Wednesday, September 26, 2007

കുട്ടുകാരന്‍

ഐങ്കൊമ്പിലിറങ്ങി മല കയറിയാണു ഞാന്‍ സാധാരണയായി കടനാട്ടിലേക്ക് പോകുകയും വരികയും ചെയ്തിരുന്നത്. അതാകുമ്പോള്‍ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ഒരുകിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമേയുള്ളു കൊല്ലപ്പള്ളിയിലോ പിഴകിലോ എത്തണമെങ്കില്‍ രണ്ട് കിലോമീറ്ററിലധികം യാത്രചെയ്യണം കടനാടുവഴി പാലാ രാമപുരമായി ഒരു ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് ബസ്സുള്ളത് നാലു മണിക്ക് പോകും മൃഗാശുപത്രിയുടെ സമയം അന്‍ചുമണിവരേയും.

ഐങ്കൊമ്പ് ഒരു ചെറിയ കവലയാണ്. മൂവാറ്റുപുഴ പുനലൂര്‍ സ്റ്റേറ്റ് ഹൈവേയുടെ ഭാഗമായ പാലാ തൊടുപുഴ റോഡിലേക്ക് രാമപുരത്തുനിന്ന് ഒരു റോഡ് വന്ന് ചേര്‍ന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു ഒരു ചെറിയ മുക്കവല. ടാര്‍ ചെയ്യാത്ത ഒരു റോഡ് കടനാട്ടിലേക്കുമുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരു നാല്‍ക്കവല എന്നുവേണമെങ്കില്‍ പറയാം.

മഹാദേവന്‍ ഡോക്ടറുടെ ശ്രീകൃഷ്ണാ ആയുര്‍വേദ ആശുപത്രി, ഐങ്കൊമ്പ് പാറേക്കാവ് ദേവീക്ഷേത്രം, രണ്ട് ചായക്കടകള്‍, രണ്ട് മുറുക്കാന്‍ കടകള്‍, ഒരു വെയിറ്റിഗ് ഷെഡ് ഇതെല്ലാം ചേരുമ്പോള്‍ ഐങ്കൊമ്പ് ആയി.

രാവിലെ പാലാ കൂത്താട്ടുകുളം ക്യൂന്‍ മേരി ബസ്സില്‍ ഐങ്കൊമ്പിലെത്തുമ്പോള്‍ എട്ടേകാല്‍ ആകും ഓഫീസ് സമയം എട്ടായതുകൊണ്ട് പിന്നെ ഒരു ഓട്ടമാണു . വൈകിട്ട് സമാധാനമായി നടന്ന് വന്നു കിട്ടുന്ന ബസ്സില്‍ മടങ്ങും.

അന്ന് ഒരു മഴദിവസമായിരുന്നു. ഞാന്‍ ധൃതിപിടിച്ച് നടക്കുമ്പോഴാണു പുറകില്‍ നിന്നും ഒരു വിളികേട്ടത്
“ഏയ് കൂട്ടുകാരാ, ഒന്നുനില്‍ക്കെന്നേ .” ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
എഴുപതിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നുന്നഒരു വൃദ്ധന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വരുന്നു.
നരച്ച കുറ്റിമുടി അദ്ധ്വാനികളായ ക്രിസ്ത്യാനി കാരണവന്മാരുടെ സാധാരണ വേഷമായ ഒരു വലിയ ചുട്ടിത്തോര്‍ത്താണുടുത്തിരിക്കുന്നത്കയ്യില്‍ ഒരു അരിവാളും ഉണ്ട്.
“ കുറേ ദിവസമായി കൂട്ടുകാരന്‍ രാവിലേ ഓടുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.
ആരാണെന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ഇന്ന് കാത്തുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു കേട്ടോ.”

‘കൂട്ടുകാരാ!’ ആ സമ്പോധന എനിക്ക് ശരിക്കും രസിച്ചു.
എഴുപതുകാരനായ ഒരാള്‍ ഇരുപത്തിഒന്നുകാരനായ ഒരാളേ വിളിക്കാന്‍ പറ്റിയ വിളിപ്പേര്. ഞാനും ചിരിച്ചു

“ എന്റെ കൂട്ടുകാരാ, ഞാന്‍ കടനാട് മൃഗാശുപത്രിയിലെ പുതിയ ഡോക്ടറാ,എട്ടുമണിക്കല്ലേ ഓഫീസ് സമയം അതാ ഈ ഓട്ടം.”

