടായിയുടെ നേതൃത്ത്വത്തില്‍ പിള്ളേരുസെറ്റും ഉണ്ട് .</span></p><p><span style="font-size:130%;">ബേബിച്ചേട്ടന്‍ എന്തോ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറയുന്നതും </span></p><p><span style="font-size:130%;">അക്രമിജീവനും കൊണ്ട് ഓടുന്നതുമാണ് പിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടത് .</span></p><p><span style="font-size:130%;">“ഇനി ഡോക്ടറുപേടിക്കേണ്ട !അവന്‍ ഈ വഴിക്കുപോലും വരികേല.”</span></p><p><span style="font-size:130%;">നാട്ടുകാര്‍ പലരും പിരിയുന്നതിനുമുന്‍പ് എന്നോട് പറഞ്ഞു .</span></p><p><span style="font-size:130%;">പിന്നെ കുട്ടായി വന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴാണു കാര്യം പിടികിട്ടിയത്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">കടനാട് ആശുപത്രിയില്‍ ഞാന്‍ വരുന്നതിനുമുന്‍പ് വളരെക്കാലം ഉണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം വളരെ സീനിയറായിട്ടുള്ളവരായിരുന്നു.നാട്ടിലെ പ്രമുഖകുടുമ്പങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ളവര്‍. കണിയാരകത്തെ ജോയി [ഡോ. കെ. കെ. കുര്യാക്കോസ്] </span></p><p><span style="font-size:130%;">പുത്തങ്കണ്ടത്തില്‍ മാണിച്ചന്‍ [ഡോ. പി. സി. മാണി.] </span></p><p><span style="font-size:130%;">കല്ലിടിക്കിലെ ജോഷി [ഡോ. കെ. എസ് .സെബാസ്റ്റ്യന്‍] </span></p><p><span style="font-size:130%;">കൂട്ടുങ്കല്‍ പാപ്പോയി [ഡോ. കെ .ജെ. ഫിലിപ്പ് ] </span></p><p><span style="font-size:130%;">ഇങ്ങനെ ഉള്ളവര്‍ ഇരുന്ന കസേരയില്‍ ഒരു മീശമുളക്കാത്ത പയ്യന്‍ വന്നപ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും ഒരു തമാശും, കൗതുകവുമാണ് തോന്നിയത് . അങ്ങിനെയാണ് പിഴകിലുള്ള കള്ളുഷാപ്പില്‍ എന്റെ കാര്യം ചര്‍ച്ചക്ക് വന്നത് . പാലക്കാടുള്ള ഒരു തോട്ടത്തില്‍ ഗുണ്ടാപ്പണി ചെയ്യുന്നഒരു പുതിയ കുടിയന്‍ അന്ന് അവിടെ വന്നു. അയാളോട് ആരോ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു എനിക്ക് സ്ഥിരജോലി ആയിട്ടില്ല എന്നും ,ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായാല്‍ പണിപോകുമെന്നും. അപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഗുണ്ടാമനസ്സില്‍ രൂപമെടുത്തതാണ് ഈ നാടകം!</span></p><p><span style="font-size:130%;">ഇതെല്ലാം അന്വേഷിച്ച് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടണ് ബേബിച്ചേട്ടന്‍ അയാളോട് സംസാരിച്ചത്. “ബേബിച്ചേട്ടന്‍ എന്താ ശരിക്കും പറഞ്ഞത് ?” </span></p><p><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് കൗതുകം അടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല </span></p><p><span style="font-size:130%;">“വേറൊന്നുമില്ല, നിനക്ക് ഷാപ്പില്‍ നിന്നുകിട്ടിയ വിവരങ്ങളൊക്കെ എനിക്കറിയാം , അതൊന്നും ശരിയല്ല .പിന്നെ ഒരുകാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം. ഡോക്ടറേ പേടിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കിയാല്‍ നീ തിരിച്ച് പാലക്കാടിനു പോകുകേല.”</span></p><p><span style="font-size:130%;">ബേബിച്ചേട്ടന്‍ അങ്ങിനെയാണ്.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ആവശ്യമില്ലാതെ ഒന്നും സംസാരിക്കാറില്ല .</span></p><p><span style="font-size:130%;">പറഞ്ഞാല്‍ പറഞ്ഞപോലെ ചെയ്യുകയും ചെയ്യും.</span></p><p><span style="font-size:130%;">എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നുവരെ ആ ഗുണ്ടയേ ഞാന്‍ പിന്നീട് കണ്ടിട്ടില്ല.</span></p><p><span style="font-size:130%;">കടനാട് കള്ളുനാട് പോലെ തന്നെ കനകനാടുമാണന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.</span></p><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-7087261062191459836?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-69737832913235993642007-07-20T23:42:00.000+05:302007-07-21T21:10:04.166+05:30<span style="font-size:130%;">വടക്കന്‍ പറവൂര്‍ ബ്ലോക്ക് ഓഫീസില്‍ ആറുമാസം ജോലി ചെയ്തപ്പോഴേക്കും പി എസ് സി പോസ്റ്റിങ്ങായി.അങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ കടനാട്ടിലെത്തുന്നത് . ഒരാശുപത്രിയില്‍ ജോലിചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹം അപ്പോഴേക്കും മനസ്സില്‍ ശക്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചിരുന്നു. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കടനാടിനെപ്പറ്റി അത്രനല്ലകാര്യങ്ങളൊന്നുമായിരുന്നില്ല എനിക്ക് ആദ്യ അന്വേഷണത്തില്‍ ലഭിച്ചിരുന്നത് .</span><span style="font-size:130%;">വളരെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉള്ള ഒരു സ്ഥലം ! മുന്‍പ് നാട്ടുകാരനായ ഒരു വെറ്റേറിനറി ഡോക്ടര്‍ ക്കെതിരേ പൊതുയോഗവും പരാതിയും ഉണ്ടായ നാടാണെന്നും വളരെ സൂക്ഷിക്കണമെന്നും ഒരാള്‍ ഉപദേശിച്ചു. മുഷ്ക്കന്മാരും മുരടന്മാരും ആയ ആള്‍ക്കാരാണവിടെ എന്നായിരുന്നു മറ്റൊരാള്‍ പറഞ്ഞത് .കള്ളുനാടേ കടനാടേ എന്ന് ഒരു ചൊല്ലുതന്നെ ഉണ്ടന്നും കള്ളുനാട് എന്നത് ലോപിച്ചാണു കടനാട് എന്ന സ്ഥലപ്പേരുണ്ടായതെന്നും മറ്റൊരു കഥയും കേട്ടു .അവിടെ വളരെക്കാലം മുന്‍പ് ഒരു പള്ളിപ്പെരുന്നാളിനു ഒരുസംഘം ആള്‍ക്കാര്‍ കള്ളു മൂത്തപ്പോള്‍ ആ സംഘത്തിലെ എല്ലാവരുടേയും പേരെഴുതി നറുക്കിട്ട് നറുക്കുവീണവനെ തല്ലിക്കൊന്നതായി ഒരുകേസ് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒരാള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും നടുങ്ങി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഈ അസ്വസ്ഥതകള്‍ എല്ലാം മനസ്സില്‍ വച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ആദ്യമായി കടനാട് മൃഗാശുപത്രിയില്‍ എത്തിയത് .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“1982 മാര്‍ച്ച് 21.” </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ ചികിത്സയില്‍ ഹരി ശ്രീ കുറിച്ച ദിവസം! മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ദിവസം!അല്ലങ്കിലും ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി സംഭവിക്കുന്നകാര്യങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും മറക്കാന്‍ പറ്റാറില്ലല്ലോ. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">പാലാ തൊടുപുഴ റോഡില്‍ പാലായില്‍ നിന്നും ഒന്‍പത് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെയാണു കടനാട് ളാലം ബ്ലോക്കില്‍ നിന്നും പണികഴിപ്പിച്ച വലിയ ആശുപത്രി മോഡലിലുള്ള ഒരു കെട്ടിടമാണ് ഇവിടെയുള്ളത് .കടനാട് പള്ളിയാണു ആശുപത്രിക്ക് സ്ഥലം നല്‍കിയത് . അവിടെ കുറച്ചുനാളായി ഡോക്ടറുണ്ടായിരുന്നില്ല. മേലുകാവ് മൃഗാശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടര്‍ ഫിലിപ്പ് [പാപ്പോയി ] ആണിവിടുത്തേ അധിക ചുമതല വഹിക്കുന്നത് .ലൈവ്സ്റ്റോക്ക് ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ കെ.കെ.രാമന്‍ , അറ്റഡന്റ് എം.ഇസഡ് .ചെറിയാന്‍, വെള്ളം കൊണ്ടുവരാനും അടിച്ചുവാരാനുമായി ഒരു ചേടത്തിയും .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">രാവിലെ എട്ടുമണി. ഞാന്‍ ഹാജര്‍ ബുക്കില്‍ ഒപ്പുവച്ചു.ഐശ്വര്യമുള്ള മാന്യനായ ഒരു ആദ്യ രോഗിക്കായി സര്‍വ ഈശ്വരന്മാരേയും മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് കസേരയിലിരുന്നതും ചെവിയില്‍ ഒരു അഭിവാദന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.</span><br /><span style="font-size:130%;">“ നമസ്ക്കാരം ഡാക്ടറേ!” ഒരു നാല്‍പ്പത്തി അഞ്ച് വയസ്സുതോന്നിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനും രണ്ട് ആണ്‍കുട്ടികളും മുന്‍പില്‍ അഞ്ചടി രണ്ടിഞ്ച് പൊക്കം , വെളുത്ത ജൂബ്ബായും മുണ്ടും വേഷം, കട്ടിക്കണ്ണട, മുറുക്കിചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകള്‍, സന്തോഷം നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന മുഖം.</span><br /><span style="font-size:130%;">കടനാട്ടിലെ എന്റെ ആദ്യ പരിചയക്കാരന്റെ അവതാരമായിരുന്നു അത് .താഴത്തേല്‍ ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ എന്നുവിളിക്കുന്ന ജേക്കബ്ബ് .മക്കള്‍ ജോഷിയും ജോര്‍ജ്ജും .