“ എന്നാ ശരികൂട്ടുകാരാ, വൈകിട്ട് കാണാം.”
ചിരിച്ചുകൊണ്ടാ വൃദ്ധന്‍ പശുവിനു പുല്ലരിയാന്‍ പോയി.
വലിയ ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ആ വൃദ്ധനെ എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്നത് കുഞ്ഞേട്ടാ എന്നാണ്.
എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വിളിച്ചിരുന്നത് കൂട്ടുകാരാ എന്നും .
ഐങ്കൊമ്പ് കവലയിലാണെന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്.മകനും പേരക്കുട്ടികളുമൊത്താണു ജീവിതം. വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ വീടിന്റെ വരാന്തയിലെ ബന്‍ചില്‍ കുഞ്ഞേട്ടനുണ്ടാകും. സൂര്യനുകീഴിലുള്ള എല്ലാത്തിനേയും പറ്റി ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഇടക്ക് കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എന്നേ ചായ കുടിക്കാന്‍ വിളിക്കും. വീടിനെതിര്‍ വശത്തുള്ളചെറിയ ചായക്കടയില്‍ കയറി ഞങ്ങള്‍ ചായ കുടിക്കും

കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എപ്പോഴും സന്തോഷവാനായിരുന്നു. ഇടക്ക് മകന്‍ വണ്ണപ്പുറത്തേക്ക് താമസം മാറ്റിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണു ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടനെ ദുഖിതനായികണ്ടത്. കുഞ്ഞേട്ടന്റെ സങ്കടം കണ്ടിട്ടാവണം മകന്‍ അധികം താമസിയാതെ തിരിച്ചുവന്നു .
“ ഇന്നെനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമാ കൂട്ടുകാരാ ആതുകൊണ്ട് രണ്ട് ബോണ്ടാകൂടി തിന്ന്.”
ആ സന്തോഷം കുഞ്ഞേട്ടന്‍ എനിക്ക് അങ്ങിനെയാണു കൈമാറിയത് .

മൂന്നു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ കടനാട്ടില്‍ നിന്ന് സ്ഥലം മാറ്റമായി പോയി.
പിന്നെ ഐെങ്കൊമ്പിലൂടെ ബസ്സില്‍ കടന്നുപോകുമ്പോഴെക്കെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരനെ തിരയാറുണ്ട്. വൈകുന്നേരമാണെങ്കില്‍ കുഞ്ഞേട്ടന്‍ റോഡിലേക്കും നോക്കി ആ ബന്‍ചില്‍ ഇരുപ്പുണ്ടാകും. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം കൈ വീശും.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. ഞാന്‍ അടിമാലി മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ജോലിചെയ്യുകയാണ്.
ഒരുദിവസം പാലായില്‍ നിന്നും തൊടുപുഴ യിലെ ജില്ലാഓഫീസില്‍പോകാനായി ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ കയറി.പ്രശാന്ത് മോട്ടോഴ്സില്‍. ആ ബസ്സിലെ ജീവനക്കാരെന്റെ പരിചയക്കാരായതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവരോട് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മുന്‍പിലുള്ള ഒരു സീറ്റിലാണിരുന്നത്. ബസ്സില്‍ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു ബസ്സ് ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ ഞാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരനേത്തേടി .ബഞ്ച് കാലിയാണു കുഞ്ഞേട്ടന്‍ അവിടില്ല .

“ ഏയ് കൂട്ടുകാരാ!” ഇടത്ത് വശത്തുനിന്നായിരുന്നു വിളി. ഞാന്‍ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.

“ ഇറങ്ങിവാ ഒരുചായ കുടുച്ചിട്ട് പോകാം.”
എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി ചിരിക്കുന്നു.
“ഞാന്‍ പോയിട്ട് തിരികെ വരുമ്പോഴെറെങ്ങാം .” ഞാന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
കുഞ്ഞേട്ടന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.