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ഡാക്ടര്‍ സര്‍വീസില്‍ പുതിയ ആളാ അല്ലേ? നന്നായി! ജോലിചെയ്യാന്‍ വളരെ നല്ല ഒരു നാടാ ഇത് .” ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി </span><br /><span style="font-size:130%;">“ഡാക്ടറേ , കള്ളുനാടു ലോപിച്ചാണു കടനാട് എന്നപേരുണ്ടായതെന്ന് ചിലരു പറയും. എന്നാല്‍ ശരിയായിട്ടുള്ളത് അതല്ല. കനകനാട് ലോപിച്ചുണ്ടായതാണു കടനാട് .വളരെ നല്ല ആള്‍ക്കാരാണിവിടെയുള്ളത് .ഡാക്ടര്‍ക്കിപ്പോള്‍ അത് മനസ്സിലായെന്നു വരുകേല. എന്നാല്‍ വേറേ കുറേ സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം ജോലിചെയ്ത് ഒരു ഇരുപത് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് ഡാക്ടറിവിടെ ഒന്നുകൂടി ഇവിടെ വരണം. അന്ന് എന്നോട് ഡാക്ടര്‍ തീര്‍ച്ചയായും പറയും ഈനാട് ശരിക്കും കനകനാടാ ഉണ്ണിച്ചേട്ടാ എന്ന് .”</span><br /><span style="font-size:130%;">ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു ഞാനും ആ ചിരിയില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഉച്ചവരെ പുതിയമുഖങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ടും ചികില്‍സകള്‍ നിശ്ചയിച്ചും സമയം പോയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല . ഒരുമണിയായി . തിരക്കെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു . അപ്പോഴാണ് രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ഒരു കോഴിയുമായി വന്നത് . മാത്യൂസും, ദീപയും.</span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഗുഡ് ആഫ്റ്റര്‍നൂണ്‍ ഡോക്ടര്‍, ഈ കോഴിയേ ഒന്നു പരിശോധിക്കണം.”</span><br /><span style="font-size:130%;">മാത്യൂസിന്റെ അപേക്ഷ. ഞാന്‍ കോഴിയേ പരിശോധിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;">അതിനുകുഴപ്പം ഒന്നും കാണുന്നില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ഇതിനെന്താ കുഴപ്പം?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ഇതിനു പ്രത്യേകിച്ചു കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല സാറേ.”</span><br /><span style="font-size:130%;">ദീപയുടെ മറുപടികേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശയക്കുഴപ്പമായി.</span><br /><span style="font-size:130%;">“പിന്നെ എന്തിനാ ഇതിനേ കൊണ്ടുവന്നത് ? എന്റെ ചോദ്യം. </span><br /><span style="font-size:130%;">“ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അല്ലേ സാറേ മനുഷ്യരു തമ്മില്‍ പരിചയപ്പെടുന്നത് .”</span><br /><span style="font-size:130%;">കുട്ടികളുടെ മറുപടികേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടിപ്പോയി .</span><br /><span style="font-size:130%;">ആശുപത്രിയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ബേബിച്ചേട്ടന്റെ മക്കളാണു രസികന്മാരായ ഈകുട്ടികള്‍. അങ്ങിനെ എന്റെ വിദ്യാരംഭം മംഗളകരമായി കലാശിച്ചു . മൂന്നര വര്‍ഷം ഞാന്‍ കടനാട്ടില്‍ വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജനായി ജോലിചെയ്തശേഷം സ്ഥലം മാറ്റമായി പോയി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">കാലം കടന്നുപോയി .ഇരുപത് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഒരുദിവസം.</span><br /><span style="font-size:130%;">ദീപയുടെ കല്യാണത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ കടനാട് പള്ളിയിലെത്തി .കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു സമയമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എന്റെ പഴയ സ്ഥാപനത്തിലേക്ക് നടന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;">വലിയ മാറ്റമൊന്നും വന്നിട്ടില്ല.രാജപ്പന്റെ ബാര്‍ബ്ബര്‍ ഷാപ്പും, ചേടത്തിയുടെ കടയുമെല്ലാം പഴയപോലെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ആശുപത്രി വളപ്പില്‍ ഞാന്‍ നട്ട പ്ലാവുകള്‍ നിറയെ ചക്കയുമായി നില്‍ക്കുന്നതുകണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരു കുളിര്‍മ്മ.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഷീല സാലി ജോര്‍ജ്ജാണിപ്പോള്‍ ഇവിടുത്തേ വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജന്‍ .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ സാറിനെ ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു . സാറിനിവിടെ ഒരുപാട് ബന്ധുക്കളുണ്ടല്ലേ?” </span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ പേരുകേട്ടയുടനെ ഉള്ള ഷീലയുടേ പ്രതികരണം എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു. “എനിക്കിവിടെ ബന്ധുക്കളോ ? അങ്ങിനെ ആരും ഇല്ലല്ലോ.” </span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ മറുപടികേട്ടപ്പോള്‍ ഷീലയുടെ കണ്ണുകളില്‍ അവിശ്വസനീയത.</span><br /><span style="font-size:130%;">“എന്നിട്ട് പലരും ഞങ്ങളുടെ ഒരു ശ്രീനിവാസന്‍ ഡോക്ടറേ അറിയുമോന്നു ചോദിച്ചല്ലോ?” </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. കടനാട്ടില്‍ മൂന്നര വര്‍ഷം ചെയ്ത ആത്മാര്‍ത്ഥമായ ജോലിയുടെ പ്രതിഫലം . എന്നേ ഓര്‍ക്കുന്ന കുറച്ച് പേരെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഈനാട്ടിലുണ്ട് . </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">താഴത്തേല്‍ ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്റെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ ചെവിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ഡാക്ടറേ ,കനകനാട് ലോപിച്ചുണ്ടായതാണു കടനാട് . ഈ നാട് വളരെ നല്ല ഒരു നാടാണ്. വളരെ നല്ല ആള്‍ക്കാരാണിവിടെയുള്ളത് .ഡാക്ടര്‍ക്കിപ്പോള്‍ അത് മനസ്സിലായെന്നു വരുകേല. എന്നാല്‍ വേറേ കുറേ സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം ജോലിചെയ്ത് ഒരു ഇരുപത് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് ഡാക്ടറിവിടെ ഒന്നുകൂടി വരണം. അന്ന് എന്നോട് ഡാക്ടര്‍ തീര്‍ച്ചയായും പറയും ഉണ്ണിച്ചേട്ടാ ഈനാട് ശരിക്കും കനകനാടാണെന്ന് .”</span><br /><span style="font-size:130%;">ശരിയാണ് ഉണ്ണിച്ചേട്ടാ, ഇത് ശരിക്കും കനകനാടു തന്നെ! ഇരുപത് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് വന്ന എനിക്ക് താങ്കളുടെ വാക്കുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും മനസ്സിലാകുന്നു. ഒരു സങ്കടം മാത്രമേ ഇപ്പോളുള്ളു.കടനാട് പള്ളിയിലെ കല്ലറയില്‍ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന അങ്ങയോട് ഇത് നേരിട്ട് പറയാന്‍ എനിക്ക് ആയില്ലല്ലോ!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-6973783291323599364?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-17339054985916406262007-07-07T21:03:00.000+05:302007-07-07T21:27:33.980+05:30<span style="font-size:130%;">ഗ്രാമവികസന വകുപ്പിന്റെ സ്ഥാപനമാണു ബ്ലോക്ക് ഓഫീസ്. വടക്കന്‍ പറവൂര്‍ ബ്ലോക്കില്‍ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചതിനുശേഷം ആദ്യം ചെയ്യേണ്ട ഒരു കടമയായിരുന്നു എറണാകുളം ജില്ലാ മൃഗസംരക്ഷണ ഓഫീസറേ മുഖം കാണിക്കുക.പിറ്റേന്നുതന്നെ അതിനായി പുറപ്പെട്ടു. പറവൂരില്‍ നിന്നും വൈപ്പിന്‍ ദീപിലൂടെ ബസ്സില്‍ വന്ന് വേമ്പനാട്ട് കായലിലൂടെ ബോട്ടിലാണു എറണാകുളത്തെത്തിയത് .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ജില്ലാ മൃഗസംരക്ഷണ ഓഫീസ് ദര്‍ബാര്‍ ഹാള്‍ ഗ്രൗണ്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു രണ്ടുനില കെട്ടിടമാണ് . ഡോ.എ.സേതുമാധവനാണു ജില്ലാ മൃഗസംരക്ഷണ ഓഫീസര്‍. ‍ഗൗരവക്കാരന്‍,കര്‍ക്കശന്‍,പലവിശേഷണങ്ങളും അദ്ദേഹത്തേപ്പറ്റി പറഞ്ഞ് കേട്ടിരുന്നു[പിന്നീട് മൃഗസംരക്ഷണ വകുപ്പ് ഡയറക്ടറായിരിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ഐ എ എസ് ലഭിച്ചു.]</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേശയില്‍ എഴുതിവച്ചിരുന്ന വാചകമാണെന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ ആദ്യം പതിഞ്ഞത് .</span><br /><span style="font-size:130%;">"Never lose your temper. Nobody wants that."</span><br /><span style="font-size:130%;">ആ വാചകം എക്കാലവും എന്റെ പ്രവര്‍ത്തികളേ നിയന്ത്രിച്ചിട്ടുണ്ട് .