“ ഒന്നും പറഞ്ഞാല്‍ പറ്റത്തില്ല എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഇങ്ങെറങ്ങിവന്നേ.”
കുഞ്ഞേട്ടന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് തടസ്സം പറയാന്‍ പറ്റിയില്ല .
ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി. ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്ന ഒരുപഴയ പരിചയക്കാരനോട് ഞാന്‍ എന്തോ സംസാരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോള്‍ കുഞ്ഞേട്ടനെ കണ്ടില്ല. എനിക്ക് ചായക്ക് പറയാന്‍ കടയില്‍ കയറി എന്നു കരുതി ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. പെട്ടന്നാണു അടുത്ത വളവിനപ്പുറത്തുനിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടത് എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് ഓടി ഞാനും കൂടത്തിലോടി. രക്തം തണുപ്പിക്കുന്ന ഒരുദൃശ്യമായിരുന്നു മുന്‍പില്‍. ഞാന്‍ യാത്രചെയ്തിരുന്ന പ്രശാന്ത് ബസ്സിനു തീ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. യാത്രക്കാര്‍ അഗ്നിഗോളങ്ങളായി കത്തി അമരുന്നു.
ചെവി അടപ്പിക്കുന്ന നിലവിളികള്‍ !!
അടുത്തുള്ള കൈത്തോട്ടിലേക്ക് ആളുകളേ പൊക്കിയെടുത്തിട്ട് തീകെടുത്തി രക്ഷിക്കാന്‍ നോക്കുന്ന ആളുകള്‍. ഫയര്‍ഫോഴ്സ്,പോലീസ് രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ തുടങ്ങി ഒരു വലിയജനപ്രവാഹം അവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നത് വളരെപെട്ടന്നാണ് .കേരളത്തേ നടുക്കിയ

ബസ്സ് അപകടമായിരുന്നു എന്റെ കണ്മുന്‍പില്‍ !!

കരിക്കട്ടകളായിപ്പോയമനുഷ്യശരീരങ്ങളേ കണ്ട് മനസ്സും ശരീരവും വിറങ്ങലിച്ച് നിന്ന ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ നിന്നു മനസ്സിനു മുക്തിനേടാന്‍ എനിക്ക് ഒരാഴ്ച്ചയോളം സമയം എടുത്തു. കുഞ്ഞേട്ടനേക്കണ്ട് ഇക്കാര്യം സംസാരിക്കണമെന്നെനിക്കുതോന്നി. ആ ബഹളത്തില്‍ ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടന്റെ കാര്യം മറന്നുപോയിരുന്നു
ഞാന്‍ ബൈക്കില്‍ ഐങ്കൊമ്പില്‍ എത്തി .

“ഡോക്ടര്‍ എന്താ ഇവിടെ? കടനാട്ടിലോട്ട് തിരിച്ചുവന്നോ?”
പഴയ പരിചയക്കാര്‍ പലരും ചുറ്റും കൂടി.

“ നമ്മുടെ കുഞ്ഞേട്ടനെവിടെപ്പോയി?” ഞാന്‍ അവരോട് ചോദിച്ചു .

“കുഞ്ഞേട്ടന്‍ മരിച്ചിട്ട് രണ്ട്കൊല്ലം കഴിഞ്ഞല്ലോ ഡോക്ടററിഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ?”

അവര്‍ക്ക് അത്ഭുതം. ഇതാ ഇവിടെ വച്ച് കാറുമുട്ടിയാ മരിച്ചത് .
അവര്‍ തുടര്‍ന്ന് വിശദീകരിച്ചതൊന്നും ഞാന്‍ കേട്ടില്ല
എന്റെ മനസ്സില്‍ വലിയ ഒരു കടല്‍ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു
യഥാത്ഥത്തില്‍ എന്താണു സംഭവിച്ചത്?
എനിക്ക് ആശയക്കുഴപ്പമായി.

ഞാന്‍ കുഞ്ഞേട്ടനേ കണ്ടോ?
അതോ അത് എന്റെ മനസ്സ് ശ്രുഷ്ടിച്ച ഒരു മായാ കാഴ്ചയായിരുന്നോ??