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എന്റെ പ്രതീക്ഷക്ക് വിപരീതമായിരുന്നു സേതുമാധവന്‍ സാറിന്റെ പ്രതികരണം. കര്‍ക്കശക്കാരനായ ഒരു ദുര്‍മ്മുഖനുപകരം ഞാന്‍ കണ്ടത് മധുരമായി പുഞ്ചിരി പൊഴിക്കുന്ന ഒരു സൗമ്യനേയാണ്. എന്നോട് ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു .പിന്നെ </span><span style="font-size:130%;">ഒരു പ്യൂണിനെ വിളിച്ചിട്ട് ഇനി ആരുവന്നാലും അകത്തേക്ക് വിടെരുതെന്നും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം എന്നോട് സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഗവണ്മെന്റ് സര്‍വീസ് എന്താണ്. എങ്ങിനെയാണു ഒരാള്‍ സര്‍വീസില്‍ മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറേണ്ടത് .സാധാരണ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാണ്. ഇങ്ങനെ തുടങ്ങി ഏതാണ്ട് ഒരുമണിക്കൂറോളം അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു .ആദ്യമായി സര്‍വീസില്‍ കയറുന്ന ഒരു കൊച്ചനുജനോട് പരിചയസമ്പന്നനായ സന്മനസ്സുള്ള ഒരു ജേഷ്ടന്റെകടമയാണു സേതുമാധവന്‍ സാര്‍ നിര്‍വഹിച്ചത് എന്ന് അന്നും ഇന്നും നന്ദിയോടെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> അവസാനം സാര്‍ ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം കൂടി തന്നു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“പറവൂര്‍ ബ്ലോക്ക് ഓഫീസിനുമുന്‍പിലായി ഒരു ഐ സി ഡിപി സബ്ബ് സെന്റര്‍ ഉണ്ട് . ഒരു മുറിയാണു ആ സ്ഥാപനത്തിനുള്ളത് . ബാക്കി രണ്ട്മുറികള്‍ പഴയ കോട്ടുവള്ളി ഡിസ്പെന്‍സറിയുടേതാണ്. ബ്ലോക്കില്‍ ധാരളം സമയം ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ശ്രീനിവാസന്‍ ആ ഡിസ്പെന്‍സറി ഒന്നു പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കണം.ചാര്‍ജ്ജ് തരാന്‍ ഞാന്‍ പറവൂര്‍ വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജനോട് പറയാം. നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഇരിക്കാന്‍ ഒരു ഓഫീസ് റൂ മുംകിട്ടുമല്ലോ.”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> എനിക്ക് ഈ പദ്ധതിയോട് വലിയ താല്‍പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബ്ലോക്കിലെ ആറുമാസം ഫ്രീയായി കറങ്ങിനടക്കാനായിരുന്നു എന്റെ പ്ലാന്‍. എങ്കിലും പേടികൊണ്ട് ഞാന്‍ എതിരൊന്നും, പറഞ്ഞില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അടുത്തദിവസം പറവൂര്‍ മൃഗാശുപത്രിയിലെത്തി വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജനോട് ഇക്കാര്യം സംസാരിച്ചു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പെട്ടന്നാണു ഇരുണ്ടു മൂടിയത് .</span><br /><span style="font-size:130%;">“അതൊന്നും ആവശ്യമില്ല .” മറുപടി പെട്ടന്നായിരുന്നു.</span><span style="font-size:130%;"> എനിക്ക് സന്തോഷമായി. ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാന്‍ പോയില്ല . </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ദിവസങ്ങള്‍ സന്തോഷപ്രദമായി നീങ്ങി. നല്ല ഒരുകൂട്ടുകാരനാണെനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് . ഡോ.രാജഗോപാല പിള്ള.[ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയാണിപ്പോള്‍ പത്തനം തിട്ട ജില്ലാപഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് ] പിള്ളസാര്‍ ഭൂട്ടാനില്‍ സീനിയര്‍ വെറ്റേറിനറി ഓഫീസറായി വളരെക്കാലം ജോലിചെയ്ത ശേഷമായിരുന്നു കേരളാ സര്‍വീസില്‍ വന്നത്.എപ്പോഴും സന്തോഷവാന്‍!നല്ല ഭക്ഷണപ്രിയന്‍! ഞങ്ങള്‍ വൈകുന്നേരം പറവൂര്‍ ടൗണിലൂടെ കഥകളും പറഞ്ഞു നടക്കും. ഓരോദിവസവും നല്ല കോഴിക്കറി കിട്ടുന്ന ഓരോ ഹോട്ടലില്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ കയറും. രാത്രി സിനിമാ കൂടി കണ്ടിട്ടാണു ലോഡ്ജിലേക്ക് പോവുക. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അടുത്ത ജില്ലാമീറ്റിങ്ങ് ദിവസമാണു പ്രശ്നം തുടങ്ങിയത് .സേതുമാധവന്‍ സാര്‍ എന്നേ വിളിപ്പിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ശ്രീനിവാസനോട് കോട്ടുവള്ളി ഡിസ്പെന്‍സറിയുടെ ചാര്‍ജ്ജ് എടുക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് എന്തുകൊണ്ട് അനുസരിച്ചില്ല ?”