Tuesday, September 4, 2007

സമ്പൂര്‍ണ്ണ ആരോഗ്യം!!! 120 വയസ്സ്.

കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍.......!!


1.മായാവിയല്ല,മണ്‍പ്രതിമയുമല്ല കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ മണ്ണുതേച്ചിരിക്കുന്നു.
2.വെള്ളത്തിലിരുപ്പ്.

ഞാന്‍ കടനാട് ആശുപത്രിയുടെ മുന്‍പില്‍ തേക്കുംകാട്ടിലെ ചേട്ടനോട്

സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്

ഒരു സ്ത്രീ കുട്ടിയേയും തോളിലിട്ടുകൊണ്ട് ഓടിവരുന്നു.

കുട്ടിക്ക് പനിയായതുകൊണ്ട് ഗവ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയാണ്.


“എന്നാടീ നീ ഓടുന്നത്?” തേക്കുംകാട്ടിലെ ചേട്ടന്‍ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
“അവിടെ ഒരാളു കുഴിയെടുക്കുന്നു.അതും കാത്തിരുന്നാല്‍ ഈ ചെറുക്കനെ അതിലിട്ട് മൂടാനേ പറ്റൂ!അതാ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടിയത്.”
അവര്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടി. എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നീട് കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.

ഈ സ്ത്രീയുടെ അമ്മായിഅഛനാണു കുര്യാക്കോസ്.
പ്രകൃതിചികില്‍സക്കും യോഗാഭ്യാസത്തിനുമായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ചിരിക്കുന്ന ആള്‍.
കുട്ടിക്ക് പനി വന്നപ്പോള്‍ പുതുമണ്ണു തേച്ച് ഇരുന്നാല്‍ മതി,

മരുന്നുവാങ്ങേണ്ടായെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അതിനു വേണ്ടി കുഴിയെടുക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.
അതാണു കുട്ടിയുടെ അമ്മ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിയത്.

എനിക്ക് ഈയാളിനെ ഒന്നു കാണണമെന്നുതോന്നി.
വിചിത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവരെ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്,എക്കാലവും.
എന്റെ ആഗ്രഹം പിറ്റേന്നുതന്നെ സാധിച്ചു കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ മൃഗാശുപത്രിയില്‍ വന്നു , പുതിയഡോക്ടര്‍ വന്നതറിഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടാനാണു വരവ്.ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നതില്‍ നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്തന്‍,
സൗമൃന്‍. സന്തോഷവാന്‍.
ആകണ്ണുകളില്‍ ശാന്തതയുടെ ഒരു കടല്‍ ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി.
ശരിക്കും പ്രകാശം പരത്തുന്ന ഒരാള്‍!!!!
ഈയാളേപ്പറ്റിയാണോ വട്ടന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ കേട്ടതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

“ ഡോക്ടറേ, ഇങ്ങനെ ആയാല്‍ പറ്റുകേലല്ലോ. കായികാധ്വാനം ഒന്നും ഇല്ല അല്ലേ? ചുമ്മാകണ്ടബേക്കറി പലഹാരം തീറ്റയൊക്കെ നിര്‍ത്തണം
അല്ലങ്കില്‍ ആയുസ്സ് വളരെ കുറഞ്ഞുപോകും കേട്ടോ.” അദ്ദേഹം സംസാരിച്ച് തുടങ്ങി.
വലിയ ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ ആരംഭം ആയിരുന്നു അത്.