</span><br /><span style="font-size:130%;">അങ്ങേരിക്കാര്യം ഓര്‍ത്തിരിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല .</span><br /><span style="font-size:130%;">ഒന്നു വിരണ്ടെങ്കിലും കാര്യം പറഞ്ഞു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“പറവൂരെ ഡോക്ടര്‍ അതൊന്നും വേണ്ടാ എന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണു ഞാന്‍ ചാര്‍ജ്ജ് എടുക്കാതിരുന്നത് .” </span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം ഒന്ന് ചിരിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;"> “ ഇങ്ങിനെ ഉള്ളപ്പോള്‍ അപ്പോള്‍ത്തന്നെ എന്നെ അറിയിക്കേണ്ടതായിരുന്നു കാര്യങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നതല്ലേ ഉള്ളൂ ,സാരമില്ല ചാര്‍ജ്ജ് നാളെ അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു തരും.” </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">അദ്ദേഹം പിന്നീട് എന്തുചെയ്തു എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല.പറവൂര്‍ വെറ്റേറിനറി സര്‍ജ്ജന്റെ മുഖം കടന്നല്‍ കുത്തിയപോലെ ആണെന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായി.</span><br /><span style="font-size:130%;">പിറ്റേന്ന് ഐ സി ഡിപി യിലെ ലൈവ് സ്റ്റോക്ക് അസിസ്റ്റന്റ് ഒരു താക്കോല്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ടു തന്നു .അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖവും കടന്നല്‍ കുത്തിയപോലെ!</span><br /><span style="font-size:130%;">“ ഞാന്‍ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.</span><br /><span style="font-size:130%;">“ അത് ജില്ലാ ഓഫീസറോടുപോയി ചോദിക്കണം.” ദുര്‍മ്മുഖന്റെ മറുപടി .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ പറവൂര്‍ മൃഗാശുപത്രിയിലെത്തി .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ നിങ്ങള്‍ പോയി ആശുപത്രി തുറന്നിട്ട് സ്റ്റോക്ക് രജിസ്റ്ററെടുക്കണം.അലമാരിയില്‍ നിന്നും ഉപകരണങ്ങള്‍ ഒത്തുനോക്കണം.” നിര്‍വികാരമായ മറുപടി .</span><br /><span style="font-size:130%;">“ എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടെങ്കിലോ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“രജിസ്റ്ററില്‍ ഇല്ല [short] എന്നെഴുതി വച്ചാല്‍ മതി പിന്നെ കുഴപ്പമില്ല.” </span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ അത് വിശ്വസിച്ചു .പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ അവിടെപ്പോയി ഇരിക്കാനൊന്നും നോക്കിയില്ല .ബ്ലോക്കില്‍ സുഖമായി ക്ലാസ് എടുപ്പും മീറ്റിങ്ങുകളുമായി സമയം ചിലവഴിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഒരു ദിവസം ഒരുചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്നെത്തേടി ബ്ലോക്കില്‍ വന്നു . ആവശ്യം അയാളുടെ പശുവിനേ ചെനപിടിക്കാന്‍ കുത്തിവയ്ക്കണം .</span><br /><span style="font-size:130%;">“അവിടെ ലൈവ് സ്റ്റോക്ക് അസിസ്റ്റന്റില്ലേ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു .</span><br /><span style="font-size:130%;">കിട്ടിയമറുപടി വിചിത്രമായിരുന്നു.</span><br /><span style="font-size:130%;">“ കുത്തിവക്കാന്‍ പറ്റുകേലേല്‍ താനെന്തിനാ ഡിസ്പെന്‍സറിയിലേ ഡോക്ടറാന്നും പറഞ്ഞു വിലസുന്നത് .” ഞാന്‍ ഒന്ന് പതറി.പക്ഷേ ബ്ലോക്കിലെ മറ്റുജീവനക്കാര്‍ പ്രശ്നം ഏറ്റെടുത്തു.അപ്പോഴാണു കാര്യം പിടികിട്ടിയത് .ഈ വിദ്വാന്‍ ലൈവ് സ്റ്റോക്ക് അസിസ്റ്റന്റിന്റെ സുഹൃത്താണ്. ചുമ്മാതല്ല പരമരഹസ്യമായി ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഡിസ്പെന്‍സറിയുടെ കാര്യം ഇങ്ങേരറിഞ്ഞതും എന്നേക്കൊണ്ട് പശുവിനെ കുത്തിവയ്പ്പിക്കണമെന്നു മോഹം വന്നതും. ഈശ്വരോ രക്ഷതു!!