കടനാട് കാരിശ്ശേരില്‍ കുന്നേത്താഴെ കുര്യാക്കോസ്
എന്ന കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനെ ഞാന്‍ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടതും അങ്ങിനെയാണ്.
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ നെറ്റിയിലേ തൊലി വലിച്ചുകാണിച്ചു
തൊലിക്കടിയില്‍ കൊഴുപ്പ് അധികം ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല
ഉണ്ടാകാതെ നോക്കണം.” കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.
"നമുക്ക് ഉണ്ടാകേണ്ടത് ആരോഗ്യവും പണവുമാണ്.
അല്ലാതെ പണവും ആരോഗ്യവുമല്ല.
ഇതറിയാതെ നമ്മള്‍ ആരോഗ്യം കളഞ്ഞും പണം ഉണ്ടാക്കുന്നു.
പിന്നെ ആ പണം മുഴുവനും കളഞ്ഞാലും ആരോഗ്യം കിട്ടുന്നില്ല.
എല്ലാവരും അപ്പോഴേക്കും PhD നേടും."
"PhD യോ?" എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല .
പ്രഷര്‍, ഹാര്‍ട്ട്, ഡയബറ്റീസ് കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ വിശദീകരിച്ചു .
ശരിയാണല്ലോ എനിക്ക് തര്‍ക്കം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .

സുഖക്കേട് വന്നാല്‍ മരുന്ന് കഴിച്ച് അതില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടാമെന്ന
അബദ്ധധാരണയാണ് മനുഷ്യന്. “ആരോഗ്യത്തില്‍ ആഹാരമാകാത്തത് അനാരോഗ്യത്തില്‍ ഔഷധമാകുന്നതെങ്ങനെ?.”
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടയിരുന്നില്ല .
അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതകഥ വിവരിച്ചു.
ഒരിക്കല്‍ രോഗംബാധിച്ച് അലോപ്പതി ചികില്‍സയില്‍ വളരെനാള്‍ കിടന്നിരുന്നു.
അവസാനം ഇനിരക്ഷയില്ല എന്നുപറഞ്ഞ് ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലെത്തി. അങ്ങിനെ കഴിയുമ്പോഴാണു അദ്ദേഹം പ്രകൃതിചികില്‍സ തുടങ്ങിയത്.
അതിന്റെ ഫലം അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. രക്ഷപെട്ടു
എന്നുമാത്രമല്ല ആരോഗ്യംപതിന്മടങ്ങ് വര്‍ദ്ധിച്ചു
ചുരുക്കത്തില്‍ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ ശവസംസ്ക്കാരത്തിനു വന്ന പലരുടേയും ശവസംസ്ക്കാരം കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ കൂടി.

ഇപ്പോള്‍ എന്നും രാവിലെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേല്‍ക്കും.

രണ്ടുമണിക്കൂര്‍ യോഗാഭ്യാസം മുടക്കാറില്ല ആള്‍ക്കാരെ യോഗാ പഠിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്.

പിന്നെ പലപ്പോഴും കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് .

ഞാന്‍ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ പോയിട്ടുമുണ്ട്.
അപ്പോഴെക്കെ വളരെ നേരം ഞങ്ങള്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കും .
1986ല്‍ ഞാന്‍ ചെങ്ങളം മൃഗാശുപത്രിയില്‍ ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ എന്നെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു .
13.4.1986ല്‍ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനു 70 വയസ് ആകുന്നു.
സപ്തതി ആഘോഷത്തിനു എന്നെ ക്ഷണിക്കാന്‍ വന്നതാണ്.
ആഘോഷം വളരെ കേമമായിരുന്നു.
പ്രകൃതിക്കിണങ്ങുന്ന വിഭവങ്ങളുമായി സല്‍ക്കാരം,
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ യോഗാ പ്രകടനം പ്രഭാഷണം.
പ്രഭാഷണം പിന്നീട് ഒരു പുസ്തകമായി ആരോഗ്യസന്ദേശം എന്നപേരില്‍
പിന്നീട് 1996ല്‍ ഞാന്‍ കോടിക്കുളത്ത് ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ എന്നെ ക്കാണാന്‍ വന്നു
13.4.1996ല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഷതി 80 വയസ്സ് ആഘോഷം നടക്കുന്നു .
അതില്‍ പങ്കെടുത്ത് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാവരുടേയും മനസ്സിലുള്ള സംശയം ഉന്നയിച്ചു . എന്താ കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ അമൃതം കഴിക്കുന്നുണ്ടോ?
പ്രായം കൂടും തോറും ചുറുചുറുക്ക് കൂടിവരുന്നു.
മറുപടിയായി കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ ഉപനിഷത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ഉദ്ധരണി വിവരിച്ചു.
“ ഭക്ഷണമാണു സര്‍വലൗകിക ഔഷധം അതായത് ഒരുവന്റെ ആരോഗ്യം
അവന്റെ ആഹാരത്തേ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
അമൃതമാണെങ്കിലും അധികമായാല്‍ വിഷം എന്നല്ലേ
അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഭക്ഷണമധികമല്ലകണക്കിനായാല്‍പ്പോലും വിഷമല്ലാതെ വരുമോ?
പണം മുടക്കി പോഷകമൂല്യം കൂടുതലുള്ള ആഹാരം കഴിച്ചാല്‍
ആരോഗ്യം കിട്ടുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ആരോഗ്യം പണക്കാരനു സ്വന്തമായേനേ .
എന്നാല്‍ അവര്‍ക്കല്ലേ രോഗം കൂടുതല്‍ .
അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ എന്നെ പുകഴ്ത്തിയാല്‍ മാത്രമ്പോരാ
എന്റെ രീതികള്‍ സ്വീകരിക്കുകയും വേണം
എന്നാലേ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരോഗ്യം കിട്ടൂ.”
വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി
13.4.2006
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ നവതി [90 വയസ്സ്]
ആഘോഷത്തിനു ക്ഷണിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി പക്ഷേ കണ്ടില്ല
വീട്ടിലെല്ലാവര്‍ക്കും വിഷമം. അദ്ദേഹം മരിച്ച് പോയിക്കാണുമോ?
അതോ കിടപ്പായോ? ഒന്ന് അന്വേഷിക്കുകതന്നെ.”
ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ഒരുകാറില്‍ കടനാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
പാലാ ആശുപത്രിത്താഴെ എത്തിയപ്പോഴാണു കണ്ടത്
ഒരു കാവിവേഷക്കാരന്‍ നല്ലവേഗത്തില്‍ നടന്നുപോകുന്നു, - കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍!!
ഞാന്‍ കാര്‍ നിര്‍ത്തി.അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം കാറിനെകടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയിക്കഴിഞ്ഞു.
ഞാന്‍ പുറകേ ഓടി..
കുരിശുപള്ളിക്കവലക്ക് അപ്പുറത്തുവച്ചാണു എനിക്ക് ഒപ്പം എത്താന്‍ കഴിഞ്ഞത്.
“അല്ലാ ശ്രീനിവാസന്‍ ഡോക്ടറോ എങ്ങോട്ടാ ഈ ഓട്ടം?”
കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ കാഴ്ച്ചക്കോ ഓര്‍മ്മക്കോ ഒരു കുഴപ്പവുമിലഎനിക്ക് അത്ഭുതമായി. കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടനേയും കാറില്‍ കയറ്റി ഞങ്ങള്‍ കടനാട്ടിലേക്ക് പോന്നു.
അദ്ദേഹം നവതി ആഘോഷം നടത്തിയത് അനാഥാലയത്തില്‍ ഭക്ഷണം നല്‍കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ സാകൂതം കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്റെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
പണ്ട് 25 വര്‍ഷം മുന്‍പ് കണ്ടതിനേക്കാള്‍ ചുറുചുറുക്ക്!
കണ്ണുകളില്‍ പ്രകാശം വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.
“ 90 വയസ്സായിട്ടും 35 വയസ്സായെന്ന ബോദ്ധ്യം എനിക്ക് ഇല്ല.വയസ്സിന്റേതായ ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല. 15 ഇഡലി ഒറ്റ ഇരുപ്പില്‍ തിന്നാന്‍ മാത്രം വിശപ്പുതോന്നുന്നു. വേണമെങ്കില്‍ തിരുവനന്തപുരം വരെ ഒന്ന് നടക്കാമെന്നും തോന്നുന്നു.” കുര്യാക്കോസ് ചേട്ടന്‍ സരസമായി വിശദീകരിക്കുകയാണ്.
90വയസ്സില്‍ 25 ന്റെ കരുത്ത് !!!
എനിക്ക് ശരിക്കും അസൂയ തോന്നി.