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഞാന്‍ ട്രാന്‍സ്ഫറായി കോട്ടയം ജില്ലയിലേക്കുപോന്നു. എറണാകുളം, ജില്ലാഓഫീസറുടെ ഒരു രജിസ്റ്റേര്‍ഡ് കത്ത് ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നേതേടിയെത്തി . കോട്ടുവള്ളി ഡിസ്പെന്‍സറിയില്‍ നിന്നും നിങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ താഴെപ്പറയുന്ന സാധനങ്ങളുടെ വില അടച്ച് ചെലാന്‍ അയച്ചു തരേണ്ടതാണ്. ലിസ്റ്റ് നോക്കി .രണ്ട് സ്റ്ററിലൈസറുകള്‍ ഒരു ഓവന്‍ ലിസ്റ്റ് നീളുന്നു .. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ഞാന്‍ പിറ്റേന്ന് തന്നെ പറവൂര്‍ മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ചെന്നു. പഴയ സര്‍ജ്ജന്‍ മാറി പുതിയ ഒരാളാണ്. അയാള്‍ സഹതാപത്തോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു .</span><br /><span style="font-size:130%;">“നിങ്ങള്‍ short എന്നെഴുതിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇതെല്ലാം റൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തേനേ.short എന്നെഴുതിയാല്‍ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യാന്‍ പറ്റും?”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">എനിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി .</span><br /><span style="font-size:130%;">പാര! ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ പാര!!</span><br /><span style="font-size:130%;"> കോട്ടുവള്ളി ഡിസ്പെന്‍സറിയില്‍ ഞാന്‍ ഇരുന്നാല്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്ന കേസുകള്‍ ഓര്‍ത്ത് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ തലച്ചോറില്‍ ഉദിച്ച പാര!!!</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> അങ്ങിനെ ഞാന്‍ മൃഗാശുപത്രിയിലെ സ്റ്ററിലൈസര്‍ കട്ട കള്ളനായി.മറ്റു മാര്‍ഗമില്ലാത്തതിനാല്‍ അതിന്റെ വില ട്രഷറിയില്‍ അടച്ചു സ്വതന്ത്രനായി .</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> ഇത് കഴിഞ്ഞിട്ട് കാല്‍ നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.എങ്കിലും സര്‍വീസിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കണ്ട ഈ കീചകന്മാരും കൃഷ്ണന്മാരും മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5617105233887842265-1733905498591640626?l=casesheet.blogspot.com' alt='' /></div>പാലാ ശ്രീനിവാസന്‍http://www.blogger.com/profile/01460387163678033477noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5617105233887842265.post-83434025088655822152007-06-13T23:28:00.003+05:302010-09-25T08:35:06.957+05:30<span style="color: #330000; font-size: 130%;">അന്ന് പെട്ടന്നാണു മഴ തുടങ്ങിയത്.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">നല്ല മഴ. ആ മഴ മുഴുവനും നനഞ്ഞുകൊണ്ടാണു സാബിത</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">എന്റെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി വന്നത്.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">നനഞ്ഞതുകൊണ്ടാകണം അകത്തേക്ക് വരാതെ അവര്‍ </span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">തിണ്ണയില്‍ ഒതുങ്ങിനിന്നുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നോക്കി.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ പുറത്തേക്കുചെന്നു .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">“കുടയെടുക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ മൊത്തം നനഞ്ഞു .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഒരു സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒപ്പിടീക്കാന്‍ വന്നതായിരുന്നു.”</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിത പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.&nbsp; </span><span style="color: #330000; font-size: 130%;"><br /></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ അവരേ ഒന്നുനോക്കി.വെള്ളം ദേഹത്തുനിന്ന് ഇറ്റിറ്റ് വീഴുന്നു .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിതയെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കാണുന്നത് അങ്ങിനെ ആ പെരുമഴയത്താണ്.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ ഒരുതോര്‍ത്ത് എടുത്തുനീട്ടിയപ്പോള്‍ വാങ്ങാന്‍ ആദ്യം ഒന്നുമടിച്ചെങ്കിലും </span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">പിന്നെ അത് വാങ്ങി തിണ്ണയുടെ ഒരുമൂലക്ക് മാറിനിന്ന് അവര്‍ തലതോര്‍ത്തി. </span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ ആ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ മറിച്ചുനോക്കി .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഫിസിക്സ് എം എസ്സി ക്കാരിയാണ്. </span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">പേരു സാബിത,നാട് വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ജമാലിന്റെ ഭാര്യയാണന്ന് സാബിത സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോളാണ്</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായത് .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ജമാലിനെ എനിക്ക് അറിയാം .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഇടക്കിടെ ആടുകള്‍ക്ക് മരുന്നു മേടിക്കാന്‍&nbsp;</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">എന്റെ അടുത്ത് വരാറുള്ള ആളാണ്.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒപ്പിട്ടുകൊടുത്തപ്പോഴും മഴ നല്ല ശക്തിയില്‍ പെയ്യുന്നുണ്ട്. </span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ എന്റെ കുടയെടുത്ത് സാബിതക്ക് കൊടുത്തു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">പിറ്റേന്ന് ജമാലാണു കുടയും&nbsp;</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിത യുടെ വക സ്പെഷ്യല്‍ താങ്ക്സുമായി വന്നത്.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">പിന്നെ പലപ്പോഴും ആടിനുമരുന്നുവാങ്ങാന്‍ സാബിതയാണു വന്നത് .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">അപ്പോഴെല്ലാം ആ കണ്ണുകളില്‍ നന്ദിയുടെ ഒരു തരംഗം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിതക്ക് എട്ടോളം ആടുകള്‍ ഉണ്ട് .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ആശുപത്രിയില്‍ വരുമ്പോഴൊക്കെ ആടുവളര്‍ത്തലിനെപ്പറ്റി പല സംശയങ്ങളും സാബിത എന്നോട് ചോദിക്കും.&nbsp;</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ വിശദമായി അവക്കെല്ലാം മറുപടിയും കൊടുക്കാറുണ്ട് .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">അടുത്ത പെരുന്നാളിനു പത്തിരിയും ഇറച്ചിക്കറിയുമായി ജമാല്‍ വന്നു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിത എനിക്കു തരാന്‍ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയതാണന്ന മുഖവുരയോടെ തന്നപ്പോള്‍ എനിക്കത് വാങ്ങാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നില്ല.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">അങ്ങിനെയിരിക്കേ വീണ്ടും ഒരു മഴയത്ത് സാബിത ഓടിക്കയറിവന്നു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">കുട ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആകെ നനഞ്ഞിരുന്നു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">“എന്തൊരുകാറ്റ് , കുടപിടിച്ചിട്ടും മൊത്തം നനഞ്ഞു.”</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">“ ഈ മഴക്കാലത്ത് വീട്ടിലെങ്ങാനും ഇരുന്നാല്‍പ്പോരേ സാബിതേ?”</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">“ ഇക്കാ ഒരു പശുക്കിടാവിനെ വാങ്ങിച്ചു.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">അതല്ലേ എനിക്ക് ഈ മഴ നനയേണ്ടിവന്നത് .”</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">സാബിത ചിരിച്ചു .</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">ഞാന്‍ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ സാബിതയേ നോക്കി.</span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;"></span><br /><span style="color: #330000; font-size: 130%;">“ ഇന്നലെ കുര്യാക്കോസ് സാര്‍ അടുത